ik denk dat ik het kan vergeten, je komt nooit meer bij me terug hoe hard ik ook voor jou vecht.

ik wist nooit dat het zo zou lopen in mijn leven, steeds meer denk ik aan de dood steeds weer de gedachten van: ik wil niet meer leven, was ik maar mooi was ik maar niet zo stom voor mijn vriendje. elke dag zit ik met zo’n rot gevoel ik ben nooit blij, misschien dat ze mij wel zo zien maar dat is niet mijn ware ik. half jaar geleden ben ik een belangrijk persoon verloren, hij leeft nog wel hoor maar… hij negeert me en reageert op niks wat ik probeer te zeggen tegen hem. maar hij is ook ziek hij heeft adhd en autisme, ik wist nooit wat het in zou houden. maar ik denk dat het negeren er ook mee te maken heeft. we waren heel knus met elkaar, en waren elke dag samen. nu snijd ik mezelf omdat ik hem ben verloren. ik heb zo’n spijt dat ik aan relatie’s ben begonnen, en spijt dat ik ben geboren in dit lichaam. ik wil gelukkig zijn, en zonder hem ben ik dat niet. en niks kan ik er tegen doen. zelfs bellen helpt niet.. want hij weet gelijk wanneer ik het ben en dan hangt hij meteen weer op. voor mij is het gewoon een persoon die niet meer bestaat, het lijkt net alleen een herhinnering die ik niet vergeet. ik wil dat het goed komt, want zo kan het gewoon niet langer meer. hij beseft niet dat ik me pijn doe, en volgens hem weet ik nooit wat ik wil.. en dat als het goed zou gaan dat ik dan toch weer ruzie ga zoeken met hem. zijn laatste woorden voor mij waren: fuck you. ik ben kapot huil echt te vaak voor hem, schrijf echt te vaak over hem. en iedereen zegt het komt goed.. geen hand maar een land vol jongens, ja dat kan wel zijn maar ik wil hem terug, en in mijn armen hebben.

van: michelle (15)