Alleen
Vanaf groep 3 op de basisschool ben ik gepest. Zo werd ik door mensen uit hogere klassen tegen kapstokken aangegooid en had ik geen/weinig vrienden; als kind van 9 had ik het allemaal al gehad - wilde niet meer naar school en had geen zin meer in het leven.
Ik keek uit naar de dag dat ik naar de middelbare school zou gaan. Ik hoopte dat alles beter werd, maar dit was niet het geval. In de eerste klas keerde de hele klas zich al direct tegen me, want ik was 'anders'. Ik was wat gevoeliger dan de rest, dit kwam al door mijn verleden op de basisschool. Toch leerde ik een heel lief meisje, uit een andere klas, kennen. Op dat moment kende ik voor het eerst het gevoel van echte vriendschap. Dacht ik op dat moment.
Ik had een leuk vriendengroepje buiten mijn klas waar ik mee omging in de pauzes en buiten school. Ik moest alleen door de lessen heen bijten, maar dat lukte op dat moment wel. Tot in de 3e klas weer alles leek te veranderen.
De beste vriendin die ik als echt beschouwde liet me van de een op de andere dag vallen, alsof ik niet voldoende voor haar was. Ze ruilde me in, voor een ander meisje die ze net 1 weekje kende. Ik was gebroken, maar liet me niet kennen. Ik had immers de rest van het vriendengroepje nog en zat met hun allen in de klas; mijn oude klasgenoten waren over alle klassen verspreidt en had even geen problemen met pesten.
Maar als snel kon mijn ex-beste vriendin het niet meer aan, en zette ook deze klas tegen mij op. Ik kreeg iedere dag te horen, van mensen waar ik heel veel om gaf, dat ik er beter niet kon zijn, beter dood kon zijn. Ik hoorde nergens bij.
Aan het einde van het jaar, dit alles speelde zich vanaf het begin van de 3e klas af, had eindelijk iemand het lef om voor me op te komen. Dit meisje werd dan ook uiteindelijk mijn beste vriendin; al ging zij na de 3e klas ook naar een andere school.
In de 4e hadden we weer een nieuwe klas. Ik leerde nieuwe mensen kennen en begon weer een vriendenkring op te bouwen. Natuurlijk waren de mensen die mij pestte nog steeds leuk bezig, maar dit weerhield me er niet van om het nog eens te proberen. Blijkbaar kon mijn ex-beste vriendin het weer niet uitstaan dat ik nieuwe vrienden maakte, en al snel was ik deze ook weer kwijt. Deze gingen mij weer op elke mogelijke manier proberen te pestten, ze belde me, mailde me.. Alles. Ik kreeg mailtjes met daarin dat ik beter dood kon zijn en dat het jammer was dat ik mijn pony had afgeknipt, omdat ze nu weer tegen mijn lelijke hoofd aan moesten kijken.
Dit alles kwetste me zo erg dat ik me een tijdje heb gesneden; maar ik was er al snel vanaf toen ik een vriend kreeg die mij steunde en mij het gevoel gaf dat ik toch niet helemaal alleen was.
Deze meisjes hebben me gepest tot midden 5e klas; ik heb nog vaak in de wc moeten lezen (groot geschreven) dat ik lelijk was en dat er veel mensen me haatte. Zo hebben ze ook een hele wc vol geschreven met hatelijke teksten over mij dat deze afgesloten moest worden - en geheel opnieuw geverfd moest worden.
Midden 5e klas hield het dus op. Eindelijk. Rust; dacht ik. Het was vlak voor de kerstvakantie en dacht eindelijk mijn leven een beetje op de rails te kunnen krijgen. Dit was niet het geval, in februari is er diabetes type 1 bij mij geconstateerd.
Ik werd opgenomen in het ziekenhuis, het hele verhaal over spuiten van insuline etc etc, en kon weer naar huis.
na een maand drong het pas echt tot me door. Ik ben voor het leven getekend met een ziekte. Sindsdien heb ik me niet meer gelukkig gevoeld. Ik voelde me anders dan de rest, alleen. Alsof mij geen geluk gegund kan worden.
