Ik wacht nog altijd
Ik durfde nooit echt van hem te houden.
Iedereen ging dood. Dus hij ook, dat was de angst.
Maar het stond ons in de weg. Ik hield toch van hem. Maar durfde niet. Toen ik het toch deed, deed ik het met heel m'n leven. Vier jaar lang. Alles.
Maar toen ging hij weg. Zo plotseling.
Een pauze.
Hij had het nodig.
Hij wilde me niet kwijt. Maar hij had dit nodig. Even tijd voor zichzelf. Bezinning.
Ik had geen keus die hem te geven.
Maar het was raar alleen. Het was zwaar alleen. Ik miste hem. God wat miste ik hem. Maar ik wachtte.
Weken gingen voorbij. Ik wachtte.
Er verstreken maanden. Ik wilde niet gaan twijfelen. Ik wilde vertrouwen in alles wat er was. Het gevoel werd sterker en sterker. Ik wachtte. Maanden gingen voorbij. Hij was er nog steeds niet klaar voor. Een half jaar was verstreken.
Hij had een nieuwe vriendin.
Huilend stond hij voor de deur.
Hij was in de war. Hij was niet verliefd.
Maar hij had het nodig. Hij wist het ook niet meer.
Ik wist het wel.
Ik ging hier aan onderdoor.
Ik kon hem niet meer zien.
Hij huilde nog harder. Hij had geen keuze.
Nu een jaar verder.
Ik wacht nog steeds.
Natuurlijk wil ik hem nog zien.
Ik wil niets liever.
Maar als hij er klaar voor is.
Dan ben ik er.
Ik wacht nog altijd. Nog altijd. Nog altijd.
En ik ga er nog altijd aan onderdoor.
van: Julie (20)
Meis wat mooi geschreven. Het is ook dat jou geen keuze gelaten werd.
Maar een relatie kan niet zijn, dat je er wachtend aan onderdoor gaat. Misschien kun je van hem blijven en zeggen:
We hebben het geweldig gehad samen. Ik heb geen spijt van de itjd die we samen hebben doorgebracht. Ik vind je fantastisch.
Maar dat het duidelijk is dat we allebei heel verschillende dignen willen, dus moeten we de juiste beslissing nemen.
Ik hou van je, ik wil dat je gelukkig bent. Ik wil dat jij ook krigjt wat je zoekt.
ik denk dat het tijd is dat we allebei onze eigne weg gaan.
Als hij dan komt huilen (zijn gedrag = onbewuste manipulatie), zeg je: ik wil niet dat je ergens aan begint waar je niet aan toe bent.
vervoglens neem je afstand. zwijgen, wacht af. hij moet zich realiseren wat hij wil. als hij niet wil, heb jij toch verteld wat je wilde. Hou van jezelf, blijf in je waarde. Laat hem tonen dat hij jou heel waardevol vindt door te komen met iets moois en commitment, als hij er klaar voor is. Jij hebt hem dat al getoodn door op hem te wachten.
En doe terwijl je wacht leuke dingen, die je altijd al wilde doen (misschien leren surfen, bergbeklimmen, dansen, rolschaatsen, reizen ik noem maar wat)
take care, be strong & have fun no matter what.
liefs
iemandshart (32) | 31 dec 2010, 13:37 uur
Een heel mooi verhaal, waar ik voor een deel mezelf ook in herken. Wachten en je eigen leven stil zetten, dat kan niet, en daar kom je na heel erg veel verdriet wel achter, maar iemand zo uit je leven schrappen, dat gaat ook niet en dat hoeft ook niet.
Alles heeft een betekenis en dit soort processen hebben ook een hoger doel. Wanneer jouw gevoelens nog zo hevig zijn, dan zit hier een ''kosmisch'' of ''goddelijk'' doel achter, alleen moet je niet jezelf in de wacht zetten, hoe sterk die neiging ook is.
Mensen die je echter aanraden er radicaal mee te stoppen, die snappen de diepte van jouw liefde en de kracht van de verbintenis niet, zelfs als je dit ''aards'' zelf amper nog snapt.
Veel succes!
Mo (25) | 1 jan 2011, 22:08 uur
