ze zeggen dat praten helpt..
Hallo, ik ben een man van 19 jaar. Ik had nooit gedacht dat ik ooit bij google zou gaan intypen 'zelfmoord forum' maar hier zit ik nu.
Voor alle duidelijkheid, ik ben hier niet om tips te vragen voor hoe je zelfmoord pleegt, integendeel zelfs, ik veraschuw het idee dat je aan iemand tips zou geven om dat te doen. Als ik iets wil krijgen als antwoord is het wel hoe jij er voor zorgt dat je nooit doorzet wanneer de gedachte in je hoofd kruipt.
Ik heb, zoals velen onder ons al veel meegemaakt en heb met veel moeite. Kort samengevat zijn dat twee puntjes:
- men ouders zijn onlangs gescheiden en daarna heb ik men moeder 3 maal levensloos gevonden toen ze zelfmoord had proberen plegen. Dat beeld gaat elke dag nog door men hoofd. Men vader heb ik ondertussen al weer 3maand niet gezien omdat ik het lastig heb met het feit dat hij nu gelukkig is met dezelfde vrouw waarmee hij men moeder een half jaar heeft bedrogen.Ook daar denk ik elke dag aan.
- ik weet niet wat ik wil in het leven, wat men doel is. men inzet ontbreekt of interesse ontbreekt en daardoor volg ik nu al men derde opleiding aan de hogeschool op een jaar en half. Nu twijfel ik weer wat ik moet doen omdat men examens barslecht waren.
En ook al dacht ik van mezelf dat ik dingen redelijk goed kan relativeren, toch beland ik steeds meer in een neerdwalende spiraal. Ik heb nochtans een vriendin en een ruime vriendenkring. Toch kan ik tegen niemand vertellen hoe ik me voel en probeer ik telkens weer dat blije gezicht op te zeten. Om dat te doen (en om even alles te vergeten) ga ik vaak op cafe waar ik veel drink en gok. Ik kan, met teleurstelling in mezelf, zeggen dat ik verslaafd ben aan roken, drinken en gokken...
Ondertussen stort ik wel wel 5maal per week in en denk ik aan zelfmoord. Onze emoties spelen een rare truc op ons verstand en ik kan het nu eenmaal niet veranderen. Zo zit ik vaak in de auto en denk ik de hele weg na over hoe makkelijk het zou zijn om tegen een boom te rijden, of ben ik thuis en denk ik aan de medicijnenkast in de kelder, of passeer ik langs de schelde en denk ik..
Deze gedachtengangen zijn er al een drietal maanden, ik weet niet wanneer het niet bij een gedacht gaat blijven en dat maakt me bang voor mezelf. Alleen kan ik er niets aan doen want als ik een instort moment krijg denk ik niet meer rationeel na en ga ik enkel af op men gevoel...
stef (19) | 21 feb 2012, 01:12 uur
Wat is je vraag? Hoe je de gedachten naar de achtergrond dwingt? Hoe je kan voorkomen zelfmoord te plegen enkel door te denken?
Ik weet het niet.
Hoe het bij mij ging:
Ik heb de gedachten nooit naar de achtergrond kunnen dwingen. Eerst uitte ik ze door in een dagboek te schrijven, maar dat zie ik jou nog niet zo gauw doen. Vervolgens zette ik mijn zinnen ergens anders op door te lezen. Daarna probeerde ik vrolijk te worden door wat met mijn hondje te doen. Kort gezegd.
Ik heb twee keer op het spoor gestaan, bijna zelfmoord gepleegd. Wat mij tegenhield was mijn lafheid. Ik durfde het simpelweg niet. Ik had het nog zo goed voorbereid, maar ik kon het niet. Ik wilde mijn omgeving nog één laatste kans geven mij te redden. Ik deed het niet voor mezelf, pas achteraf kwam dat weleens in me op. Ik deed het voor de anderen, vond het onterecht hen met mijn problemen op te zadelen. En de tweede keer dat ik op het spoor stond, was er behoorlijk wat gebeurd. In het kort: iemand ontdekte me en belde de politie. Ik vluchtte en wist te ontsnappen. Sindsdien ben ik zo bang dat het nog eens geberud, maar ik wèl word gevonden, dat ik het niet meer heb gedurfd. Toch raad ik je aan deze manier niet zelf uit te proberen.
Ik weet niet wat jou helpt. Dit is wat dat betreft een lastig onderwerp. Iedereen zit anders in elkaar en voor iedereen werkt iets anders.
Je titel was: "Ze zeggen dat praten helpt...". Waar slaan de puntjes op? Is dat een soort vraagteken? Vind je dat het niet klopt?
Ikzelf vind het soms wel helpen, tijdelijk. Meestal niet. Achteraf krijg ik er altijd spijt van. Maar eenzaamheid is ook een vreselijk gevoel. Toch één tip: praat echt of praat niet. Ik heb verscheidene mensen enkele dingen verteld en dat ik echt vervelend. Overal ben ik gespannen, omdat er wel iemand is die iets weet, maar niemand weet alles en bij niemand lijk ik terecht te kunnen. Pas als iemand alles weet en je vertrouwt diegene volledig, is het fijn. Dus denk na!
Zomaar iemand (14) | 22 feb 2012, 22:08 uur
Hoi Stef,
Heel mooi dat je hier even komt praten, echt knap.
Ik ben moslima. en bij ons is zelfmoord plegen haram. dat betekend dat als een moslim zelfmoord pleegt direct naar de hel gaat. maar goed ik vind zelf dat wie zelfmoord pleegd geen held is, geen sterke mens is en gwn iemand die niet tegen de moelijkheden kan.
Ook. sterker nog. ik zelf toen ik 13 of 12 was. probeerde mijn moeder zelfmoord te plegen. ik kan me zo met heel veel pijn heneren dat mijn moeder zo te schrieuwen was en probeerde met een riem om haar nek haar zelf te doden. dat weet ik nog. zo klein met mijn arme zusje waren daar aan het huilen. mr gelukkig mijn vader was er bij. en hij houdd haar tegen. soms denk ik na en zeg ik wat was er gebeurt als mijn moeder echt dood was? niets? gwn mensen over ons praten en ik en mijn zusje zeker bij een pleeggezien. of gewoon gek worden. nu en ik dit allemaal vertel zie ik echt alle die gebeurtenissen voor mijn ogen. net als dat gister was gebeurd. nee dat was 6 jaar gelden.
Stef. je moet echt blij zijn met wat je hebt. jij hebt een huis. vrienden. vriendin. school. hbo zelfs. auto...alles gwn. er zijn heel veel mensen die gwn niets hebben. echt gewoon niet en zijn toch dankbaar. en denken nooit aan zwlfmoord plegen.
Onthoud ook heel goed voor elke probleen heb je een oplossing.
Mijn advies aan je zoek even op internet paar vedios over hoe afrikanen of indianen leven! Dan zie je hoe blij jij bent! Ik weet ook zeker. hoeveel mensen willen heel graag jouw zijn! zeker heel veel!
Doe je best in dit leven. en haal zelfmoord plegen uit je hoofd.
Veel groeten
Een meisje (18) | 23 feb 2012, 22:30 uur
