ik wil van me gedachten af.
hee ik ben een meisje van 12 jaar. ik zit in een periode dat ik vaak ruzie heb met me moeder omdat we niet zo goed met elkaar kunnen opschieten. maar soms doet ze weer lief en de volgende keer slaat ze of zegt ze gemene dingen. me vader is bijna nooit thuis. ik voel me vaak ongelukkig maar ik probeer steeds leuke dingen te gaan doen. laatst ben ik der achter gekomen dat der veel mensen over mij zitten te roddelen en in echt echt aardig zijn maar achter me rug dingen doen die me verdrietig maken. ik ken ook een vrouw die ik ken van mijn vader ze vriend. ze is bijna hetzelfde als mij. alleen ik zie der niet zo vaak en we willen dat ik bij der ga wonen alleen dat kan natuurlijk niet zomaar. mensen die zeggen ook gemene dingen waar ik heel erg gevoelig voor ben. als iemand iets tegen mij zegt wat gemeen is raakt dat me en pieker ik er dag en nacht over. als ik naar enge dingen kijken luister of iemand verteld het word ik heel erg bang en weet ik niet wat ik moet doen. ik pieker der dan ook erg vaak over. vroeger toen ik 8 was kreeg ik zelfmoord gedachten waar ik steeds aan dacht. ik wou niet dood en wou gaan genieten van mijn leven maar ze kwam steeds terug en ik moest vaak huilen. toen ik iets leuks deed gingen ze weg en kwamen dan iets van 2 weken niet meer terug. later werd het erger en nu denk ik der elke dag aan elke seconden en het gaat niet uit me hoofd. en bv. ze zeggen doe jezelf pijn met een mes probeer ik dat soms te doen en ga ik der in mee. maar dat wil ik niet zeg ik dan hard maar die gedachten zegt doe het wel. en ik wil het niet het is echt een strijd tegen goed en kwaad. ik word der gek van en denk soms ook aan zelfmoord omdat die gedachten niet weg gaan. maar ik wil der niet naar luisteren en der ook niet een punt achter zetten. kan iemand mij helpen ik moet vaak huilen en ik wil dit niet meer zo hebben en het beste van me leven maken.
groetjes mij
lovelifeandenjoy (12) | 2 jun 2011, 13:48 uur
heej,
Ik herken mezelf een beetje in jou, ik ben ook redelijk gevoelig als mensen iets slechts tegen mij zeggen. Dan lig ik daar vaak zelfs meerdere dagen over te piekeren. Tegen mij zeggen ze zelfs bijna elke dag slechte dingen als: "aah ier is de Joren se, den homo.. De midget.. De nerd .. En waarom zijt gij eigenlijk altijd zo stil? Hebt gij eigenlijk een mond?" Mensen snappen gewoon niet dat ik verlegen ben :(.. Maar weet je wat je moet doen? Je moet het gewoon allemaal niet tot aan je hartje laten komen. Ik weet dat het moeilijk is, maar mij is het gelukt, en dan moet het jou ook wel lukken! Eerlijk, ik wou ook in het begin van het schooljaar ook zelfmoord plegen omdat iedereen slechte dingen zei, maar nu wil ik dat niet meer. Het is geen uitweg! Je doet er veel mensen mee pijn! K hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen...
veel sterkte,
Joren
Joren (15) | 5 jun 2011, 00:29 uur
K ken het!,
Je wil niemand geloven die het beste met jevoor heeft en die je helpen.
Maar probeer het te geloven want Je bent het waar dom hier te zijn op de wereld.. je ebnt er niks voor niks.
Je kan denken dat ik dit zomaar zeg maaar dat is niet zo ..
Ik voel me net als jij en weet hoe het is..
