Hej meid ,
best rot voor je dat niemand met jou kan meepraten erover ,
weet je , ik heb dat ook best vaak , ik heb dan het gevoel dat ik niet besta , het is net of je dan alleen bent op de wereld :(
ik heb dat vaak , vooral dit jaar , ik word heel hard gepest doordat ze weten wat ik allemaal doormaak , en ze weten dat ik er niets aan kan doen dat ik onzeker ben ,

ik word soms blauw of paars op men handen door mijn ziekte , en ik kan daar helemaal niets aan doen eigenlijk ,
ik haat het gewoon als mensen daarover wat zeggen maarja
ik kan je wat tips geven : ga chatten met mensen die hetzelfde doormaken , en weetje het komt allemaal goed en wel !!

voeg me toe oowk op msn **********@hotmail.Com

en als je nog ergens mee zit , je mag het altijd vragen !

KittyLovesHem (14) | 11 sep 2009, 20:42 uur

Haay w
Vind het erg voor je dat je er een litteken aan hebt over gehouden. Maar vind het wel tof dat je nog leeft en dat je zo je verhaal durft te doen. Ookal ken ik je niet ben wel blij dat je het niet aankom om het verder te doen. Ik heb niet het zelfde meegemaakt maar wil je wel opweg helpen. PRobeer om toch nog e=over dat litteken litteken cramé te smeren van ******** misschien ken je het. Misschien kan het lichter worden en als je geluk hebt dat het verdwijnt anders ga naar je huisarts en kijk met hem naarr mogelijk heden om te kijken of je dat litteken kun weghalen. En ik begrijp ook wel dat jij je vrienden niet wilt zeggen dat je er nog mee zit dat is normaal en het is oook normaal dat jij ze het niet wilt vertellen. Zorg wel dat je weer verder gaat met je leven want je hebt de kans gekregen om nog te leven dus leef je leven ook!!!!! Want als je niet over normale blij dingen zoals jij het nomde praat lijkt het net of je lichaam leeft maar je geest dood is!!! Zorg ervoor dat je gewoon mee gaat praten over die dingen dwing je zelf er toe. Zie het als een uitdaging voor je zelf van als ik daar en daar over mee kan praten dan kan ik verder met me leven en kan ik trots zijn op jezelf het gaat er niet om dat ander trots op je zijn als jij dat maar op je zelf bent!!!En je zei dat je het je vrienden niet wou vertellen en gewoon niemand niet maar dat heb je nu wel gedaan en dat is heel goed van je:):) Ook is het goed dat jij je hart hebt gelucht en hoopo dat je wat aan mij hebt gehad en dat ik nog wat van je hoor groetjes E

Noordafrikaantjé (14) | 11 sep 2009, 23:16 uur

Hey meis,
ik kan er helemaal niet over mee praten,
maar ik ben wel geschokken dat zo’n jonge meid zoiets heftigs heeft gedaan..
Dat ben je toch helemaal niet waard??
Ik ben blij voor je dat je nog leeft en het allemaal weer wat positiever inziet.
Chat met meiden die hetzelfde hebben meegemaakt,
of praat er met iemand anders over (een vriendin, vertrouwenspersoon, psychiater), daar hoeft verder niemand iets van te weten. Ook al is dat wel een hele grote stap..
Maar nog veel belangrijker is, is dat je vrede met jezelf hebt en vadaaruit weer gaat leven. Je moet het weer gezellig maken voor jezelf!
Dus probeer wel geinteresseerd mee te praten met je vrienden en doe leuke dingen. Probeer overal de positieve kant ervan in te zien en weet wat je wil!
Ik snap wel dat het allemaal makkelijker gezegt is dan gedaan, maar maak het niet te moeilijk voor jezelf.
Maak een nieuwe start, je hebt jezelf een 2e kans gegeven.. Dus doe er wat moois mee!!!
Veel liefs en geluk!!

