Verdriet
Ik ben vaak verdrietig om wat er allemaal in het verleden is gebeurt, en wat er nu aan de gang is. Ik heb slechte en betere periodes. In die betere periodes stop ik alles gewoon weg. Ik probeer het niet te zien. En vroeg of laat komt het toch weer boven. Ik kan het geen plekje geven, ik kan er met mijn moeder over praten, maar daar woon ik niet.
Ik woon bij mijn vader en met hem kan ik hier niet over praten. Altijd die geheimen ik word er gek van. Ik heb de neiging om alle geheimen te vertellen maar dat mag niet van mijn moeder.
De toekomst zie ik ook niet positief. Mijn moeder zegt, kom we gaan verhuizen lekker naar de bossen en opnieuw beginnen. Maar dat kan ik niet want ik straal de somberheid en onzekerheid uit. En dat pikken mensen op. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen.
Ik ben gewoon niet zeker van mezelf en wil zo graag iemand anders zijn. Als ik kijk naar al die gelukkige kinderen om me heen met ouders die van elkaar houden en veel vrienden hebben en mooi zijn. Dan ben ik zo jaloers. Waarom niet ik? Heb ik het niet verdiend? Heb ik iets verkeerds gedaan ofzo? Ik snap het gewoon niet.
Ik wil zo graag een gelukkig leventje.
Klara (15) | 14 mrt 2011, 19:15 uur
hey Klara
ik weet wat je bedoel, je bent erg onzeker en heb gwoon nergens zin meer in.
Het beste is om met iemand te praten bijvoorbeeld met je moeder of met je mentor of leeraar.
Je moet het niet wegstoppen maar er over praten.
ik voel me vaak ook zo verdrietig enzo en dan probeer ik er over te praten hoe moeilijk het ook is.
Ik hoop dat het snel beter met je gaat!
X
m°r°n°a (15) | 4 apr 2011, 17:34 uur
Hoi. Ik krijg het gevoel dat je iets hebt meegemaakt in het verleden dat veel mensen niet herkennen in je tekst.
Zijn de geheimen die je in de tekst noemt dingen die zijn gebeurt in het verleden? Zo ja, ga dan alsjeblieft niet met je moeder mee, want dat geeft me een naar gevoel.
Gevoelens wegstoppen, zorgen voor een terugdraai. Hoe minder je ze accepteerd, hoe meer ze zich aan je opdringen.
Waarom? Omdat je het toch een plekje moet geven inderdaad. Hoe moeilijkook, je zit nu in een situatie waarin dit waarschijnlijk zowat onmogelijk lijkt. Ik heb het gevoel dat je moeder hierin een rol speelt, en ik heb niet het idee datze wil dat je het verwerkt, maar wegstopt. Want zeg nou eerlijk, ergens anders naartoe verhuizen, dan neem je het gewoon met je mee omdat het in je zit. Dan maakt het niet uit waar je bent.
Opnieuw beginnen heeft dus een voorwaarde; verwerken wat er in het verleden is gebeurt.
Dat wat je voelt, als je denkt aan verhuizen, dat heeft niet alleen met jou te maken, maar ook met hoe je tegenover je moeder staat. Je wilt zeker van jezelf zijn, maar tegelijkertijd heb je het gevoel dat je het niet verdient.
Een voorwaarde om zeker te worden, is om eerst jezelf te accepteren met hoe je op het moment bent.
Een ander willen zijn heeft geen zin, want dan zeg je nog meer tegen jezelf dat je het niet waard bent.
Dit is zo ongeveer mijn gevoel. Hoop dat je er wat mee kan.
Groetjes.
lisa32 (20) | 24 aug 2011, 22:12 uur
liefe klara.
dat heb ik ook als ik mensen om me heen ziet dan ga ik kapot van binnen maar probeer er voor iedereen te zijn,
en het is moeilijk het doet pijn het is verdrietig om te zien,
ik heb het ook, en als je iemand ziet die bijv knapper is en wel een goed leven heeft in joun ogen denk dan
fack hem/haar ik heb een leven ik leef tenminste wees daar trots op meis wees trots op met wat je hebt.
sterkte verder veel liefs..xxx
steffaniee. (14) | 4 nov 2011, 14:36 uur
