Ik heb hulp nodig, maar heb het gevoel dat ik nergens heen kan.

Vanaf groep 5 t/m 7 op de basisschool ben ik gepest. Mensen vonden mij dik en lelijk, en vonden dat een reden om mij te pesten. Ik werd vaak in elkaar geslagen buiten school door klasgenoten en kinderen die in groep 8 zaten. Ze gaven me allemaal namen, en na een bepaalde tijd begon ik ze te geloven. Van af groep 6 begon ik mezelf te dwingen niet meer te eten. Uiteindelijk at ik alleen maar de helft van mijn avondeten, en soms kon ik ervan af komen met smoesjes. Ik kon het zonder moeite doen, omdat mijn ouders en broer toch pas 's avonds thuis kwamen. Dit is een jaar zo doorgegaan. Toen ik vaak flauw begon te vallen en me echt niet meer goed voelde, heb ik mezelf weer aangeleerd steeds meer te eten. Vol zelfvertrouwen ging ik naar de middelbare school. Ik begon van alternatieve muziek te houden en "aparte kleren" te dragen. Anderen konden dit niet accepteren, dus begon het pesten weer opnieuw. Weer kreeg ik allemaal scheldwoorden en namen naar mijn hoofd geslingerd, maar ik was sterk genoeg om het niet te geloven. Maar toch deed het pijn. Niemand op school deed er wat aan.
Ik was altijd degene waarbij vrienden hun verhaal kwijt konden. Een vriendin van mij zei een keer tegen mij dat ze zichzelf sneed en waarom. Ik heb toen allemaal informatie opgezocht en er stond dat veel mensen de pijn juist fijn vinden, omdat ze dan niet aan de innerlijke pijn hoeven te denken. Eerst begreep ik niet hoe mensen dat nou kunnen doen.
Op school ging het heel slecht en mijn cijfers gingen omlaag.
Thuis begon het ook slechter te gaan. Mijn ouders vertelden mij dat mijn broer niet mijn echte broer is, maar half. Ik ben natuurlijk niet anders naar hem gaan kijken, maar het verhaal erom heen was nogal heftig. Zijn bio vader bleek zelfmoord te hebben gepleegd. Waarom weet ik niet.
Van af die tijd begon mijn broer zich zwaar kut te voelen en ging alle aandacht naar hem. Hij riep me een keer naar zijn kamer, en toen liet hij zijn armen zien. Zijn armen zaten onder het bloed en zijn pols was helemaal kapot gesneden. Dat beeld krijg ik nooit meer uit mijn hoofd. Mijn ouders kwamen er na een tijdje achter, en toen begon alles. Ik kreeg dus helemaal geen aandacht meer thuis, en kon mijn verhalen dus ook niet meer kwijt. Iedereen thuis begon depressief te worden. Na school ging ik altijd meteen naar mijn kamer, omdat ik verder toch niks kon doen.
Omdat mijn ouders zo bezig waren met mijn broer, moest ik een weekend bij mijn opa en oma slapen. Dat wilde ik echt niet, omdat het daar altijd zo saai was en zo een sterke band heb ik niet met ze. Toch moest ik daar slapen. Mijn opa vroeg toen of hij foto's van me mocht maken, en ik vond dat goed. Toen ging hij de hele tijd naar me kijken als ik me ging omkleden. Uiteindelijk stond hij alleen maar in zijn onderbroek "omdat hij het zo warm had". Derest vertel ik niet.
Vanaf die tijd, begon ik me af te vragen hoe het zou voelen als ik mezelf zou snijden. Dus dat deed ik ook. In het begin ging het nog wat moeilijk, maar daarna begon ik het fijn te vinden.
van af mijn 12e tot mijn 14e ongeveer heb ik mezelf genseden. Na 1 jaar bij een psych te hebben gelopen, begon ik er vanaf te komen.
Toen ik net 14 was, had ik een feestje met vrienden. Ik ging voor de eerste keer drinken, dus ik wist mijn grens nog niet helemaal. Ik kon me er de volgende dag amper wat van herinneren, maar wel dat 2 vrienden van mij me hadden aangerand. Mijn vertrouwen in mijn vrienden gingen een beetje weg daardoor. Ik kreeg 11 maanden lang huisarrest tot mijn 15e. Ik voelde me nogal eenzaam enzo natuurlijk, en ik begon weer met snijden.
Vanaf mijn 15e ging alles weer wat beter, ik was weer een tijdje gestopt met snijden, en voelde me ook gelukkiger.
Alles ging beter tot vorige zomervakantie.
Ik ging met mijn ouders en broer naar Turkije. Mijn ouders waren daar al eerder geweest, dus kenden al een paar mensen die daar werkten. Er was 1 barman waar ik goed mee kon opschieten. Gewoon als vrienden. Elke avond hing ik was bij hem aan de bar omdat ik nog lang niet moe was, en mijn ouders en broer waren al in bed. Het klikte wel goed en we hadden leuke gesprekken.
De laatste avond voordat ik wegging vroeg hij of we een rondje gingen lopen buiten het park. Ik vond dat wel oke, omdat we toch gewoon als vrienden goed met elkaar konden omgaan.
Die avond ben ik door hem verkracht.
Een paar dagen later heb ik het, samen met mijn bio vader, aan mijn ouders verteld. We zijn naar de politie gegaan. Daar hoorde ik dat we er niks meer aan kunnen doen, omdat je het een dag nadat het is gebeurd bij de turkse politie moet aangeven. En omdat het volgens de turkse wet moet, konden we dus niks meer doen.
Van af die tijd ging het wel beter op school, omdat ik liever naar school ging in plaats van dat ik thuis zat, omdat ik dan wat afleiding had. Maar zodra ik thuis kwam, en nu nogsteeds, voel ik me alleen en verdrietig.
Mijn broer is sinds dat dat gebeurd is, echt heel erg geworden.
Hij haalt me het bloed onder de nagels vandaan! Hij kan vanalles doen zonder dat mijn ouders er wat van zeggen. Hij mag me uitschelden, expres in de weg lopen, slaan etc.
Maar als ik 1 keer er wat van zeg, heb ik meteen 2 boze ouders op mijn dak. Terwijl ze nooit zeggen tegen mijn broer dat hij moet stoppen, terwijl ze er gewoon bij zitten als ie dat doet! Dat is toch niet normaal?!
Het is zelfs zo erg, dat mijn bio pa zegt dat ik me 1 keer moet laten slaan, en dat ik dan naar de politie moet gaan en aangifte moet doen tegen mijn broer. ZO erg en mijn ouders zeggen er niks van, alleen als IK er wat van ZEG. Ik begin thuis echt gek te worden, daarom zit ik de hele dag op mijn kamer.
Ik ben ook weer begonnen met mezelf snijden. Ik weet niet waarom maar ik kom heel makkelijk in de verleiding ervoor. Ik voel me daarna gewoon kalm en opgelucht.
Ik heb het gevoel dat ik naar niemand toe kan gaan, omdat ze me altijd de indruk geven dat ik ze teleurstel of dat ze dan boos zijn.

Help?

M. (15) | 29 nov 2011, 13:19 uur