Vijf jaar anorexia.

Lieve allemaal, een oproep aan iedereen die zojuist is begonnen met afvallen: stop ermee, want nu kan het nog.
Vijf jaar geleden begon ik met afvallen, ik was dertien, had gauw ondergewicht waar ik heel blij mee was. Het ging me niet snel genoeg en ik ging me bezighouden met pro-ana (ook nooit doen!). Rond mijn veertiende begonnen een paar vriendinnen moeilijk te doen, ze schakelden de mentor in die vervolgens naar de zorgcoördinator op school ging. Ik vertelde haar alles, maar ik wist niet dat ze mijn ouders ging bellen. Toen ik thuiskwam riep mijn moeder dat ze me in een pleeggezin zou stoppen, en daarmee was de kous af. Wat ik hoopte, hulp krijgen, gebeurde niet. Het voorval werd verzwegen, ik werd nog wel irritant goed in de gaten gehouden, en ik besloot te wachten tot ik op mezelf zou wonen. Dit lukt, met ups en downs. De ene maand eet ik niets, dan begin ik te denken: waar ben ik mee bezig, vervolgens ga ik weer normaal eten. Ik ben nu achttien en het omgaan met eten valt me nog steeds zwaar, ik heb nog steeds geen hulp en hoe langer ik ermee wacht, hoe moeilijker het ook voor mij wordt om hulp te zoeken. Ik heb gelukkig een lieve vriend bij wie ik veel kwijt kan, maar dat is natuurlijk niet voldoende. Een halfjaar geleden zei ik tegen mijn moeder dat ik nog steeds moeite heb met eten, ze zei dat als ik hulp wilde ik het zeker moest zoeken, maar drie dagen later verklaarde ze dat het ''wel over zou zijn, nu we het erover gehad hebben''. Duidelijk dus dat mams niet begrijpt wat vijf jaar anorexia inhoudt. Ik heb nog nooit zo verlangd naar op mezelf wonen: eindelijk (niet) eten wat ik wil.
Lang verhaal voor jullie, uitgesproken kort voor mij (aangezien ik het over vijf jaar van mijn leven heb), maar wat ik de lezers wil meegeven is het volgende:
- Probeer weerstand te bieden aan ongezonde eetgewoonten, blijf uit de negatieve cirkel;
- Als je toch obsessief omgaat met eten, zoek zo snel mogelijk hulp. Denk niet dat je je aanstelt, je gedraagt je niet voor niets zo! Hoe langer je wacht, hoe hoger de grens ligt om hulp te zoeken;
- Blijf van de pro-ana sites;
- Zoek mensen die je vertrouwt;
- Anorexia zit in je hoofd, niet in je lijf! Ik heb een gezond BMI van 18.9, en toch heb ik anorexia. Niet omdat ik mager ben, maar omdat ik obsessief met eten omga en verschrikkelijk veel moeite heb met eten;
- Jij kent jezelf het beste, mensen (zoals mijn moeder) kunnen zeggen dat er niets aan de hand is, maar luister naar je gevoel!

Ik ben blij dat ik 1) mijn verhaal (al dan niet héél kort) heb kunnen doen, en 2) hopelijk mensen kan verhoeden voor iets verschrikkelijks.

van: lisetteex (18)