Afvallen

Ik wil mijn verhaal graag met andere mensen delen, maar ik durf dat niet vanuit mijn eigen naam. Waarom niet? Omdat het nogal gevoelig ligt. Mensen zeggen vaak dat dit – waar ik over ga vertellen- dom is. Dat mensen die dit hebben dom zijn. Maar dat zijn ze niet, en ik ook niet. Anorexia, van dat woord krijg ik kippenvel. Daarom noem ik het nu ‘dit’. Maar in werkelijkheid is het natuurlijk anorexia nervosa.
Op tv zie je vaak beelden van die superdunne meisjes en allerlei reclames van middelen om af te vallen. Ik denk dat hierdoor er zoveel mensen zijn die een eetprobleem hebben, waaronder ik. Maar het is allemaal maar onzin dat je zo dun moet zijn, want dat is helemaal niet waar. Je voelt je er klote door en het is echt niet mooi hoor vaak. Maar goed, dat besef je niet.
Ik was onzeker over mijn uiterlijk, en als daar dan wat opmerkingen bij komen die helemaal niet verkeerd bedoeld zijn maar die jij verkeerd opvat dan is het mis. Ik begon met afvallen. Ik dacht: ik blijf gewoon gezond eten alleen eet ik geen koekjes, snoepjes en chips meer. Maar dat liep uit de hand. Ik zal je vertellen hoe ik mijn tas inpakte: boeken in mijn tas, flesje water, koek in de prullenbak, brood in de prullenbak. Ik nam niks meer mee. Als ontbijt: een bruine boterham met heeeeel weinig hageltjes, en als het kon liever niks. Verder nog zo min mogelijk avondeten. Dat was alles wat ik at op een dag. Ik voelde me klote zonderde me af van de wereld en ik was doodmoe.
Elke avond dat moment op de weegschaal. Hoeveel eraf? In de agenda op mijn mobiel zette ik mijn gewicht, elke dag. Zo viel ik in een week 5 kilo af. Ook moest ik van mezelf elke avond heel veel buikspieroefeningen doen. Zo veel dat ik er misselijk van werd, omdat ik de energie gewoon niet had. En dan voor de spiegel staan. Ik zag mezelf als een vreselijk vies, vet monster, terwijl ik eigenlijk steeds dunner werd. Als ik de voorraadkast opendeed zag ik al dat eten, allemaal monsters die mij vet en dik wilde maken. En dan ‘s ochtends weer naar school. Soms trilde ik omdat ik te vermoeid was. Alle energie was weg uit mijn lichaam. Ik was letterlijk op en leeg. Energieloos.
Zo ging dat een paar weken door, tot op een middag. Voor mij een hele belangrijke middag. Ik sprak af met wat vrienden en vriendinnen om ergens te gaan chillen. Zij hadden chips en ik hoefde niet. Ik moest chips eten, maar ik wilde niet. Iemand vroeg of ik mezelf dik vond. Ik zei dat ik dat natuurlijk niet vond, maar dat was wel zo. Twee vrienden praatten over dat anorexia zo dom was, en dat het zo slecht voor je was om af te vallen. En ook dat ik helemaal niet dik was. Eentje dwong me bijna om chips te eten. Ik moest eerder weg dan zij, want mijn oma was jarig. Toen ik op de fiets zat trilde ik en voelde dat ik bijna ging flauw vallen. Ik was geschrokken van wat zij hadden gezegd en dwong mezelf thuis om een koek te eten. Daarna ging ik naar mijn oma en at een stuk taart. Ik wiste al mijn gewichtstussenstanden van mijn mobiel en ging door met mijn leven, want dat had stil gestaan. Ik was weer vrolijk, kon veel meer en ik had weer energie.
Ongeveer twee weken later heb ik het tegen vriendinnen verteld. Ik vroeg hun of ik niet voor gek stond als ik die twee vrienden zou bedanken. Want daar was ik bang voor, dat ik voor gek zou staan. Die dag daarna ben ik naar ze toe gegaan en heb ze bedankt. Ik kreeg te horen dat ik helemaal niet dik was en dat ik een hartstikke mooi figuur had. Dat heeft me geholpen, en dat denk ik nu nog steeds als ik voor mijn gevoel iets te veel calorieën eet. Ik ben niet dik, en ik ben goed zoals ik ben.
Ik heb nog steeds wel problemen met eten. Altijd als ik iets eet denk aan hoeveel calorieën ik nu weer binnenkrijg, maar ik eet weer en ben vrolijk. Dankzij mijn vrienden ben ik op tijd gestopt en daar ben ik jullie heel erg dankbaar voor!
Ik zeg: Nooit afvallen! En ben je al bezig? Ga over de drempel heen en zeg het tegen vrienden die je vertrouwt! Let ook op jouw vriendin, zodat jij er iets aan kunt doen!

van: Ro (13)