Stres beheerst me leven

Ik kan eigelijk nooit precies samenvatten wat ik eigelijk alemaal voel maar ik ga het proberen :). Het gebeurde in groep 2 of in iedergeval toen ik pas op de bassischool zat. Ik was een klein angstig meisje toen dat altijd braaf was en niks durfde ik was altijd aleen op school en durfde niet met anderen kinderen om tegaan en ik weet nog geod dat ik altijd nerveus was van mijn juf in groep 2 ze reageerde altijd boos als je iets fout deed dus ook bij mij later had ik haar niet meer als juf ik ging naar groep 3,4 en het was altijd bij mij hetzelfde gebleven stil en verlegen. Toen ik groep 5 had ik weinig zelfvertrouwen dat nu nog niks veranderd is Ik zat toen op een cursus 'De speel-praat groep' heete het daar waren ook alemaal kinderen dat niet zoveel durfde en wienig zelfvertrouwen hadden. Daar leerde we alemaal dingen zoals filmpjes bekijken en tekeningen maken over hoe we ons tegenover anderen kinderen voelde. In groep6 en 7 kwam soms een vrouw bij me thuis om met me te praten hoe ik me voelde in het bijzij van me ouders ik vondt dat altijd heel moeilijk ik moest dan altijd huilen. Dus ik zat soms met die vrouw dan in het park, ik had ook een opdrachtenboek die ik inmoest vullen om me beter te voelen ofzo ( ja kweet het niet meer zo goed ;o ) Later werd ik er gek van en werd ik depresief ik d8 steeds dat niemand mij begreep ik had toen tegen die vrouw gezegd dat ik niet meer hulp wil dat vondt ze goed en ze ging weg. Gek genoeg moest ik daarvan huilen toen ze ging ik weet niet waarom waarshijnlijk toen ik d8t dat ik me goed bij der voelde om mee te praten. In groep 8 had ik pogingen tot zelfmoord gedaan en d8 ik er steeds aan ik was toen kei depresief in groep8 zat ook een jongen die ik ook kei lang leuk vondt en bij hem voede ik me altijd vrolijk en voelde me ook beter wij hadden het ook altijd gezellig samen. Ten ik naar de 1e ging misste ik hem zo ik had hem toen een briefje gegeven dat ik hem heel speciaal vindt met mijn nummer op de brief en ook of hij trug wilt schrijfen omdat ik het wel leuk vondt en ja hoor hij had niks gestuurd en als ik hem op straat zie doet hij raar en stoer tegen mij dat doet me echt wat. Hij weet ook niet hoe ik me altijd hebt gevoeld soms wil ik dat hij me echt helemaal begrijpt. In de 1e ging ik naar de schoolarts zei zij dat ik een brief moest shcrijven over hoe ik me al die tijd heb gevoeld en aan me ouders moest laten zien. Ik liet het aan me moeder zien ze zei 'Ach this de puberteit' Dat vondt ik wel heel raar want me moeder moest toch ook wel snappen hoe ik me altijd had gevoeld maar ik had nooit tegen mij moeder er wat van gezegd. Nu zit ik in de 2e en we hebben een nieuwe wiskunde leraar ik mag hem niet hij is vies bezig en ik word bang van hem ik hebt het tegen mijn moeder verteld en ze zei 'Ach hadden wij ook vroeger een viespeuk als leraar' 'En me mentor zei dat ik niet zomaar iemand mog beschldigen omdat ik geen bewijs had'. Ik was een poos geleden heel kwaad op mezelf en had mezelf in me gezicht open gekrabt het bloede heel erg en ik schrok me dood. Het was wel ernsig met mij geworden en heb een Sphygoloog aan gevraagd waar ik nog steeds naartoe moet gaan een keer teminste. Maar op sommige momenten word ik depri en dan weer vrolijk. Ik hoop dat iemand tips heeft hoe ik me stres kan verhelpen Ik vondt het heel heel heeel fijn om mijn verhaal kwijt te kunnen :)

xxx

van: Kelly (14)