Hallo meisje 13.

Dit soort berichten doen mij zeer. Waarom? Ook ik heb vroeger veel problemen thuis gehad. Ik ben zwaar verwaarloosd door mijn ouders. Ik moest het doen met een paar boterhammen, 1 glas drinken en een kleine avondmaal. Daarnaast kreeg ik straffen voor de minst kleine dingen. Ik werd bijvoorbeeld 2 weken op een stoel vastgebonden omdat ik een kleine ruzie met mijn broertje had bijvoorbeeld. Ook mijn broertje werd dan vastgebonden. Mijn ouders hadden ook niet veel te makken en hadden continu ruzie. Week in week uit. Waar wij (de kinderen) ook nog eens de schuld van kregen. Toen ik de leeftijd had van jou trok me daar ook heel veel van aan en heb al veel ruzies daarover gehad toen der tijd. Maar uiteindelijk heb ik geleerd om alleen nog naar mijzelf te kijken. Ik heb veel van mijn ouders geleerd. Vooral de manieren hoe het NIET moet. De situatie waar jij in zit is moeilijk. Je wilt je ouders niet verlaten want tja, het blijven je ouders toch? Maar denk dan wel dat je (net als ik) een zware tijd tegemoet gaat. Je bent nog jong en volwassenen nemen niet veel van je aan. Hoe hard werkt om hun te helpen. Probeer er daarom ook niet al te veel mee te bemoeien want dat maakt het meestal veel erger uit mijn ervaring. Het klinkt misschien wat hard. Maar op latere leeftijd begon ik te beseffen dat het uiteindelijk allemaal hun eigen schuld is. Ze weten zelf donders goed waar ze mee bezig zijn. Alleen ze willen of durven niet te veranderen. Met name durven is vaak een probleem. Daar bedoel ik mee dat er in Nederland veel instanties zijn die je willen helpen. Je kunt zelfs om te beginnen eerst naar je huisarts gaan om je verhaal te vertellen. De eerste stap zeg naar verandering zeg maar. Maar dat moeten je ouders wel willen of durven en die eerste stap moeten ze wel zelf zetten!

Ikzelf heb veel hulp gehad om veel te praten met een hele goede vriendin van mij over de hele situatie. Dat lucht op.
Mijn advies is dan ook dat jij ook iemand zoekt waar je goed mee kan praten en die begrijpt in wat voor situatie je zit. Want geloof mij. Je bent echt niet de enige. Probeer ook niet te veel met je ouders te bemoeien ook al is dat zwaar. concentreer je vooral op jezelf. Je studie. Je vriendenkring. Je hobby's en al die andere dingen die je graag doet. Het is tenslotte JOUW leven en niet die van je ouders. Jij bepaald nog altijd wat je later wilt gaan doen en dat moet je niet door je ouders in de weg laten zitten.

De situatie bij mij is nu heel anders geworden. Ik woon tegenwoordig op mijzelf. Ik heb alles van me af kunnen werpen en uiteindelijk heb ik ook weer een studie gevolgd. Met mijn moeder heb ik bijna geen contact. Mijn vader heeft uiteindelijk bij mij op bank huilend zijn excuses aangeboden voor al die jaren en heeft zijn leven flink verbeterd. Dat gebeurde nadat mijn ouders een jaar gescheiden waren. Dat wil niet zeggen dat het gelijk alles goed en wel is tussen mij en mijn vader want het verleden blijft toch aan je knagen. Maar het is wel weer een eerste stap om het vertrouwen tussen vader en zoon weer op te bouwen. Dus dat blijf ik ook volhouden.

Ik hoop dat ik je een beetje geholpen heb. Ik hoop voor je dat je snel uit deze lastige situatie komt. Want ik weet als geen ander dat het geen pretje is om in zon omgeving te leven.