Mijn ouders hebben me nog geprobeerd op te vrolijken, me beter te laten voelen door me alles te geven wat ik wilde. Maar het lukte niet. Ik kon mijn tranen niet bedwingen toen ik een spiegelreflex camera kreeg. Ik werd niet gelukkig. Ik kon niet eens glimlachen.
Ik voel me anders, alleen, niet geaccepteerd. Ik heb altijd problemen gehad in het vertrouwen van mensen, door mijn verleden. Nu ik ben begonnen aan een nieuwe opleiding heb ik natuurlijk nieuwe, leuke, mensen leren kennen maar ik durf me niet open te stellen, bang dat mensen me niet kunnen accepteren zoals ik ben, of dat ze net als die anderen me ook gaan kwetsen. Daarbij voel ik me ook veel te min voor hun.
Ik voel me te min voor al mijn vrienden die ik heb. De nieuwe beste vriendin is nu ook mijn beste vriendin niet meer en de vrienden die ik had is het contact mee verwaterd, omdat iedereen heel druk is met hun nieuwe opleiding.
Ik moet het dus hebben van de mensen van mijn nieuwe opleiding, maar daar durf ik me niet voor open te stellen. Ik ben dus simpelweg alleen. Ik heb niemand meer om op terug te vallen, alleen mijn psycholoog ; die ik niet alles durf te vertellen.
Door al dit gezeik in mijn leven, de stress heb ik er geen zin meer in. Ik voel me alleen, niemand is er. Niemand zal er zijn. Ik heb 2 weken terug mezelf gesneden, dit doe ik niet meer want ik wil geen littekens -
ik ben er volledig van overtuigd dat ik dit niet meer volhou, dat ik hier niet hoor te zijn. Ik leef op medicijnen, zonder deze zou ik allang dood zijn.
Laatst heb ik mij een overdosis insuline gegeven, een hele erge hypo gehad en buiten bewustzijn geraakt. Het voelde als rust. Ik wil rust. Ik wil niet meer.
nobody (17) | 26 sep 2010, 19:31 uur
Hi.
Wow, echt heftig verhaal ik kreeg er tranen van..
Ik lees uit je verhaal dat je echt een harde jeugd had. veel gespest enz. Wat die ex-vriendin je aan gedaan heeft is onvergeeflijk.
Zelf ben ik ook gepest in de basisschool/ middelbare school, door me uiterlijk, geloof en moest ook net als jou door de klassen heen bijten. Leukste momenten waren thuis zijn. Ben toen naar een andere school gegaan en ben nu opeens van een verlegen jongen veranderd naar een populaire (normale) jongen. Maar eerlijk gezegd ben ik nog nooit mezelf geweest tegen mijn kringengroep. Bang dat ik weer gepest werd. Doordat ik soort van anders was, dacht ik tenminste >.>
Maar zelfmoord plegen is toch niet de opplossing. Ik wilde ook wel een tijd geleden, ongeveer 5 jaar geleden zelfmoord plegen. Maar dat is niet goed, het is niet de opplossing je geeft het op en het ergste verdriet moet jouw familie lijden.
Mijn advies is dan wel gewoon genieten van het leven in welke opzichten dan ook. Je zou vast denken, in jouw situatie, dat je het liefst er mee wilt stoppen. Maar ik geloof dat er toch wel verandering en geluk in het leven kan gevonden worden, met geduld. Natuurlijk moet je er iets voor doen, maar soms kan het gewoon vanzelf komen.
Ik hoop heel erg dat je er iets aan hebt. En vooral dat je je gelukkig zult voelen en geen zelfmoord problemen hebt of pogingen :S
Veel liefs en geluk. Alem
Alem (16) | 26 sep 2010, 22:35 uur
Hee!
Ik heb je hele verhaal gelezen, en het pakte me heel erg.
Ik kan er niet veel over zeggen, maar wow..
Ik begrijp je volkomen. Dat je je niet durft open te stellen is niet raar. Echt niet. Als je mensen zo vaak in vertrouwen hebt genomen, en die je zo vaak laten vallen.. In wie moet je dan nog vertrouwen hebben?
Dat je al zo lang een kutperiode achter de boeg hebt, spijt me heel erg. En ik wil je nu het liefst 'opkikken', maar alhoewel ik niet weet of dat lukt aangezien 't makkelijker gezegd is dan gedaan.. Kan ik toch een gokje wagen.
