Meer dan leugens..

Hij, was de bron van waarheid. Ik, een pathologische leugenaar.

Het gebeurde vaak dat hij wat vroeg en dat ik dan zonder te aarzelen de waarheid niet vertelde. Door te liegen kon ik mezelf interessanter en leuker laten lijken. Dus bij alles wat hij vroeg, vertelde ik een leugen of hield ik simpelweg de waarheid verborgen. 

Toen ik een jaar of 13 was kwam ik erachter dat ik een hartpatiente was die niet oud zou worden. Mijn wereld stortte  in. Sindsdien had ik besloten om mijn leven zo mooi en gelukkig mogelijk te leiden. Ook al moest ik daarvoor, soms, andere werelden laten instortten. Maar het maakte me niks uit, ik was ik, ik was ziek en ik zou niet lang leven, dus waarom niet genieten van het leven?
 
Als mensen mij vroegen wie ik was, wat ik deed of wat mij bezighield, vertelde ik haast altijd een leugen. Niet omdat ik zelf niet interessant genoeg was, maar omdat mijn zelfverzonnen-ik toch net iets interessanter was. Mijn ouders vroegen zich altijd af :' hoe ga je dit zo volhouden, met al dat gelieg?' 
Simpel, ik hield mensen op een afstand, zodat ze nooit achter de waarheid zouden komen.
Ik ben altijd een van de mooiste meiden uit de klas geweest. Maar ik wou geen schoonheid zijn, ik wou voor eeuwig leven en ik kon voor eeuwig voortleven als iedereen mij zou herinneren als een sprookje. Daarom dan ook, dat ik mijn leven aan mensen vertelde als een sprookje. Terwijl ik wist dat mijn eigen leven niet eens in de buurt kwam van een ' fairytale ', bleef ik liegen, zo erg dat ik er zelf in begon te geloven.

Ik was altijd een goede en brave leerlinge, tot ik echt besefte dat ik toch niet oud zou worden, dus waarom studeren als je er toch niks aan hebt in de toekomst? Alsof ik enige vorm van kennis nodig zou hebben in mijn graf.
Het was dan ook niet raar dat ik van niveau daalde en naar een andere school moest. Een nieuwe school, betekende nieuwe mensen en nieuwe mensen betekende nog meer nieuwe leugens. Ik was een bewonderd persoon in mijn nieuwe klas, iedereen zat graag naast me en stelde me altijd veel vragen omdat ze wistten dat ik altijd wel iets 'leuks' te vertellen had. En wat ik vertelde, waren 9 van de 10 keer leugens. 

Hij zat 1 klas hoger als ik en was bij verre de knapste jongen van de hele school. Vaak, als ik ergens zat, zocht hij van ver oogcontact en bleef hij van ver, vol bewondering naar me kijken. Ik voelde me nooit ongemakkelijk, integendeel zijn blikken en zijn glimlach gaven me een  genot die ik niet kon beschrijven. Ik wist dat ik knap was, maar hij was knapper. Aan hem, kon ik zien dat hij duizende vriendinnetjes gehad zou hebben, de een perfecter dan de ander. Dus ik moest en zou perfect moeten lijken in zijn ogen. 
Het was geen toeval, toen hij mij mee vroeg om een ritje te maken op zijn scooter. Toeval bestaat niet. Tijdens ons ritje, vroeg hij niet veel, dus liegen hoefde ik niet. Tot hij mij thuis wou afzetten, toen begon het.
Mijn eerste leugen ; Ik liet hem, mij afzetten bij een huis, waar ik alleen van kon dromen. Ik kom uit een welvarend gezin, maar om in zo'n huis te wonen moest je minstens een "millionair" zijn. Ik was geen "millionair" , maar om hem onder de indruk te laten raken kon ik er zeker een zijn.

