NU
Hooi,
Ik ben nu een meisje van 16. Ik heb me ongeveer 2 jaar lang bijna iedere avond gesneden met een schaar. Niet heel diep, maar het was mijn verslaving. Mijn depressie werd opgemerkt en ik ging net als in mijn basisschooltijd naar de psycholoog. Na daar 2 jaar te hebben gelopen snij ik me niet meer. Ik ben in de "overstaptijd" wel gaan roken. Daar probeer ik nu ook mee te stoppen. Maar het ergste is nog het kijken naar de littekens op mijn arm. Het voelt voor mij als een traumatische ervaring. Ik kan nog steeds niet accepteren dat ik in mezelf heb gesneden. Ik vertel het aan steeds meer mensen om me heen maar dat werkt niet. Ik traan tegenwoordig iedere avond, over alles. Ik wou dat ik alles wat ik mijzelf aan heb gedaan en mee heb gemaakt kon wissen of in ieder geval accepteren, maar dat lukt mij echt niet. Ik probeer met al mijn kracht te voorkomen dat ik weer depressief wordt en mezelf ga snijden. Ik besef nu een beetje hoeveel pijn ik mijn ouders heb gedaan. Dat wil ik nooit meer. Maar mijzelf heb ik ook beschadigd met mijn eigen gedachtes. Ik schrik nog steeds van mijn (vroegere) gedachtes, van onder andere zelfmoord.
Ik heb geen behoefte om te praten, maar om te accepteren. Ook met roken wil ik stoppen, voor mezelf en de sport(mijn afleiding) die ik doe. Daar beginnen mijn littekens op te vallen. Heeft iemand tips om ervoor te zorgen dat ik stop met roken, mijzelf en mijn littekens accepteer(ik vind mijzelf ook te dik), niet weer in een depressie raak en ook nooit meer zal snijden of mijzelf op een andere manier pijn doen?
Ik heb ook een tip voor jullie: stop meteen waar je mee bezig bent, later krijg je er spijt van ookal denk je nu misschien van niet.
van: Onzekermeisje (16)
Omg! ik heb precieshet zelfde :o
Ik voel met je mee meid, het is vreselijk
Mijn vriendinnen holpen mij echt heel erg en iedere dag na school gingen ze even met mij mee om over 'Het Leven' te praten ;p het was altijd heel gezelig en ik kon daar alles vertellen en zo haden we een 'Clubje' (klinkt kinderachtig ;o) opgericht en we hadden allemaal een soort van ritueelen en dan leek het net of je je verleden achter je laat en een nieuw leven start (omg dit klinkt zo psylogisch:P) maar het werkte wel,, het waren wel echt vriendinnen die ik me hele leven kende dus ik kon ze vertrouwen.
Veel geluk <3
Iemand ;s (--) | 16 dec 2010, 18:34 uur
Ik herken helemaal wat je bedoelt met het praten over "het leven". Af en toe heb ik ook echt de behoefte om met vrienden erover te praten, maar dat vind ik echt heel moeilijk.
Maar ik heb het gevoel alsof mijn vriendinnen helemaal niet meer in mij zijn geïnteresseerd zijn. Ik heb niet echt het gevoel dat ik iets bij ze kwijt kan, of dat ik echt kan vertellen wat ik denk. Bij de enige vriendin die ik alles kan vertellen, komt nooit naar mij toe, ik moet haar altijd bellen en moet altijd alles forceren om antwoord op iets te krijgen...
Ik voel me nu zo alleen...
Maar het zal wel goed komen.
Wat goed dat dat praten hielp!! Echt als meer mensen dat zo zouden kunnen doen... Dan zou er heel wat anders zijn.
Jij ook super veel geluk. We laten het achter ons :-P!
Onzekermeisje (16) | 18 dec 2010, 00:25 uur
Ik heb geen behoefte om te praten, maar om te accepteren. Ook met roken wil ik stoppen, voor mezelf en de sport(mijn afleiding) die ik doe. Daar beginnen mijn littekens op te vallen. Heeft iemand tips om ervoor te zorgen dat ik stop met roken, mijzelf en mijn littekens accepteer(ik vind mijzelf ook te dik), niet weer in een depressie raak en ook nooit meer zal snijden of mijzelf op een andere manier pijn doen?
Damn, ik kan mezelf heel goed in dit verhaal vinden. Het is een turbulent bestaan wanneer je met zulke verschillende gevoelens rondloopt. De schaamte dat je het hebt gedaan, maar ook de drang dat het goed voelde en je het wilt blijven doen. Dit vooral voor het snijden.
Het is super dat je ermee gestopt bent, ben trots op jezelf want dat lukt lang niet iedereen! Snijden is een psygische drang die in je achterhoofd blijft spelen, maar naar eigen ervaring kan ik je vertellen: als je gelukkig bent met je leven erbuiten, dan houdt het op. Ga lekker hardlopen bijvoorbeeld, dat maakt je hoofd even leeg en je kunt je focussen op andere dingen. Na zo'n rondje hardlopen voel je je zo goed (door hormonen die je dan aanmaakt die je een gelukkig gevoel geven) en dan blijf je positief!
Je zegt dat je alles wilt wissen? Je weet dat dat niet gaat gebeuren en het beste wat je kunt doen is dat je erover na gaat denken. Schrijf er een lang verhaal over (net als hier is al een heeel goed begin!) en bedenk wat je hebt geleerd en wat je nu wel en niet kunt doen. Je bent er sowieso sterker uitgekomen want je bent ermee opgehouden! Het roken dat is een kwestie van discipline. Ik rook zelf ook, maar als je wilt kun je stoppen, klaar. Je hebt het niet persé nodig dus als je het écht wilt dan is stoppen de optie en jíj bent de enigste die jezelf ertoe kan zetten om het ook daadwerkelijk te doen.
Wat ik je vooral wil meegeven is dat iedereen diepe dalen kent, sommigen kennen diepere dalen dan anderen. Wat veel mensen niet inzien is dat alleen zijzelf de persoon kunnen helpen. Wat jij 'niet goed hebt gedaan' naar jouw inzicht heeft je ook sterker gemaakt. En waar je mee wilt stoppen, dat kán ook! Lekker afleiding zoeken in dingen die je leuk vind, waar je je goed door blijft voelen, dan kun je het ook :)
Hoop dat je er wat aan hebt!
xx
Paddy (19) | 11 jan 2011, 10:12 uur
