Niemand zit mij nog zitten,
Ik heb een moeilijk leven achter de rug en nog steeds.
Het begon al toen ik 6 jaar was
werd vaak gepest op school en kon mij daar door steeds minder consenteren.
Na een tijdje ging het zo slecht dat mijn ouders hebben besloten dat ik naar een andere school ging!
toen was het zover ik ging naar een nieuwe school.
Dat ging een tijdje goed maar ook daar werd ik vaak gepest.
Mijn ouders hebben er niks meer aan gedaan toen en dachten dat het wel goed zou komen.
2jaar later overleed mijn vader, het ging steeds slechter en slechter met mij! ik zag het leven niet meer zitten in wilde niet meer leven. klasgenoten zaten mij steeds vaker uit te lachen omdat mijn vader dood is en zeiden (leuk dat je vader dood is)
Ik heb het daar heel moeilijk mee gehad en nog steeds heb ik het er erg moeilijk mee.
op een gegeven moment ging het zo slecht dat mijn moeder 1 keer 1 de week op school moest komen voor een gesprek
Na een tijdje kreeg is steeds meer problemen.
niemand geloofde mij meer en begonnen allemaal mij te negeren.
Toen ik naar de middelbare school ging, ging het helemaal mis
de klas waar ik in zat hebben mij zo zwart gemaakt, kwam steeds vaker met blauwe plekken thuis, durfde het geen eens tegen mijn moeder te vertellen.
na een paar maanden was het zo erg dat de hele school mij niet mocht, werd vaak op gewacht naar schooltijd.
ik trok het niet meer en ging spijbelen.
totdat ik weer naar een andere school moest.
éénmaal weer op die nieuwe school ging het eindelijk goed
ik had er erg naar mijn zin daar en had veel vrienden!
Na 4maanden werd ik uit huis geplaatst ik weet niet waarom,
Waarom is dit mij overkomen! weer ging het slecht met mij
ging hard achter uit en zag het niet meer zitten.
hoorde bijna niks meer van mijn familie
Kreeg steeds meer zelf haat en minder zelf vertrouwen overal in. mijn zelf haat was zo erg dat ik in mijn armen ging snijden.
dat was niet het enige! ging steeds minder eten omdat ik niet verder wilde.
Toen ging het goed mis met mij.
Vanaf mijn 17e zit ik zwaar aan de drugs bijna 3 jaar.
niemand die mij helpen wil want zit echt met mij zelf in de knoop, niemand ziet hoeveel verdriet ik heb.
elke dag zit ik uren te janken omdat ik niemand heb
ben door iedereen zo de grond in getrapt.
weet echt niet meer wat ik moet zit er steeds meer aan te denken een eind aan te maken.
SnikSnik (19) | 3 nov 2011, 12:36 uur
Heeii lieverd,
Jou verhaal heeft mij echt geraakt! en ik herkende mezelf zo goed in jou verhaal.
Hoe moeilijk het leven ook kan zijn? je mag nooit opgeven!
klinkt makkelijk gezegt dan gedaan maar toch is het zo!
Niet denken dat niemand van je houd en dat je alleen bent?
als jou ooit iets over komt? dan zullen de mensen die van je houden kapot gaan! ook al laten ze dat niet altijd blijken dat ze van je houden maar diep van binnen als ze weten dat jou iets is overkomen? dan zullen ze echt kapot gaan!
ook al ken ik je niet maar je bent in iedergeval gewenst door mij! dankzij dit verhaal;)
Ik zelf ben ook vaak op school gepest van wege me afkomst en omdat ik gewoon anders was in hun ze ogen ben vaak gediscrimineerd en uitgescholden voor lelijkerd! maar als nog ik scheer alle mensen niet over 1 kam. En ik heb me vader maar 1 keer in me leven mogen zien maar als nog ik zet me er door heen we zijn uit eindelijk zo ver gekomen in het leven en waarom op eens nu opgeven? dat is het echt niet waard!!
En echt ik erger me aan de mensen die andere het leven zuur maken!! way my god? vraag ik me af hoezo is het leven zo oneerlijk?
Laat die mensen maar praten wat jij moet doen is? in jezelf geloven dat jij er ook mag zijn en dat je het leven waard bent!
en laat je nog reactie achter?
Groetjes,Turkse meid(L)(L)(L)
Turkse meid (18) | 3 nov 2011, 17:56 uur