Groetjes Ascaro

Ascaro (20) | 24 sep 2011, 18:12 uur

@ascaro

jha vind het rot voor je dat je ook zo'n leven hebt gehad.
ma het is gwn kut en dit was nog geen eens het hele verhaal.
echte vriendinnen heb ik niet en als ik al een vriendin hbe die ik het vertel laten ze me of vallen omdat ze niets meer met me te maken willen hebben of ze begrijpen me niet.
had een meisje waar ik mee kon praten en heb het vertelt dat ik het niet meer zag zitten en zei begon alleen maar over haar problemen dat ik me maar aanstelde en dat de rest van de kinderen bij mij op school ook vonden ook word ik gepest ze zei dat als ik in haar schoenen zou staan dat ik al zelfmoord had gepleegd.
dat heeft me allemaal heel erg gekwetst en heb eigenlijk geen zelfvertrouwen meer.
over dat van me ouders verder ik bemoei me er niet mee maar ze betrekken me ermee.
me moeder wil dat ik kies tussen me vader en moeder maar ik kan niet kiezen en ze maken me het gwn zo moeilijk.

ZE MAKEN ME LETTERLIJK GEK!

kan er gwn niet meer tegen en had anders allang zelfmoord gepleegd maar iets houd me tegen en ik weet eigenlijk niet wat.

dat is het enige dat me nog in leven houd.

het hulpeloze meisje (13) | 24 sep 2011, 22:21 uur

Dat is vervelend dat je niemand om je heen hebt waar je mee kan praten. En als je echt geen uitweg meer ziet dan ga je inderdaad aan zelfmoord denken. Maar zelfmoord is geen optie. Je bent nog jong en hebt nog een lange weg te gaan. Maak er iets moois van en denk vooral positief als is dat op dit moment moeilijk. Het leven kan ook heel mooi zijn heb ik ontdekt ;). Er leiden vele wegen naar Rome. Ook al neem je een omweg, uiteindelijk kom je er wel ;). Het is alleen even zoeken.

Het is lastig dat je voor een keuze wordt gesteld. Ik neem aan dat je allebei je ouders nog graag wilt zien? Ik vind je dat je moeder daar te ver in gaat. Het blijft je vader hoe dan ook. Maar zie je moeder daar maar eens te overtuigen als 13 jarige. Dat is moeilijk. Haast onmogelijk zou ik zeggen. Dat gaat alleen als je ook een rustige manier met je ouders om de tafel kunt zitten praten over hoe JIJ je voelt zonder dat de spanningen te hoog oplopen.

Nu weet ik natuurlijk niet alles van je. Ik kan niet in jou hoofd kijken natuurlijk en weet ook niet de precieze relatie tussen jou en je ouders. En dat hoeft ook niet natuurlijk. Sommige dingen kun je ook beter niet tegen vreemden vertellen. Het volgende dat ik voorstel is dan ook maar om te proberen om je te helpen. Ik hoop niet dat je kwaad wordt om sommige dingen die ik dan voorstel wat je kunt doen ;).

Wil je nog bij je ouders blijven? Zoja. Pak dan een pen en papier en zet alles even op een rijtje. Schrijf de voor en nadelen op voor als je bij je vader gaat wonen. Doet dat ook bij je moeder. Bekijk en denk er rustig over na. Dit hoeft allemaal niet in 1 dag natuurlijk. Kijk wat voor jou het beste is. Al duurt het weken.

Wil je eigenlijk het liefst weg uit heel die situatie. Dan kun je er ook nog voor kiezen om bijvoorbeeld in een pleeggezin te gaan wonen en je ouders zo nu en dan te bezoeken als je daar behoefte aan hebt. Die gedachte is best eng natuurlijk. Maar bedenk wel dat je dan wel je rust vind die je nu niet hebt. Als je er toch over gaat nadenken schrijf ook hier de voor en nadelen op. Wat zijn de voor/nadelen als ik uit huis ga. En wat zijn de voordelen als ik bij 1 van mijn ouders blijf wonen? En denk hier ook rustig over na natuurlijk. Misschien kun je bij een vertrouwd familielid terecht? (Oom, tante enzovoort).

