Mijn verhaal.
Mijn verhaal gaat al heel lang terug. Ik ben 19 jaar en opzich lijkt er niet veel aan de hand. Althans dat is de buitenkant.
Ik geloof niet dat ik hoef uit te leggen hoe het voelt om gepest te worden; ook niet hoe het is om verlaten te worden of om jaloers te zijn. Maar het feit is dat ik er altijd bang voor ben, dat ik er depressies aan over heb gehouden, dat ik nu niet meer mezelf kan zijn en nog sterker: dat ik niet weet hoe of wie ik zelf ben.
Vanaf groep 3 ben ik gepest; ja ik was dikker dan de rest. En naarmate de jaren verstreken werd dat steeds erger. Op straat werd ik uitgemaakt voor trol; kinderen die jonger als mij waren riepen me na. Op school, op straat, in de stad was ik constant bang dat er iets naar me geroepen werd, en nog niet eens zozeer wat werd geroepen; maar meer het feit als ik met iemand was, dat ik me tegenover een ander gewoon schaamde voor mezelf.
In de 2e is het allemaal omgeslagen, alles werd zwart. Van de periode die volgde weet ik niet veel meer. Het lijkt of er zwarte gaten in mijn geheugen zitten wanneer ik er zo naar kijk. Ik weet nog dat ik voor het eerst hoorde van automutilatie…en ik schrok er nog niet eens zo van merk ik. Ik vond het oke; en toen ik het zelf probeerde werd het allemaal steeds duidelijker; het is een neerwaartse spiraal waar je jezelf in mee laat sleuren. Je laat je meevoeren door de stroming, deze stroming begint in een slootje, vervolgens voert hij je door een meertje dat een stuwdam lijkt te zijn; een stuwdam die niet sterk genoeg is om al het water te houden en breekt. Al het water komt los en eindigt in de zee; die diepte…
Het heeft niet lang geduurd tot mensen het zagen, maar de mensen waarvan je misschien wel wilt dat ze het zien; zien het over het hoofd. Altijd maar om hulp moeten roepen is gewoon afschuwelijk; ik haat het. Ik doe er niet aan.
Toen ik de moed had verzameld om het aan m’n ouders vertellen was het al ver over. Of dat dacht ik zelf.
Ik zat al een jaar bij een hulpverlener van school, leuke man hoor; echt geweldig. Hij schrok zich dood toen hij het zag, maar daar was ik al grotendeels mee opgehouden.
In die tijd ben ik naar de dokter gegaan en met spoed doorverwezen naar het GGZ. Mijn ouders mochten het niet weten dus ze zouden bellen voor een afspraak. Toen ik niet opnam (mobiel niet bij me…oid), hebben ze een brief gestuurd. En ja die zagen mijn ouders dus wel.
Klasse jongens! En bedankt.
Naar het GGZ gegaan; waar ik werd geholpen door een vrouw met een stagaire. Tranen kwamen eruit; en ze zaten maar. Ik herhaal: ze bleven gewoon zitten en me aan staren alsof ik een of andere krankzinnige was. Of ze nou medelijden hadden..ik weet het niet; maar ik weet wel dat het alles behalve behulpzaam was.
De uitslag was dat ik borderline had; persoonlijkheidsstoornis, whatever. Ik kwam daar eigenlijk ook alleen maar met het idee om bevestiging te krijgen van wat ik nu eigenlijk had. Diep van binnen wist ik het ook wel.
Altijd ben ik bang gebleven om gepest te worden en altijd ben ik bang gebleven dat iemand me verlaat.
Het is zo verschrikkelijk als je elke keer iemand moet analyseren; iemands gedachtengang na moet gaan en die om gaat zetten naar je eigen gedachten. Je gaat nadenken over waarom mensen iets zeggen; waarom ze kijken…ik kan niet meer normaal in een club staan op zaterdagnacht; elke keer als mensen iets zeggen of lachen denk ik dat ze om mij lachen; dat ze me uitlachen; om hoe ik eruit zie of hoe ik doe. Een paar jaar geleden, een tussenperiode had ik daar echt schijt aan. Maar nu zit ik in een tijd dat dat niet kan;
mijn studiekeuze is flut, ik wil stoppen met m’n studie maar ik weet niet wat ik dan wel moet kiezen; ik heb een ontzettend lief vriendje waar ik echt ontzettend graag bij wil blijven; maar als ik hem telkens in zwart-wit zie, de ene keer hou ik zooo veel van hem; dan maakt het allemaal niet uit…en de andere keer…ja…ach…uiteindelijk moet je het toch alleen doen he? Dan snap ik niet dat hij zich niet voor mij schaamt om hoe ik eruit zie.
Het is niet dat ik heel dik ben ofzo; ik weeg nu 90 kilo en ben ongeveer 168 cm, dus wel flink overgewicht; maar de dietiste die ik heb gehad zei (toen ik nog 10 kilo lichter was O=) ) dat ze me 10 kilo minder schatte. Afijn. Ik merk nu dat de shit waar ik nu inzit; komt door wat ik vroeger heb meegemaakt. Wat ik hier wegzet is gewoon puur en alleen wat ik me op dit moment herinner. Ik kijk naar foto’s en ik weet niet meer dat ik dat was; wat ik toen deed. Ik ben er wel maar ik weet niet wat ik doe. Ik slaap terwijl ik me voortzet. Ik praat, maar realiseer me pas 5 minuten later dat ik ook daadwerkelijk iets zeg…maar ik weet niet meer wat ik in die 5 minuten heb gezegd.
Ik weet gewoon even niet meer hoe ik verder moet doen. Ik weet dat ik eruit moet komen; maar ik accepteer geen hulp. Misschien is dat wel het probleem; maar hoe kan iemand anders mij helpen als ik zelf niet eens wie ik ben? Als ik zelf niet weet wat ik leuk of prettig vind? Ik ben zo verschrikkelijk onrustig; in mijn romp; het krioelt van de onrust; had houdt niet op!
En toch…ik houd de hoop dat het beter wordt. Ik weet dat ik ermee aan de slag moet, een nieuwe start moet maken en met mezelf moet leren leven en verbeteren….de vraag is alleen: hoe en waar moet ik beginnen?
Een onsamenhangend verhaal; met veel aspecten erin geloof ik. Vanalles eigenlijk. Het automutileren doe ik niet meer, daar ben ik vanaf gekomen…maar het zwart-wit denken en de verlatingsangst zijn gebleven. Dat zal er ook wel altijd blijven vrees ik.
Maar het komt vast allemaal goed…
van: Padfoot (19)
