te veel in te korte tijd
Ik ben een meisje van 15 jaar en de afgelopen 2 jaar is er veel gebeurd in mijn leven. Het begon allemaal iets van 3 jaar geleden dat ik hoorde dat mijn oma ongeneeselijk ziek was geworden. We moesten ermee leven dat ze elke dag dood zou kunnen gaan. Dat was verschrikkelijk. We gingen niet meer op vakantie niks. Ik was ook bang dat als ik bij haar was ze net iets zou krijgen. Uiteindelijk stierf zeg iets van 2 jaar geleden. Het was erg moeilijk. We hoopte van de ellende af te zijn, maar dat was niet zo. Een week na de begrafenis werden we gebeld door het ziekenhuis dat mijn moeder was opgenomen in het ziekenhuis. Mijn vader ging er naartoe en ons leventje ging nog even ongestoord verder. Ik kwam thuis van dansen toen ik mijn broertje huilend in de kamer zag. Hij riep alleen maar: Mama gaat dood! Mama gaat dood! Ik snapte er niks van en we moesten samen met mijn halfbroer en ex van mijn vader naar het ziekenhuis. Ik was in shock. Het kon gewoon niet. Het mocht niet. Niet eerst oma en dan mama. In het ziekenhuis hoorden we dat ze een hersenbloeding had gehad. Het beeld toen ik haar zag zal ik nooit vergeten. Het was verschrikkelijk. Gelukkig ging het snel beter, af en toe wat minder, maar ze ging vooruit. Ze heeft 2 maanden in het ziekenhuis gelegen en daarna nog 3 maanden in **** (refalidatiecentrum). Alles ging goed en we hoopten weer opnieuw te kunnen beginnen. Maar dat werd snel verstoord. Mijn moeder kreeg last van epilepsie en ze durfde nergens meer naartoe. Die aanvallen heeft ze nog steeds wel is. Nu gaat het gelukkig allemaal veel beter met haar, maar ze zal nooit meer de oude worden… 7 weken geleden ging alles weer beter alleen me moeder was/is nog erg snel moe en moet vaak rusten en ze mag geen auto reden vanwege haar medicijnen. Maar toen kreeg mijn vader een hernia en we konden niet meer met de auto weg en ik moest veel huishoudelijkeklusjes overnemen. Ik heb in de afgelopen jaren erg veel verdriet gehad en dat heb ik nog steeds als ik er zo aan denk. Het is gewoon te veel achter elkaar. Mijn school is ook erg achteruit gegaan en ik ben nu vrij snel chagrijnig en ik kan minder hebben. Dat vind ik ook erg vervelend van me zelf… Ik hoop dat iemand me begrijpt, want mensen zeggen wel dat ze snappen hoe kut het is maar dat is niet zo, je snapt het alleen als je het meemaakt. En voor degene die het niet hebben meegemaakt hebben jullie ook misschien tips hoe ik over mijn verdriet heen kom? En misschien weer wat gezelliger word thuis? Ik doe al leuke dingen met vrienden enzo maar het kan opeens weer allemaal naar boven komen… Ik hoop op tips!
Xxx
Sadgirl (15) | 10 jan 2010, 12:47 uur
He meid,
Zo te horen heb je veel meegemaakt.
Je bent ook een sterke meid ondanks alles hou jij je denk ik nogwel groot.
Ik heb in 1 jaar tijd ook heel veel mee gemaakt waarvan deels nog niet over is.
Het is anders dan bij jou. Dat wat jij hebt meegemaakt en nog vervaard is niet zoals bij mij.
Ik wou al zeggen breng tijd door met vrienden maar aangezien je dat al doet heb je daar niets aan.
Wel kun jet het thuis leuker maken. Door bijv. in het weekend een spel met z’n alle te doen. Samen een leuke film kijken, soort toneel stukje of iets bakken/ koken. Iets wat je met het gezin samen doet.
Het is logisch dat het soms naar boven komt het is gebeurd en je kunt dat allemaal niet opbergen en doen of er niets is als je nog mensen om je heen hebt die nog wat dingene hebben.
Ik hoop dat je de draad op school weer hebt opgepakt.
Dat je wat aan mijn reactie hebt gehad en dat er nog vele anderen zullen zijn die je steuen en helpen.
ps: zou leuk zijn als je hierop reageerd.
Kuss
Noordafrikaantjé (15) | 11 jan 2010, 21:17 uur
Hallo, Ik ben Jessica. Mijn beste vriendin daar de moeder van heeft 2 hersenbloedingen gehad, ze is geestelijk achteruit gegaan maar ze leeft nog. En ik heb mijn moeder kwijt geraakt aan kanker. Weetje ik denk dat in ieder geval praten veel helpt. En zorg dat je leuke dingen blijft doen. Natuurlijk blijft het je hele leven bij je. Is ook niet niks allemaal. Ik heb vaak gedichten en verhalen geschreven. Heb het van me afgeschreven. Helpt ook tenminste bij mij. Ik zou alles zeggen tegen je moeder nu het nog gaat. Niet dat ik je bang wil maken maar ja ik denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel. Als het lukt ga dan iets met haar doen in de buurt, wandelen of zo. Kijk of je iets leuks met haar kunt doen. Succes en sterkte.
jessica (19) | 11 jan 2010, 22:08 uur
Hee,
Bedankt voor de reactie!
Jullie hebben zo te horen ook veel meegemaakt
Ik hoop dat het ook beter met jullie gaat en ik heb zeker wat aan jullie reactie! Nogmaals bedankt.
xxx
sadgirl (15) | 12 jan 2010, 21:29 uur
Hee.
Sterkte in deze tijd en ik hoop dat je door hulp van andere mensen weer snel over deze nare tijd heen ben!
Ik was 4 en mijn zusje was 2 toen mijn moeder ook een hersenbloeding kreeg het was net optijd anders had ze niet meer geleefd. Na die tijd heeft ze nog 3 grote epelepsie aanvallen gehad nu een aantal jaren verder gaat het heel goed met haar.
Wel kanm ze niet te veel drukte om haar heen hebben. Ze rijdt ook weer auto en werkt 3 ochtendjes. Probeer te genieten van je leven ook al is het moeilijk en geniet met de mooie momenten dei je hebt met je moeder!
Sterkte !
Meisje (17) | 27 jan 2010, 19:44 uur
Ik heb het gelezen naar voor je!!!!!
Isabel (9) | 10 okt 2011, 16:56 uur
