Vriendin en zelfmoord.

Ik zal even het verhaal vertellen:

Dit jaar kwam iedereen in een nieuwe klas terecht. Ik zag hier zelf heel erg tegen op; ik zat in een klas waar ik amper mensen kende en al mijn vriendinnen zaten in een andere klas.

Het was de eerste schooldag; Een vriendin van mij (waar dit ook over gaat) Kwam tijdens het schoolfoto’s maken opeens bij onze klas staan. iedereen verbaast natuurlijk, want waarom stond zij hier? Bleek dus dat ze over was geplaatst naar onze klas. Niet omdat ze dat wilde, maar in de andere klas zaten teveel kinderen. S. Was helemaal overstuur, want ze was juist zo blij dat ze in die andere klas zat. Het was wel een vriendin van mij, maar pas sinds dit jaar een veel betere vriendin geworden.

Nah, goed, doordat ze dus bij mij in de klas zat dit jaar, zijn we veel beter bevriend geraakt. Aangezien ik op dat moment ook niet helemaal lekker in mn vel zat, had ik een aantal dingen aan haar verteld… Ik begon haar te vertrouwen. En, schijnbaar zij mij ook meer. Ik kwam achter allemaal dingen die ik nooit van haar verwacht had… Problemen thuis enz.

Ergens hoopte ik voor haar dat alles nu wat minder was… Maar dat is niet zo. Sterker nog: Alles is nog steeds hetzelfde. Het is een soort cirkeltje. Ik merk gewoon aan haar dat ze op instorten staat, dat ze het niet meer aankan… Laatst vertelde ze me zelfs dat ze zelfmoordneigingen had. Hier schrok in in eerste instantie natuurlijk heel erg van! Maar, ik weet niet… Ik besefte het denk ik nog niet helemaal. Een tijdje geleden vertelde ik haar dat ik daar last van had… Ze heeft die gedachtes min of meer weten uit te praten. Het is vreselijk egoistisch, en uiteindelijk geen oplossing. Voor jezelf misschien, maar je bezorgt iedereen er een trauma mee…Ik ging er dus van uit dat ze het niet gaat doen, enzo. Maar ik heb steeds nachtmerrie’s over zelfmoord en de dood. Ik denk dat die allemaal op haar gericht zijn… Het zijn echt aangrijpende dromen, ze maken me bang… Ik keek gisteren een film waarin iemand dood ging. Nou, ik kon m’n tranen echt niet bedwingen…

Ik wil haar zo graag helpen, maar ik weet niet hoe… Ik weet ook niet het hele verhaal, en ik weet ook niet echt waarom…Ze vertrouwt simpelweg gewoon niemand, omdat haar vertrouwen door mensen zo vaak is beschaad door mensen waarvan ze het niet verwacht had… Maar, wat kan ik nu doen? Het eruit praten heeft geen zin, het lost haar problemen niet op. De achterliggende reden uitzoeken heeft geen zin, ze wil het niet vertellen…En soms, weet ik ook gewoon niet wat ik met de situatie aanmoet.. Ik voel me dan zo schuldig, want ze helpt mij altijd zo goed… Maar ik wil ook weer niet zeggen dat ik dat niet weet, ik ben bang haar met een schuldgevoel op te schepen.

Ik weet het echt niet meer…

i-tjuh (15) | 13 jun 2010, 14:15 uur