Gevonden en verloren...
Ik ben een meisje van 14 jaar... Het klinkt misschien cliché, maar ook ik had de liefde van mijn leven gevonden, atthans dat dacht ik. Dit is mijn verhaal: Ik kwam hem vaak tegen op school. En één keer op een vrijdag middag was hij uit de les gestuurd, dus moest hij naar de mediatheek een briefje halen omdat de afdelingsleider weg was. En ik had op dat moment een foto van een hagedis nodig (ik had een foto van een hagedis nodig voor handvaardigheid), en moest dus een foto zoeken, dus ik ging met een vriendin naar de mediatheek om een foto te zoeken van een hagedis... En daar zat hij dan. Ik kende hem nog niet heel goed, maar die dag had ik hem gekrabbeld op hyves en gesproken op msn. En hij zei op 't eind van het msngesprek: "xloveyou(l)" en ik zei "xxx iloveyou2". Vanaf dat moment wist ik het al, ik heb een leuke jongen gevonden... Dit kon iets heel moois worden, want ik begon hem echt leuk te vinden. En gek genoeg werd dat het ook. Die woensdag daarna was het kerstgala, op 15 december... Ik zat met mijn vriendin in de auto op naar het kerstgala. En daar gebeurde het dan, ik ontgroende die jongen die mijn hart al vanaf het eerste gesprek gestolen had. Het was een magische nacht gewoon. Ik kon me geen betere nacht voorstellen. En wat was ik verliefd, dat gevoel van 'ik heb je, en ik laat je niet gaan' moment. 2 dagen daarna vroeg hij me verkering... Daar ging de tijd in, ik had mijn eerste vriendje. Het voelde zo goed, mijn vriendje, een jongen die bij mij hoorde, bij mij paste, die van mij hield, die alles met me deelde, die ik niet meer los kon laten. Dagen gingen voorbij en de band tussen mij en hem werd steeds sterker... Er waren natuurlijk ook weer van die jongens die zeggen; 'hahaha zij is lelijk'. En er zijn ook natuurlijk meisjes die zeggen; 'uhhh... is dat hem?'. Maar dat boeide mij niet. Ik hield zoveel van hem, als ie naar me keek, gebeurde er iets met mijn hart. En iedere keer dat ik hem aankeek, zag ik de toekomst. En elke keer dat hij me vast had, kon ik gewoon niet loslaten. We gingen een keer bij hem chillen en toen zijn we verder gegaan. Het was heerlijk echt waar, maar ook pijnlijk. We hadden toen al zoveel meegemaakt in bijna 2 maanden. Alles was perfect, mijn cijfers, met mijn familie, met hem en mij... Het was gewoon mijn tijd. Maar toen brak de voorjaarsvakantie aan. En ik ging op wintersport... Op wintersport hadden we het 2 maanden, het was super bij wintersport! Er waren weer nederlandse kinderen, super aardige jongens. Maar toen ik thuis kwam... Ik startte mijn pc op, ging zo snel mogelijk op msn, maar daat stond een offline bericht. Hij had het uitgemaakt via msn, in en offline bericht. Ik heb zo hard gehuild, mijn vriendinnen gebeld, voor de cam gehuild. Pfff... een heel half jaar door... En ik wil hem nog steeds terug, want ik weet dat er iets aan de ahns is als je al 9 maanden niet over een jongen heen kan komen, die ook nog is je eerste vriendje was. Ik voel me nog steeds verbonden aan hem, ik weet dat het niet wederzijds is, maar ik hoop van wel. Soms doet hij heel droog, en soms heel hyper... Ik wil hem terug, ja, ik wil mijn ex terug. Ik hoop dat hij ook terug wil, want ik kan alles verbeteren. Ookal ligt het soms niet daaraan. Hij was zo'n lieve jongen, maar nu is ie net als alle andere jongens... Ik ping vaak met hem, maar zeggen dat ik hem mis, dat durf ik echt niet, door vrienden en vijanden op school. En ik wil me zelf niet voor lul zetten... Maargoed, hij zal denk ik nooit weten dat ik nog zoveel van hem hou...
van: jeweetzelufffx (14)
