Ik wil niet meer leven..
Hoi, ik haat mijn leven. Mijn hele leven is een hele tegenslag. Het was eigenlijk al heel lang niet goed. Maar ik kan er nu echt niet meer tegen. Op de basisschool werd ik heel erg gepest en ik kon er zowat niet meer tegen. Ik huilde dag en nacht omdat ik bang was om de volgende dag weer naar school te gaan, in de 1ste op de middelbare school was het hetzelfde verhaal. Ik werd gepest, niet gemogen. En ik had geen vrienden. Ik kon er echt niet meer tegen ik bleef thuis en wilde niet meer naar school. Vervolgends bleef ik 6 a 7 maanden thuis en ging ik niet meer naar school. Ondertussen moesten we naar allerlei instansie's zoals Bureau jeugdzorg en ggz. Ik zat daar met mijn ouders en we moesten allerlei vragen beantwoorden. Ik durfde niks te zeggen, vooral omdat mijn ouders erbij waren. En omdat ik bang was om iets te zeggen. Ik hoorde dus al die dingen die mijn ouders tegen die mensen zijden. En het waren geen leuke dingen, maar verschrikkelijke dingen over mij. Waar ik nu nog steeds aan moet denken. Later kwam er uit dat ik PDDNOS autisme had. Thuis ging het ook niet goed ik zat de hele dag in mijn kamer omdat ik bang ben voor mijn ouders en mijn broer omdat mijn broer mij altijd pijn doet en ik erg bang voor hem ben. En mijn ouders mag ik gewoon niet meer en vertrouw ik niet meer na alles wat ze in mijn leven gedaan en gezegt hebben. Ik begon mijzelf te snijden en werd er uiteindelijk verslaafd aan. Ik begon het iedere dag en steeds vaker te doen. Mijn ouders kwamen er achter dat ik dat deed maar ze stuurde me niet naar de psygoloog. Ze waren ook niet boos of bezorgt dat ik dat deed. Ze konden het niets schelen. Al hebben ze me wel een keer toen we ruzie hadden mij vastgegrepen toen kon ik niet meer weg ookal probeerde ik me los te rukken. Ze zeiden alleen maar dat ze het beste met me voor hadden en dat ze niet wilde dat ik mezelf pijn ging doen. Ik kon echt niet meer weg ze hadden met heel stevig vast en ik werd nog verdrietiger en ging meer huilen. ze hadden toen zelfs iemand gebeld om te zeggen dat ik gek geworden was.
Later kon ik weer naar school, een nieuwe school. Ik heb daar momenteel veel vrienden alleen zijn de leraren niet zo normaal om het zomaar te zeggen. Ze geven heel snel straf en handelen verkeert. Een keer vond ik een grapje niet leuk die ze maakte. Toen werd ik gelijk kijhard aan mijn armen meegetrokken. En mijn arm werd zelfs omgedraait. Ze doen wel meer dingen. En daar word ik juist nog depressiefer van en ga ik mezelf weer snijden. En thuis gaat het nog steeds niet goed ik ben heel verdrietig en niemand is er voor mij, ze hebben me toch allemaal niet meer nodig.. ik wil dood.
verdrietig (14) | 24 nov 2011, 16:10 uur
hio ik heb het zelf de mee ge maakt ik zie me leven ook niet meer ziten al die problemen die ik me heb ge maakt heb het is gewoon te er
tratsaertevi96 (16) | 26 nov 2011, 20:46 uur
Heey,
ik vind het echt heel erg jouw verhaal! ik denkt dat je met iemand moet gaan praten die je kan vertrouwen. Iedereen heeft een eigen mening over psygologen ofzo, maar ik denk toch dat je iets moet ondernemen. Zeg bv. tegen de directie wat die leerkrachten doen. Je hebt het niet goed gehad heb ik gelezen toen je jonger was. Maar laat je nu niet depressief maken door die leerkrachten, die zijn het niet waart! je kan echt nog iets van je leven maken denk ik! Je kan alles aan een vriendin vertellen, zij kan je helpen. Vriendinnen zijn er om je te helpen! Je moet je verhaal aan iemand kunnen doen die je begrijpt, dat zal ook al opluchten en dan kunnen jullie samen naar oplossingen zoeken.
Ik wens je het beste toe!!
triene12 (13) | 28 nov 2011, 19:46 uur
Snijden moet je echt niet doen, dan maak je van je geestelijke depressie een lichamelijke depressie. Je kan het beste naar een psycholoog gaan. Ik heb ook een psycholoog en die heeft mij heel erg goed geholpen. Ik hoop dat je eruit komt
dsda (16) | 29 nov 2011, 22:33 uur
ik herken dit verhaal heel erg, zelf begin ik ook steeds mee rporblemen op school te krijgen, de school gaat de jeugzorg erbij halen en heb dagelijkste gespreke met leraaren. ik be zelf ook heel ang want de school gaat mijn ouders bellen en dit weekend komt jeugzorg langs en nog een bedrijf tege geweld in huis. Ik loop al uren op internet te zoeken naar een oplossing want zo wil ik njiet meer leven, ik snij me in mn benen zodat mn ouders er niet achter komen, dan zou mn vader me toch alleen maar meer klappen geven, ik denk niet dat mn leven nog lang aat duren, k word nu ook door school en jeugzorg in de gaten gehouden en alles wat ik op FB en hyves en twitter plaats. Ik zit het ECHT niet meer zitten. mn klas genoten mogen me niet en heb alleen maar ruzie, als ze wisten waar ik mee om moest gaan zouden ze het snappen, ook ben ik 3 maanden geleden verkracht door 2 jongens van 18 en 19 en zlef ben ik 14 !! niemand weet hier over en dat zal ook nooit gebeuren, de wereld is beter af zonder mij. ik wil mn familie deze pijn niet aan doen en mijn broer al helemaal niet maar het MOETT, dit is ook niks... ik pleeg vanavond weer een poging door gebruikt van overdosis paracetamol, ibrufen en slaap pillen ook zit ik er aan te denken een plastic zak over mn hoofd te trekken en deze vast te tapen met ducktape zodat ik niet waker word. niemand kan me een pijnlijke manier van zelfmoord geven maar ik denk dat dit wel minder er is als polsen dooorsnijden.
doeixxx
Nikkiiiii (14) | 9 mrt 2012, 17:08 uur
zelfmoord los je niks mee op. je weet maar nooit wat je toekomst te wachten staat als je thuis niet veilig voelt ga dan ff bij je tante slapen of een vriendin famillie maar snij jezelf niet steeds hoe meeer je dat doet hoe bozer je word hoe verdrieteger
meissie (15) | 17 mrt 2012, 11:41 uur
IK WIL OOK NIET MEER LEVEN, HELP MIJ AUB
WALNER (54) | 20 mrt 2012, 01:36 uur
