17. wat is de beste keuze?

Mijn verhaal.

Dit gevoel heb ik nooit eerder gehad, want ik ben normaal een zeer opgewekt persoon, iemand die veel vrienden heeft.
Dus niemand weet eigelijk dat ik met deze gevoelens zit maar het begon allemaal toen ik een jaar of 4 was.
Mijn papa was profkoerser en zat dus aan de drugs, en had van zichzelf al een opvliegend karakter.
het begon met het huiselijk geweld waar ik nog een paar vage herinneringen aan heb.
Maar toch steeds blijf mee dragen,
dan gingen mijn ouders scheiden er van afgezien heb ik niet echt gedaan op die leeftijd was ik niets anders gewoon.
Dus ik woonde dus bij mijn mama, wat goed leek in het begin maar ze heeft nooit echt het moedergevoel gehad dus ik heb ook nooit echt het moedergevoel meegemaakt
Mijn mama heeft anorexia gehad en is daarna aan de drugs geraakt waardoor ik veel dingen gezien heb die ik liever niet wou zien, mee drugs gaan halen, mee in het wereldje gestapt, maar zonder ooit iets van drugs aan te raken want daarvoor heb ik wel het goede voorbeeld gehad om het niet te doen.
Op mijn 14 had ik weer eens ruzie, wat ook altijd van toepassing kwam is het kleineren op mijn gewicht waardoor ik ook een korte tijd anorexia heb gehad, en het kleineren omdat ik bso doe.
Dus die dag was ik het beu en vertrok naar mijn papa waar alles zooooo veel beter leek.
Dat bleek dus niet zo het ging altijd wel goed met mijn papa maar toch hij was niet de echte vader die iemand zich kan wensen, en met de dag dat ik ouder werd moest ik meer de vrouw in huis spelen wat ik opzich niet erg vond.
Ik deed alles voor hem , ik waste zijn kleren, deed de afwas, ruimde op, zorgde dat zijn boterhammen klaar waren, enzovoort.
Het probleem was dus als ik dat allemaal deed dat zag hij als 'gewoon' en als ik dan niets extra deed was ik lui deed ik niets, ook hier kwam het kleineren weer van toepassing over het gewicht, de school, mijn sexuele voorkeur, enzo..
Van kleineren ging het naar stampen, slagen, met mijn hoofd tegen de muur, enzo.
Op die moment vond ik het erg maar 2 dagen later was hij weer lief en was ik het al vergeten en zo ging speelde elk w-end opnieuw en opnieuw hetzelfde senario af.
Met niemand had ik hier ooit over gesproken tot deze zaterdag 12-11-11, het was weer eens ruzie al een heel w-end lang, en hij stuurde me zaterdag morgend de deur uit.
Ik dacht oke nu is het genoeg ik ben hier weg dus ik ging naar mijn mama die het ondertussen goed stelt met haar nieuwe vriend, ik ben blij voor haar maar moet toch nog wennen aan het gedacht dat ze 18 jaar schillen mijn mama is 40 en haar vriend 22, ik heb er opzich geen problemen mee ze mogen doen en laten wat ze willen, maar hij heeft mij er niet graag bij.
En dat maakt mijn mama blind, als hij zegt neen blijft het ook neen.
Dus kwam ik bij mijn mama aan op zaterdag en ik heb er even gezeten en dan ging alles goed, en ze zei dat ik bij haar mocht blijven tot haar vriend thuiskwam.
Die zelfde avond nog kwam mijn opa mij daar halen en zijn we die avond nog naar de doktel geweest om een vaststelling te laten maken van de littekens en blauwe plekken.
Sindsdien nu dinsdag 15-11-11 verblijf ik nog steeds bij mijn opa nu vallen deze 6 maanden nog te overbruggen tot ik alleen kan gaan wonen (:
het goede is iedereen wilt mij wel steunen daar in dus daar heb ik opzich wel geluk mee.

Maar het punt is dus de gedachte dat ik zo'n vader heb , mijn mama mij niet meer wilt en mijn opa met mij zit opgeschept en al die herinneringen die er nog bij komen
begin ik te denken aan zelfmoord.
zodat ik van alle problemen verlost ben, ik weet dat ik daar wel enkele mensen mee zal kwetsten maar ik denk toch dat dat het beste zal zijn (:


Ik ben blij dat ik dit even kunnen zeggen heb.
De mensen die dit helemaal hebben uitgelezen
echt bedankt (:

van: S. (17)