happy girl (23) | 10 nov 2009, 20:23 uur

Hee Meid,
ik kan zeker met je mee praten,
heb het zelf ook geprobeerd maar is niet gelukt,
mn ouders zijn er achter gekomen,
nu hebben ze me naar de dokter gestuurd en nu zit ik by een pyholoog, daar praat ik over mijn problemen,
maar ik heb nu het idee nog dat het niet echt helpt
maar het komt wel weer goed!
je moet denken aan leuke dingen die je in het vooruitzicht hebt!
zoveel mogelijk positief zijn
ik weet dat dat moeilijk is, vind ik zelf ook maar toch moet je het proberen,
en anders kun je ook altijd hulp zoeken,
en als je ouders het niet weten, kan het ook via een instantie die het prive houden,

veel liefs
en veel sterkte!

downgirl (15) | 15 dec 2009, 19:46 uur

Ik heb het ook een tijdje gehad, maar denk aan de toekomst. Denk aan de leuke dingen en denk vooral aan de mensen in je omgeving die zoveel van je houden. En die zoveel verdriet en pijn hebben nadat jij je van het leven hebt beroofd. Dat waren de dingen die mij altijd hebben tegen gehouden. Ik zit nu bij een psycholoog en dat helpt heel erg goed, welk probleem je ook hebt ze hebben overal een antwoord op.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx (15) | 18 dec 2009, 19:40 uur

Hee! Ik heb ook wel eens een zelfmoordneiging gehad, dat ik bijvoorbeeld richting het spoor ging, maar onderweg een bekende tegen kwam en die me niet alleen wou laten omdat die me overstuur zag.. Ik snap hoe je je voelt, want heb zelf ook veel meegemaakt, aangerand, verkracht etc. Als ik jou was zou ik hulp zoeken ook al ben je niet meer van plan om zelfmoord te plegen, ‘deskundigen’ kunnen je altijd helpen en wie weet voel je je straks weer even gelukkig als in de zomervakantie.

Meisje (14) | 17 jan 2010, 22:56 uur

Hey girl,
soms is het leven niet altijd wat je er van verwacht.
je moet ook zoveel, naar school, bijbaantje, zorgen dat je er bij hoort én je nog goed voelen daarbij ook nog.
Hoe doe je dat allemaal?
Je gaat er soms ten volle voor maar er zijn ook momenten dat het er even niet zo goed uit ziet.
Gelukkig is je poging toen niet gelukt. Probeer de mooie kanten van het leven te waarderen en koester die ten volle!
Als je nu nog het gevoel hebt dat het niet altijd even goed lukt, moet je je daar absoluut niet over schamen. Onbegrip zul je je hele leven tegenkomen. Er zijn altijd van die mensen die het zogezegd goed bedoelen maar je tegelijkertijd figuurlijk de grond in boren. Het is makkelijk gezegd, mij lukt dat ook niet altijd even goed, maar probeer die opmerkingen een plaatske te geven en het je niet te hard aan te trekken.
Als het eens wat minder gaat en je niet zo goed weet bij wie je steun kan krijgen, is het misschien wel aangewezen om deskundige hulp te zoeken. Ik heb onlangs iemand verloren door zelfdoding, hij kampte al jaren met de gedachte maar weigerde hulp te zoeken ‘omdat hij zichzelf niet zot vond’. Dat is ook helemaal niet zo. Anderen hoeven ook niet te weten dat je hulp nodig hebt. Je kan het ook alleen maar voor jezelf doen. Als het je maar helpt. Niemand zal je daarvoor beoordelen.
Ik hoop van harte dat het je goed gaat. Als iemand kiest om uit het leven te stappen is dat voor de nabestaanden heel moeilijk om plaatsen. Denk aan de mensen die je graag zien.
Wees niet beschaamd om hulp te vragen, je zou versteld staan hoeveel mensen je dolgraag willen steunen.
Ik hoop dat je je beter voelt meiske!
Het is je van harte gegund!

Veel sterkte x

Naduah (19) | 9 mrt 2010, 22:16 uur

Naduah, je woorden slaan de spijker op z'n kop. Als je soms (achteraf) hoort wat mensen allemaal voor je willen doen, dat verbaasd mensen dan. Echt, als het er écht op aankomt gaat vrijwel iedereen door het vuur voor je. Helaas weten mensen maar moeilijk in te schatten wanneer het er echt op aan komt. Zeker als je zelf zo graag wil dat het 'goed met je gaat'.

