This is my Story

Hallo allemaal,

Dit is mijn verhaal. Ik ben een meid van 18 jaar en loop nu bij een psycholoog.

Het begon allemaal toen ik 9 á 10 jaar was. Ik voelde me al niet meer helemaal happy, omdat ik namelijk heel veel ´buikpijn´had. Deze buikpijn was eigenlijk geen buikpijn, maar een absence. Ik had namelijk epilepsie wat veroorzaakt werd door een goedaardigetumor in de linkerhelft van mijn hersenen.

Als klein meisje wist ik niet hoe ik hier mee moest omgaan. Mijn moeder zei vaak dat ik blij moest zijn dat ik kanker had. Dat betekende voor mij dat ze vond dat ik zeurde. Dus ik probeerde zo min mogelijk mijn gevoel te uiten.

Toen ik een jaar of 14 was, ging het steeds slechter met mij. Ik liep al drie jaar bij de neuroloog, maar het enige wat er gebeurde was mri-scans, EEG's en van medicijnen verwisselen.

Ik werd steeds onzekerder over mezelf. Ik had soms wel in gedachten van hoe ik er later uit zou komen te zien en hoe ik zou zijn, wie ik dan ben en of ik wel ooit een vriendje zou krijgen. En of ik ooit weer 'normaal'zou worden.

Sociaal ging ik ook steeds meer achteruit. Dat kwam namelijk, omdat ik niet goed uit mijn woorden kon komen. De epilepsie veroorzaakte namelijk in mijn taalgebied irritaties. En doordat ik op een gegeven moment het maximum medicijenen slikte was ik heel snel moe en afwezig. Je leeftijdsgenootjes snappen dat natuurlijk niet, de meeste houden zich alleen maar bezig met make-up, jongens en school. Maar ik was meer bezig met het dromen naar een normaal leven.

Naast mijn minder sociale gedrag, gingen mijn schoolprestatie ook acheruit. Op een gegeven moment was mijn IQ ong. 91(Ik had meegedaan aan een wetenschappelijk onderzoek).

Thuis liep het niet lekker, want ik was aan het puberen, op school liep het niet lekker en met vriendinnen was bagger. Ik haald dus mijn hoop uit tv/films kijken en dat heeft gewerkt.

Na drie jaar bij een neuroloog te hebben gelopen, gingen mijn ouders kijken of er misschien een andere dokter was met meer kennis. En die is/was er. Mijn ouders waren via het epilepsiefonds bij SEIN terecht gekomen. Na een paar gesprekken te hebben gehad met een gespecialiseerde arts, kreeg ik te horen dat ik geopereerd kon worden. MIJN GROOTSTE WENS KWAM UIT!!....IN 2008 was mijn hersenoperatie. De goedaardige tumor werd verwijderd. De operatie duurden intotaal 8 uur. Ik werd daarnaast ook nog wakker gemaakt tijdens d operatie, zodat ze konden testen waar mijn taalgebied zat, want het taalgebied mag niet geraakt worden.

Na mijn operatie dacht ik 'ik ben weer normaal', maar toen ik na 4 maanden rust weer volledig naar school ging, viel het vies tegen. Ik kon niet leren. Dat kwam omdat mijn hypocampus(langetermijn geheugen) was verwijderd. Als het goed neemt mijn andere hypocampus het over, maar dat zou zeker een jaar duren. En dat was ook zo.. Het eerst jaar na de operatie zag ik geen hoop meer in mezelf. Soms had ik wel eens in gedachten om een overdosis te nemen, zodat ik niet meer hoefde te denken, maar de films gaven mijn hoop. Ik zag dat iedereen problemen heeft.

Toen ik 4 havo overdeed, leerde ik nieuwe vriendinnen kennen. Ik dacht dat er een wereldwonder was gebeurd. voor mij iiig. dit is voor de meeste mensen heel normaal vriendinnen, lekker leren. alles piko bello. maar ik had dat niet, ik wou het wel, maar ik kon het niet.

Gelukkig heb ik met veel hulp van vriendinnen en familie de havo gehaald. Sociaal ben ik nu veel sterker en leren gaat weer helemaal goed.

Alleen het verwerken van alles gaat niet zo makkelijk zoals ik zou willen, maar ik doe mijn best en meer kan ik er niet maken.

Soms vind ik nog moeilijk om te geloven dat ik van mijn epilepsie af ben. Ik heb mijn rijbewijs, havo diploma en vriendinnen..


Wat ik hiermee duidelijk wil maken, is dat je altijd moet geloven in jezelf ook al zeggen de mensen om je iets anders. Als je gelooft in jezelf dan kom je er zeker. En wees eerlijk tegen jezelf, als je je niet goed voelt. Ga niet liegen tegen jezelf wat ik namelijk wel deed.

van: Anke45689 (18)