stiekem heb ik iets te verbergen.

als klein kind werd ik raar aan gekeken, als ik zei dat ik iets niet kon.
ik was lui volgens hun, en deed me de moeite niet om iets te doen aan school of kleine taakjes in huis.
ik hield me sterk, en als papa of mama niet thuis waren huilde ik.
toen ik een jaar of 12 werd begon ik me steeds erger te voelen, alle vriendjes en vriendinnetjes kregen en hadden alles, ik mocht dat nooit.
en de eisen om me heen werden steeds hoger.
ik kon het op een gegeven moment niet meer aan en sneed me soms in mijn arm, hele kleine streepjes met een kaarten schaartje die ik toen had.
ze werden steeds dieper en langer,
nu nog zijn ze zichtbaar voor sommige mensen.
ik schaam me er nog steeds erg voor...

toen ik uit eindelijk op de middelbare school kwam, deed ik voor alles goed mijn best.
maar mijn ouders bleven hoge eisen stellen, ook de leraren waren nou niet echt mijn favorieten als het om taakjes en leren ging.
uit eindelijk hebben zij mij wel uit de klas geplukt.
daar zat ik dan, in een kamer met een rare man.
ik dacht alleen maar, " wie is hij ? "
toen werd er bekend gemaakt dat sommige leraren mij zagen weg zakken met sommige dingen.
ook leerlingen maakten zich zorgen.

al had ik dat nooit gedacht, "zij" die gewoon langs mij heen lopen in het dagelijks leven.
Zij, die daar heen gingen om hun verhaal te doen over mij ?

na al die dagen en weken werd ik geholpen en kreeg ik veel gesprekken.
ook mijn ouders werden naar school gehaald om te bespreken wat met mij aan de hand was.
het snijden op mijn arm werd gelukkig wel geheim gehouden.

na alle gesprekken op school werd het rustiger thuis en ging ik op me gemak iedere dag naar school.

maar...
toen moest ik in het 2e jaar kiezen voor een richting, en ik moest dus naar een andere school die helemaal boven in de provincie lag.
alles veranderde..

bus, trein, veel lopen...
veel tijd ging en gaat er nog steeds aan verloren.
mensen verlangen leuke afspraakjes en feestjes van mij.
maar ik heb de kracht niet meer, het is dan ook stress dat mij het meest grijpt.
mijn lieve vriendje begrijpt het, en steunt me wanneer het nodig is,
ook heb ik hem beloofd mij nooit meer te snijden.
en dat lukt!

ik snap niet eens meer waarom ik het deed.
want je verminkt je huidje, en iedereen ziet het.
terwijl jij er naar kijkt alsof je je eigen geschreven boek bij je draagt.



wat ik iedereen wil mee geven van dit verhaal is : afentoe moet je voor je zelf kiezen, al is het nóg zo egoistisch.
je zelf er onder laten lijden heeft onprettige en dan ook vreselijke gevolgen.

Succes en hou jullie sterk.

van: Siertjepapiertje (15)