Stress --> problemen --> verward --> zelfmoord

Hey,

Ik heb het al jaren moeilijk. Vanaf mijn zesde wil ik niet meer leven. Vanaf dat ik het woord 'zelfmoord' ken ben ik daar erg mee bezig. Een jaar geleden heb ik bijna zelfmoord gepleegd en sindsdien denk ik nergens anders meer aan. De laatste maanden heb ik het al zo vaak bijna gedaan.
Daardoor ben ik behoorlijk gestrest. Ik kan mijn aandacht er niet bij houden op school (zit nu in de tweede). Ik kan nog wel redelijk opletten, maar huiswerk maken gaat niet. Ik kan het gewoon niet doordat ik veel te veel met zelfmoord bezig ben. Ik heb soms ook zoiets van 'waarom zou ik opletten en mijn best doen? Morgen ben ik toch dood'. Dat is als ik weer een zelfmoordpoging heb voorbereid. En zo gaat het zo vaak. Maar ik doe het nooit, nooit echt. Ik sta weleens op het spoor. 1 keer kwam de trein niet, bleek een ander persoon zelfmoord te hebben gepleegd op hetzelfde spoor. Treinen reden dus niet meer en ik stond daar voor niets terwijl ik naar school moest.
Ik ben verschrikkelijk gestrest en haal steeds lagere cijfers. Eerst waren het nog vijven, toen werden het drieën en nu zijn het enen. Het kan elk moment gebeuren dat ik een gesprek met mijn mentrix krijg vanwege mijn lage cijfers en te veel kruisjes voor huiswerk niet in orde. Ik heb de capaciteiten, dat weten en zeggen zij ook, maar het komt er niet uit. Dat zeggen ze nu al een jaar en al dat hele jaar moet ik eraan werken. Er is alleen niemand die snapt hoe moeilijk dat is als je je zo voelt. Er is überhaupt bijna niemand die het weet. Mijn moeder en daardoor ook de school denken dat het goed gaat. Mijn beste vriendin weet er wel van, omdat ik haar laatst voor die zelfmoordpoging een afscheidsbrief had geschreven, daarna leefde ik dus nog. Maar zij zegt niets, dat heeft ze beloofd en daar houdt ze zich aan. Ik zeg verder ook niets, niet tegen haar en niet tegen anderen. Tenminste, zo was het eerst.

De laatste tijd geef ik mezelf een beetje prijs en heb ik aan school al toegegeven dat het niet helemaal goed ging, dat bleek wel door mijn cijfers. Van school moest ik mijn moeder mijn cijfers vertellen. Zij wist niet dat het slecht met me ging en dat ik cijfers had gekregen (in werkelijkheid bijna 40). We praatten nauwelijks. Ze wist niets van me. We hadden ruzie en ze verwaarloosde me een beetje. Nu heb ik het dus verteld en ze had al aantekeningen over zelfmoord gevonden toen ze op zoek was naar een verklaring voor mijn gedrag, daar heb ik behoorlijk spijt van. Ik baal gewoon overal van en wil zelfmoord plegen, want mijn leven wordt steeds ondraaglijker door school en mijn moeder, waar ik vanaf wil.

Ik weet dat ik het slecht heb verwoord, het een onsamenhangend verhaal is en ik het veel duidelijker had kunnen doen, maar dit is wat het in mijn verwarde toestand is geworden.

Zomaar iemand (14) | 29 okt 2011, 23:10 uur