ik zie het niet meer zitten..

hallo lieve mensen,
De reden waarom ik dit forum schrijf is gewoon puur omdat ik mn verhaal even kwijt wil kunnen, en ik hoop echt dat er mensen zijn die me kunnen helpen.

ik leefde vroeger in een beschermde omgeving. ben opgegroeid in een klein dorpje, en ik kende iedereen die daar rondliep. Ik was niet zo veel gewend. Ik had altijd heel veel vriendinnen, en hoefde me nooit eenzaam te voelen. Nu is dat wel anders geworden.

het begon allemaal ongeveer een jaar geleden.
een vriend van mijn broer bracht mij een keer naar huis na een feestje. het was allemaal heel leuk en aardig, totdat hij mij dwong van mijn fiets af te stappen, en me zonder enige schaamte heeft aangerand.
Ik kende deze jongen al mijn hele leven, en ik vind het nog steeds heel moeilijk als hij bij ons thuis is, of als ik hem tegen kom op school. Uiteindelijk heb ik er met hem over kunnen praten, en heeft hij zijn excuses aangeboden. Wat hij heeft gedaan is natuurlijk niet te vergeven, maar ik wist dat ik deze jongen nog zo vaak zou zien dat het niet te vermijden was om het maar gewoon achter me te laten.
ondertussen had ik nog steeds hele goede vriendinnen waarmee ik overal over kon praten, dus wat er was gebeurt was redelijk snel achter me gelaten.
Toch was ik heel erg veranderd. Ik ging alleen nog maar uit voor de jongens. het was niet dat ik met elke jongen het bed in dook, het bleef meestal gewoon bij zoenen,
Maar als je in zo'n beschermde omgeving woont, verspreiden verhalen zich snel, en ik werd steeds vaker raar aangekeken. en veel jongens kenden mij als dat ene meisje die met die jongens heeft gezoend.
het klink misschien heel raar, maar het voelde zo goed om met iemand te zijn die ik totaal niet kende. Ik ben een gesloten persoon, dus ik vind het vreselijk om met mensen te zijn die dingen van mij weten. Het liefst hou ik alles voor mezelf. Dat is misschien ook wel de reden waarom ik zo graag bij onbekende mensen was.

ongeveer 2 maanden na het incident met die jongen, herhaalde het hele verhaal zich weer opnieuw. maar nu met een onbekende, en het ging verder dan aanranding.
ik werd verkracht.
ik was op een feest, en ik ging met een jongen mee. Ik had geen idee waar hij op uit was, het leek zo'n onschuldig persoon. Maar het tegendeel bleek.
Ik raakte nog dieper in de put. Na enkele gesprekken met mensen op mijn school ging het beter. In deze periode hebben veel van mij vriendinnen me ook gesteund. Ik dacht dat alles heel goed ging na een tijdje, maar het hele verhaal speelde zich opnieuw af, elke avond als ik in bed lag. Dan moest ik weer denken aan die vreselijke avond.
En het werd niet beter, het ging alleen maar slechter. Ik voelde me eenzaam, en onbegrepen. De mensen die zoiets niet hebben meegemaakt weten niet hoe ze er mee om moeten gaan, er was dus niemand in mijn omgeving die me begreep, en waar ik mijn verhaal kwijt kon. Ten miste dat gevoel heb ik. En om het allemaal nog even erger te maken, wist iedereen het. De verhalen verspreidde zich steeds sneller, en niet alleen onder mijn leeftijdsgenoten, maar ook moeders van vriendinnen wisten het al na 2 dagen.
Ik voelde me aangestaard en het was ontzettend vernederend.
Nu loop ik nog steeds met hetzelfde probleem rond. het is ongeveer 3 maanden geleden, en ik zie het niet meer zitten. Ik heb al meerdere malen geprobeerd om de pijn weg te laten gaan. Ik slik vaak een stuk of 8 aspirientjes achter elkaar weg. Ik voel dat even geen pijn meer. Het voelt goed om even helemaal versuft te zijn en om niet meer na te hoeven denken.
Ik weet ook wel dat dit heel fout is, maar ik kan er niet mee stoppen. ik hoop dat het snel beter gaat, en dat ik mijn oude leven weer op kan pakken.

bedankt voor het lezen,
ik hoop dat er mensen zijn die mij kunnen helpen. Of in ieder geval moed in kunnen praten.
ik herken mijn eigen problemen vrij goed, ik moet ze alleen nog kunnen verwerken, en ik hoop dat er mensen zijn die me daarmee kunnen helpen.

x (16) | 21 sep 2011, 22:04 uur