wanneer zullen ze me vergeven??
(Onder het kopje “mijn verhaal” kun je niet reageren. Omdat er in dit verhaal vragen staan kun je reageren in het forum. Team Hulpmix.nl)
Ik heb egt spijt van dingen die ik gedaan heb er is een familie waar ik heel veel van hou ze hebben me ingenomen als hun eigen kind toen ging ik na een knallende ruzie weg ging en de bedoeling was om terug te komen maar eerst rust te vinden. tijd vloog bij en nu begrijp ik dat ik nooit meer welkom ben daar. letterlijk gezegd maar met een SMS en niet eens in mijn gezicht. Terwijl mijn hart daar is en ik nu elke dag alleen wakker word wacht ik nog steeds ( 2 maanden ) op een signaal maar het komt maar niet. een jaar lang was ik daar elke dag. en nu schoppen ze me weg alsof ik niks om hun gaf. En door de leegte die in hun hoofd zaten en opgevuld werd met haat zullen ze ook niet beseffen dat ze een persoon zo laten rotten die om hun geeft. Voordat kan ik hun wel vergeven. Ik vraaag me gewoon af of het eerlijk is al een groep mensen sterker word door een andere te verwoesten. there must be a middle way. Ik weet dat ze van me houden maar wat zo simpel lijkt is zo moeilijk. Kan niet voor hun deur staan zeggen dat het me spijt. Ik ben veranderd want toen mijn hart gebroken werd werd mijn karakter opnieuw gebouwd. en hun zien dat niet omdat ze de ouwe ik zien. ik heb brieven geschreven mijn beste kant laten zien en het ergste is dat ik het ook meen. Normaal zou je een leugen om bestwil om t goed te maken maar als je het meent wordt het blijkbaar niet geaccepteerd. Hoewel hun de vinger naar mij wijzen zou ik het nooit naar hun doen. Want dat maakt mij niks beter. Er is een persoon in die groep die mij ook mist en elke dag mij wilt spreken en zien maar die persoon kan mij niet zien omdat die pers. er bang voor is dat de andere erachter komen. Die persoon is mijn best friend. Eigenlijk wil ik die persoon met rust laten maar ik ben te zwak om niet te reageren op de aandacht van de persoon. Voelt ook als wegrennen. Zullen ze ooit mij terugnemen ongeacht de fouten? Ik zal zoiets nooit doen bij iemand anders dat weet ik nu wel want 8 weken kapot in huis zijn ook al probeer je leuke dingen te doen gun je niemand. Maar ik zal niet stoppen totdat ze inzien dat mensen kunnen veranderen. positief denken toch. Ik wil ni eens praten over de dingen die ik voor ze over had die kwamen altijd van de hart. ik wil verder met mijn leven maar ik heb mijn hele schooljaar niet kunnen afmaken omdat ik eerst deze probleem wil oplossen. het komt niet aanwaaien ik weet het. Maar het belemmert mijn hele dag. opstaan, slapen,eten. Mijn energie zit bij hun. en terug naar aarde komen heb ik al geprobeerd en hoevaak mensen ook zeggen het zal je helpen. Weet ik zeker dat dit niet zo hoeft te eindigen. zijn er mensen die mij diggen? dont give up? Show them? die motto’s Vergeet de fase’s verzet acceptatie. niet als je er zkr van bent dat je er achter staat. thats life =( Wie herkent zich in deze situatie?
van: Sincere (18)
