te veel in te korte tijd

Ik ben een meisje van 15 jaar en de afgelopen 2 jaar is er veel gebeurd in mijn leven. Het begon allemaal iets van 3 jaar geleden dat ik hoorde dat mijn oma ongeneeselijk ziek was geworden. We moesten ermee leven dat ze elke dag dood zou kunnen gaan. Dat was verschrikkelijk. We gingen niet meer op vakantie niks. Ik was ook bang dat als ik bij haar was ze net iets zou krijgen. Uiteindelijk stierf zeg iets van 2 jaar geleden. Het was erg moeilijk. We hoopte van de ellende af te zijn, maar dat was niet zo. Een week na de begrafenis werden we gebeld door het ziekenhuis dat mijn moeder was opgenomen in het ziekenhuis. Mijn vader ging er naartoe en ons leventje ging nog even ongestoord verder. Ik kwam thuis van dansen toen ik mijn broertje huilend in de kamer zag. Hij riep alleen maar: Mama gaat dood! Mama gaat dood! Ik snapte er niks van en we moesten samen met mijn halfbroer en ex van mijn vader naar het ziekenhuis. Ik was in shock. Het kon gewoon niet. Het mocht niet. Niet eerst oma en dan mama. In het ziekenhuis hoorden we dat ze een hersenbloeding had gehad. Het beeld toen ik haar zag zal ik nooit vergeten. Het was verschrikkelijk. Gelukkig ging het snel beter, af en toe wat minder, maar ze ging vooruit. Ze heeft 2 maanden in het ziekenhuis gelegen en daarna nog 3 maanden in **** (refalidatiecentrum). Alles ging goed en we hoopten weer opnieuw te kunnen beginnen. Maar dat werd snel verstoord. Mijn moeder kreeg last van epilepsie en ze durfde nergens meer naartoe. Die aanvallen heeft ze nog steeds wel is. Nu gaat het gelukkig allemaal veel beter met haar, maar ze zal nooit meer de oude worden… 7 weken geleden ging alles weer beter alleen me moeder was/is nog erg snel moe en moet vaak rusten en ze mag geen auto reden vanwege haar medicijnen. Maar toen kreeg mijn vader een hernia en we konden niet meer met de auto weg en ik moest veel huishoudelijkeklusjes overnemen. Ik heb in de afgelopen jaren erg veel verdriet gehad en dat heb ik nog steeds als ik er zo aan denk. Het is gewoon te veel achter elkaar. Mijn school is ook erg achteruit gegaan en ik ben nu vrij snel chagrijnig en ik kan minder hebben. Dat vind ik ook erg vervelend van me zelf… Ik hoop dat iemand me begrijpt, want mensen zeggen wel dat ze snappen hoe kut het is maar dat is niet zo, je snapt het alleen als je het meemaakt. En voor degene die het niet hebben meegemaakt hebben jullie ook misschien tips hoe ik over mijn verdriet heen kom? En misschien weer wat gezelliger word thuis? Ik doe al leuke dingen met vrienden enzo maar het kan opeens weer allemaal naar boven komen… Ik hoop op tips!
xxx

[In dit verhaal staat een vraag en daarom hebben wij dit verhaal ook op het forum geplaatst. Team Hulpmix.]

van: sadgirl (15)