Wees dus niet bang om het bespreekbaar te maken (bv. met die goede vriend waar je toen heen ging) en ook nadat alles voor de buitenwereld achter de rug is, soms nog even te checken hoe het er nu voor staat. Welke gedachten je hebt is niet altijd zo makkelijk te beinvloeden, neem deze gedachten dan ook niet kwalijk. Hoe je met ze omgaat toont wie je bent! En dat is die sterke meid die er uit is gekomen, toen, en wanneer dan ook het opnieuw zou moeten!

Je bent een held!

PS ook ik verloor iemand, de meest gehoorde uitspraak daarna "was hij maar naar me toe gekomen" "had hij maar om hulp gevraagd, ik had alles gegeven", in het dagelijks leven zijn zo veel mensen soms hard, maar echt íedereen beschermt iemand als het er écht op aan komt, vriend of vijand. kaart het aan, alsjeblieft mensen, vraag om dingen, iedereen (echt iedereen!) is dat waard. laat dat oordeel nu eens niet aan jezelf over, maar aan de mensen die dat om je heen zeggen. als je negatief commentaar gelooft, sta dan ook open voor de complimenten!

zo dat moest er uit :)

Pinguin (22) | 11 jan 2011, 15:31 uur

ik moet dit gewoon even zegge...
ik denk/dacht zelf ook vaak aan zelfmoord,
ben er ook iemand aan verloren... mijn beste vriend en buurjongen... ik was toen van plan om hem achterna te gaan... maar ik zag maanden later nog steeds hoeveel verdriet het zijn vrienden, familie en kennisen deed, dat ik dat de mijne niet aan wou doen...

jij hebt hier waarschijnlijk niks aan, maar voor mij lucht het op...
in het echt durf ik er met niemand over te praten.. het is dan wel ongeveer 2 jaar geleden... maar nog zit ik er erg mee..

veel liefs XX

DJ . JD (14) | 2 feb 2011, 18:45 uur

Ik heb een week geleden geprobeerd om van een brug af te springen... ze hebben me net optijd terug getrokken..
Heb ik er spijt van? Ja.. Wil ik nog doorleven met deze gevoelens? Nee.. Ik zit aan de anti depressie pillen (Fluoxetine en Trazodone..)
Ik zit constant met de gedachtes om een einde te maken. Maar dankzij de laatste poging ben ik er wat voorzichtiger mee om te gaan...
Het is allemaal niet moeilijk.. al helemaal niet als je er alleen voorstaat...
Maar ik zal door moeten gaan al is het alleen voor mijn dochtertje van 7... Ze had bijna geen pa meer gehad..

Spijt heb ik dus wel..

Eenzame Ziel (28) | 17 feb 2011, 01:01 uur

Misschien wel een late reactie op dit artikel, maar wellicht help ik er iemand mee. Ik heb mijn hele leven ook al depressies en zin om er een einde aan te maken. Vaak aan de medicijnen gezeten maar die waren nooit goed. Ik vlakte veel te veel af, ook de leukere momenten.

Maar ik heb de oplossing gevonden, hoewel het natuurlijk nog wel eens op en neer gaat. Voor mij (en voor veel mensen) is hardlopen de oplossing. Wellicht heb je er geen puf in, maar geloof me het helpt echt! Je maakt met het lopen een stofje aan waardoor alles een stuk leuker wordt en de dippen een stuk minder worden. Echt geloof me! Je moet er wel voor over hebben om de eerste paar weken door te bijten, want de meeste hebben daar problemen mee. Maar als je dat eenmaal gedaan hebt wil je niet anders meer. Ik loop gewoon 2 a 3 keer per week hard en kan het goed merken als ik een weekje dat niet doe.

Ik hoop echt dat ik hier iemand mee help en over de streep haal om het ook te doen want als het stofje er dan eenmaal is merk je dat het leven leuker is dan je ooit hebt meegemaakt.

Ikke (20) | 8 nov 2011, 21:31 uur