Na regen komt namelijk altijd zonneschijn. En het geeft niet dat je je niet durft open te stellen. Maar een opleiding is een nieuwe start. Een nieuwe school. Met nieuwe mensen. Denk daar maar eens aan :). En aangezien je in jou woorden vanwege je ziekte sowieso eerder doodgaat, waarom zou je dan NU met je leven stoppen? Als dat sowieso een keer komt? Dat is zonde.
Ik weet dat het nu moeilijk is, maar probeer te lachen.
Als je een rotperiode achter de boeg hebt, moet er een leuke periode tegemoet komen. En als je er nu mee stopt, zul je dat nooit meer ervaren.
Ik zie jou als een doorzetter. Dat je hier je verhaal doet terwijl je deze rotperiode heb gehad. Dat is echt doorzetten.
Daarom geloof ik ook wel dat jij nu ook kunt doorzetten naar een goed leven.
En ik wens je het allerbeste!
Uglygirl.
Uglygirl (Lelijk meisje). (14) | 27 sep 2010, 07:42 uur
Thanks. Op een of andere manier hielp het me deels om dit verhaal hier neer te zetten, en commentaar terug te lezen.
Dank jullie wel.
nobody (17) | 27 sep 2010, 15:57 uur
Hey,
Ik werd ook gepest. Het was niet zo erg maar het kwetste me enorm. gelukkig kon ik mijn hartje luchten bij mijn vriendinnen en ouders. ik had je verhaal gelezen en ik moest bijna huilen. Zelfmoord plegen is nooit de oplossing. je bent nog jong en in je leven kan je nog van alles uithalen.
Nu type ik op mijn computer en ik kann het niet laten om te gaan huilen. Veel mensen hebben je laten vallen maar je moet die herinderingen gewoon vergeten. Al die mensen die je hebben laten vallen zijn gewoon zielig. Je moet gewoon genieten van je leven en nooit opgeven. Misschien klinkt deze reactie nogal standaard maar ik hoop dat je toch blij bent.
Groetjes
ME (15) | 27 sep 2010, 19:49 uur
Beste Nobody,
Wat je is overkomen, is heel triest en ook heel kwalijk, maar degene die jou dit heeft aangedaan, zal met name ooit met zichzelf nog in het reine moeten zien te komen. De wet luidt namelijk dat je terugkrijgt wat je een ander in liefde of in haat aandoet. In haar geval zal ze nog het nodige op haar bordje kunnen verwachten, zo werkt dit.
Ik kan je misschien geruststellen door te zeggen dat als je een HBO-opleiding nu volgt, of hoger, je niet bang hoeft te zijn voor pestgedrag, want op dit soort instituten studeren serieuze en minder serieuze mensen, maar 'pesten' is iets voor kinderen en niet voor studenten, zo is ook het beeld en de regel, dus je hoeft je in die zin veel minder zorgen te maken.
Wees jezelf, kom voor jezelf op, maar laat je ook liefdevol zien zoals je bent en dan zul je zien dat je dit maal wél echt die vriendschappen kunt opbouwen en behouden, ook zeker omdat die verrotte 'ex-vriendin' van jou uit beeld is. Die zet niemand tegen je meer op EN let wel: wat zij heeft gedaan, is extreem en gebeurt niet weer.
Toch ben je getekend en is je blik op mensen hierdoor vertekend. Je hebt een trauma hierdoor opgelopen en een psycholoog kan je helpen, maar misschien zijn andere therapieën wel beter voor je, om je echt te kunnen uiten. Je zult de vreugde terug moeten vinden en misschien is verwerking bij jou niet zozeer in woorden geschikt, maar bijv. meer in gevoel, innerlijke balans, enz.
Veel sterktE!
Mo (25) | 27 sep 2010, 22:00 uur
Hallo, ik heb het zelfde en ik wil ook echt niet meer,
misschien kunnen we er over praten samen??
Voeg me toe: ****@hotmail.com
MIertje (19) | 28 sep 2010, 15:48 uur
Ik vecht, nogsteeds.
Nobody (17) | 13 nov 2010, 00:30 uur