Praat er sws met iemand over die je kan helepen! dat hoor
je misschien veel maar het is het beste want die weten hoe je je voelt en kunnen je hepen anders heeft de hulp die je nu vraagt ook geen zin!
geloof em je bent het waard !
sterkte en hou je goed! xx
yi-noniem (13) | 7 jun 2011, 18:39 uur
Ik ken het ook .. ik bn gwn verlegen en en en ik sta soms aleen in de pauze want ik hb nie echt vriende eigelijk geen zeg maar.. ik ben lang echt lang.. 1.78 en ik ben ook nog is dun.. En jaa.. mensen pesten me nie maar roddelle wel over me en ik denk er nog steeds aan om ook zelfmoord te plegen want thuis zit mn moeder aleen maar te zeiken maar dan denk ik weetje ik ben al 14 kheb al 14 jaar geleefd jij dus 12 en je ziet het leven gaat best snel dus bn je 20 ofzoo dan is je leven vast anders :D geen kleine kinderen die over je roddelen en shit die zijn een stuk volwassener DUS ... GEEEN ZELFMOORD PLEGEN IK DENK STEEDS MAAR HOE HET IS OM OUDER TE ZIJN :D keej? LuffJoeeeee ook al ken ik je nie xD maar iluff iedereen die het moeilijk hebben<3 xxxDaisy.
OnsekerMeisje .. <__> (14) | 14 jun 2011, 16:46 uur
Beste allemaal,
Gedadopteerd .25 jaar oud inmiddels.
Veel meegemaakt, en tegenslagen gehad.
Zover ik mij herinner (kinds af aan)heb ik last van waan,enge,vreemde gedachtens, heb er tot mij 16de niet over gepraat,toen vanwege een situatie,ben ik in therapie gegaan en ben erover gaan praten, medicatie gekregen en helaas vanwege mij problemen op mentaal gebied geen diploma behaalt van de middelbare school.
Toen ben ik gaan werken, en kwam met verkeerde vrienden in aanraking,maakte me salaris op aan uitgaan/gokken/drinken etc.Raakte rond mij 18de weer in zware problemen,veel ruzie met mij adoptie (ouders) en wilde zelfmoord plegen.
Me ouders/broers zusjes hebben mij nooit laten vallen/zonder hun was ik slecht aan toe geweest.Toen ben ik 3 maanden opgenomen in een kliniek en ben onderzocht kreeg medicatie in die periode en kwam uit eindelijk uit dat er weinig of niets aan de hand was met mij,toen ben ik op kamers gegaan en ben gaan studeren sport opleiding. Toen heb ik ook een relatie gekregen,net voor het einde van de opleiding haakte ik af omdat me vriendin toen zwanger raakte van mij. In al die jaren heb ik dagelijks last gehad van die gedachtens die ik vroeger ook had, maar accepteerde iedere gedachten en liet het gaan.Wat voor een ander waarschijnlek een hele afschuwelijke gedachten is,is voor mij dagelijkse kost geworden,of te wel.Ik leg de gedachtens niet uit aangezien het niet fijn is om dat te beschrijven.Verder heb ik geen relatie meer,maar is de band goed, en kan ik mij dochtertje zien wanneer ik eigenlijk maar wil.De band met mij ouders begin ook te herstellen en iedereen is verzot op me dochtertje.Ik heb eindelijk een mbo diploma beveiliger en heb werk ervaring binnen de sport/zorg/defensie/beveiliging/justitie opgedaan.Binnekort afrijden voor het rijbewijs en woon nog op kamer'wel een andere onder tussen,volgend jaar als alles meezit dan kom ik in aanmerking voor een woning.Verder ben ik Christen geworden via de moeder van mij dochtertje:) in een evangelische gemeente.Ik richt me op me gezondheid en nogmaals die gedachtens draag ik nu ook nog altijd mee, sta ermee op en ga ermee naar bed'vaak is het een strijd,maar ik heb nooit meer opgegeven,heb geen medicatie of therapie meer,maar geloof erin dat ik door een stabiel bestaan op te bouwen en het geloof in god en mezelf er uit eindelijk ook zal komen. Kost tijd en geniet ook zeker van het leven maar nu op de juiste manier.
Ik wens jullie en iedereen die dit lees heel veel geluk en gezondheid toe en raad je aan om hulp te vragen als je ergens mee zit.Hulp verleners zijn er niet voor niets:) Dus geef niet op:)
Groet
sportman (25) | 19 jul 2011, 01:50 uur