Hij was sinds onze eerste rit, gek op me. De ritjes op zijn scooter volgden en zo volgden al mijn leugens. Ik loog tegen hem, en hij viel meer en meer als een blok voor me. Alles was een sprookje, zoveel kon niemand van me houden. Tot dat, hij achter een leugen kwam. Hij zag het als mijn ontschuld en ik besefte niet dat ik had gelogen. Als ik hem iets vertelde, vertelde ik het zonder te aarzelen en daarom was het ook niet gek dat ik vele dingen vergat. 
Ondanks, het feit dat ik een leugenaar in zijn ogen aan het worden was, bleef hij van me houden. Ik loog over alles, zodat ik perfect zou lijken. Zodat hij alleen mij zou willen. Zodat hij alleen gek op mij zou zijn. En dat was hij, niet op mijn leugens maar op de persoon die ik niet kende. Hij kende mij namelijk anders. Hij zag als enige door mijn leugens heen, de persoon die ik was.
Op een dag ging alles fout, alle leugens die ik tot dan had verteld kwamen boven water en ik stond voor het eerst naakt, zonder mijn leugens om heen, voor hem. En gek genoeg, bleef hij van me houden. En vergaf hij me voor alles, op een voorwaarde.. Dat ik vanaf dat moment niet meer zou liegen.

Ik probeerde om vanaf dat moment de waarheid te vertellen. Maar ik faalde diep, ik kon het niet. Niet omdat ik niet genoeg van hem hield, maar omdat ik mezelf zo onveilig voelde zonder mijn schild van leugens. Hij liet me zweren op onze liefde om niet meer tegen hem te liegen maar ik bleef liegen en hopen dat hij er nooit achter zou komen. Maar hij was te slim en ik was te dom. Hij was nog dichter bij me, dan ik bij mezelf. Ik was over mijn oren verliefd op hem, maar ik was verslaafd aan mijn leugens.

Voor medisch hulp, voor mijn hartproblemen, ging ik naar Engeland. Hierover vertelde ik niks aan hem. Waarom? Dat wist ik zelf ook niet. Dat is wat mijn gevoel op dat moment zei, en ik volgde mijn gevoel. 10 dagenlang, was ik achter zijn rug om in Engeland. 
Onze band was zo sterk geworden, dat bijna niks het meer kon breken. Behalve.. Nog een leugen. 

Ik ben vandaag zonder hem. Zonder de man waar ik van hield en altijd zal ik van hem houden. Hij heeft mij namelijk laten beseffen hoeveel een leugen kan kapot maken. Meer dan ik ooit had gedacht. Hij was mijn engel en ik was niets meer dan een slechte schaduw op zijn leven. Onze liefde was een sprookje, zelfs zonder mijn leugens. Maar helaas maakten mijn leugens, onze liefde een ware nachtmerrie en een harde les voor beiden.

Misschien herken je jezelf in mijn verhaal en misschien zie je mij als een compleet gestoorde. Vandaag kan ik met trots zeggen dat het me niet meer boeit wat een ander over me denkt. Ik ben een pathologische leugenaar. Ik lieg, maar liegen is fout. Liegen is als drugs. Als je eenmaal de drang ertoe hebt, dan neemt leidt het je leven. 

Mensen die van je houden en mijn echtgenoot hield altijd veel van me, zelfs tot op de dag van vandaag weet ik dat hij van me houdt, verdienen meer dan leugens. Mensen als mijn echtgenoot verdienen de waarheid. Maar helaas was zijn liefde voor mij een sprookje zonder wonderen. Dan nog,  breng ik nu mijn korte leventje door hopend op een wonder. Hopend op vergiffenis. En meer dan alles hoop ik om weer aan zijn zij te staan. En dit keer zal ik niet meer liegen. Want hij haatte mijn leugens en hield van de persoon die hij door mijn leugens heen zag. Door hem zie ik in dat ik een pathologische leugenaar ben. En nu ik dat weet, kan ik veranderen.

Mijn liefde voor hem zal nooit sterven, ookal sterf ik binnenkort zelf. Mijn liefde voor hem zal mij zelfs na mijn dood voort laten leven. En als er een wonder gebeurt, dan zal hij weer terug komen. Van die leugen moet hij de waarheid maken.

van: lies-kill (19)