Je kunt ook altijd nog naar je huisarts gaan en heel de situatie uitleggen en dat je het allemaal echt niet meer weet. Een huisarts luistert dus WEL naar je en die kan je verder helpen. Een huisarts weet wat hij moet doen en stuurt je desnoods door naar personen/instanties die jou WEL graag willen helpen met alle problemen die je hebt. En het kost uiteindelijk helemaal niets.

Geloof mij. Je staat er echt niet alleen voor! Zoals ik al zei. Het is even zoeken naar de juiste weg die naar Rome leid. En je zult vast wel eens een doodlopend straatje inlopen. Maar hou de moed er dan in, loop terug, en sla een andere weg in. Net zolang totdat je er bent.
Ik zou je graag verder willen helpen. Al is het maar als een luisterend oor. Maar helaas mag ik hier geen email of iets anders neer zetten las ik in de regels. Ik denk dat mijn bericht dan geweigerd wordt. En ik geloof ook niet dat jij alles wilt vertellen op een open forum toch? Maar ik hoop dat je in ieder geval weer een klein beetje geholpen bent.
Ik je forumberichten in de gaten houden. Als je dat wilt natuurlijk ;).

Groetjes & veel sterkte!
Ascaro

Ascaro (20) | 26 sep 2011, 09:46 uur

jha het is ook moeilijk uit te leggen.
maar dit ga ik eens proberen om het sws op te schrijven.
uit huis heb ik aan zitten denken jha maar dat vind ik ook niet het ideale oplossing want het blijven me ouders enso.
ma ik denk erover.
in ieder geval dankje voor je advies toch fijn dat er iemand naar me omkijkt.
ik ga het eens proberen en je hoort nog hoe het afloopt.
en van dat zelfmoord dat is eigenlijk geen optie nee maar soms dan gaat heet een dag of meerdere dagen zo slecht en dan weet ik het echt niet meer dus dan ga je daar aan denken en er is verder echt niemand met wie ik echt kan praten dus zocht toevlucht hier door me verhaal een stukje te vertellen.

dankje en je hoort hoe het afloopt.

groetjes het hulpeloze meisje

het hulpeloze meisje (13) | 26 sep 2011, 19:10 uur

Hoi hoi,

Hoe gaat het met je ondertussen? Heb je het één en ander een beetje op een rijtje kunnen zetten?

Groetjes Ascaro

Ascaro (20) | 8 okt 2011, 22:25 uur

Hoi hoi meisje 13

Hoe gaat het ondertussen met je? Alles een beetje op een rijtje kunnen zetten?

Ascaro (20) | 9 okt 2011, 18:22 uur

Hoi Meisje van 20

Ik hen je verhaal gelezen en het heeft me echt geraakt. En ik hoop dan ook dat dit bericht toch een kleine oppepper geeft. Het is wel duidelijk dat je veel hebt mee gemaakt in je leven.
Misschien zou je aan je vader kunnen vragen of die stopt met roken. En als die dat niet kan is het een idee om het in ieder gavel te doen als jij er niet!

Dat je wel eens aan zelfmoord denkt is niet fijn, maar je bent echt niet de enige. Als ik jou was zou ik met je huisarts gaan praten, of met een vriendin: als het maar iemand is die je vertouwt.

Maar praat vooral met je ouders: vertel hen wat met jou doet en dat je je niet gelukkig voel.

En met dat pesten op school? Ga naar je mentor toe. Pesten moet je altijd personeel op school

En dan je vriendinen. Probeer een open gesprek met ze voeren. Leg duidelijk uit hoe je je voelt. Want ze daarmee doen moeten ze zelf weten

Ik vind je helemaal geen meisje dat aandact wil. Dus laat ze maar lullen, volgende week is wel weer iemand anders het slachtoffer.

Ik wens jou heel veel sterte,

Manu (20) | 11 okt 2011, 02:09 uur