Waarom..
Ik heb nooit echte liefde gekent, jongens had ik mijn voorkeur niet op, naarmate ik nooit een vriendje heb gehad, altans ze me toch spuuglelijk zouden vinden, meisjes daarintegen had ik wel een voorkeur voor, waarbij ik een leuk meisje ontmoette (Marloes) die mij ook wel zag zitten & het klikte, maar mijn geheim heb ik nooit open verteld, Bisexueel is een rare term.. ik vertel het je: "Ik ben Lesbisch". En als ik daar nou open over zou doen, werd ik "Pot" "Lesbo" genoemd of kreeg ik opmerkingen als: "Ieuww" "Bahh" "Gatverr" en ga zo maar door. Ja, ik
ben Lesbisch, acceptatie heb ik nooit gekend.
Waarom ben ik niet gewoon zoals iedereen? Waarom...
Geluk heb ik nooit van kunnen genieten of mijn geluk werd al snel ongeluk.
Mijn ouders werken veel, waardoor ze niet vaak thuis zijn. Waardoor ik vaak alleen ben, en me gewoon klote voel.
Ik kan m'n gevoelens niet vertellen tegen mijn ouders, of even goed met ze praten. Dan denk ik bij mezelf: "Waarom durf ik toch niks te vertellen aan ze, het zijn toch mijn ouders maar..". Als ik me klote voel en ik zit aan tafel te eten is het altijd: "Mandy, heb je weer slechte zin of Mandy, wat ben je maar weer kritisch". Terwijl ik me "Depressief" voel en wat m'n ouders dan zeggen maakt het alleen erger.. Ik denk dan: "Ze denken altijd maar dat ik kritisch ben of slechte zin heb, het is nooit eens: is er iets aan de hand of voel je je niet lekker, ben je verdrietig of dergelijke. Mijn ouders heb ik dus nooit mijn "echte" gevoelens kunnen vertellen, ik moest toch een manier vinden om m'n gevoelens te uiten en dat had ik: Snijden.
"Ik snij mezelf" dat klinkt toch absurt?
Ik heb er nooit aan gedacht om zoiets te gaan doen bij mezelf, wat wonden aanbrengen op mijn lichaam, ik dacht altijd: "Snijden wtf, hoe kan je jezelf zoiets aandoen, ik moet er niet aan denken om zoiets bij mij te doen".
Maar die gedachtes bleken leugens te zijn. Ik heb nooit mijn gevoelens goed kunnen uiten, ik heb altijd alles opgekropt, ik snap het niet, waarom is het zo moeilijk om te zeggen hoe je je voelt? Mensen hebben commentaar op me gehad als: "Kun je niet eens praten met gevoel ofzo?" of "Heb je wel gevoelens?" Waardoor ik me alleen meer ging realiseren: "ik heb geen gevoelens, ik heb geen gevoelens, ik heb het niet. Waardoor ik juist nog minder vanuit mijn gevoel ging praten, tot het mij op een dag teveel werd en ik geen focus meer had, ik werd een soort van gek, ik ging met kussens gooien, in de kussens slaan, tegen kasten aan trappen, en al die dingen alleen omdat ik geen gevoelens kan uiten? Ik had al zoiets van: "Wat doe ik op deze aarde zonder gevoel, is m'n leven het wel nog waard?" Met die gedachtes ging ik een manier zoeken om m'n opgekropte gevoelens te uiten, ik had vaker gehoord over dat mensen zichzelf sneden en dat het je geestelijke pijn deed verzachten, waarnaar ik dus best nieuwschierig raakte, ben wat op Internet gaan zoeken erover. Maar ik dacht bij mezelf: "Dit is waanzin, kijk mezelf nou, zit ik wat op Internet op te zoeken over jezelf snijden, dat is toch ziek?"
Liep dus nogsteeds op de wereld rond met m'n opgekropte gevoelens, tot het me op school / thuis allemaal teveel werd, ik ben naar m'n kamer gerend heb een stanleymes gepakt, heb er even naar gekeken en had een snee toegebracht op m'n arm... het bloed stroomde eruit, het voelde zo goed, ik kreeg de drang nog een snee te maken, dat deed ik ook. Toen had ik dus 2 sneeën daarna legde ik het mes neer, en keek naar mijn arm die half onder het bloed zat, ik had mezelf even helemaal leeggemaakt, ik voelde me opgelucht, m'n geestelijke pijn was verzacht. M'n gevoelens waren eruit, wat ik al die tijd had opgekropt heb ik eruit gelaten. Dat was m'n nieuwe manier om m'n gevoelens te uiten. "Mijn uitlaatklep".
Ja, ik snij mezelf. Als ik daar open over zou praten, kreeg ik opmerkingen als: "Emo" of reacties als: "Waarom snij je jezelf?" "Hoe kom je aan die sneeën?"
Waarom ben ik niet zoals iedereen? Waarom kan ik mijn gevoelens niet gewoon uiten, waarom...?
Vrienden? Wat zijn vrienden tegenwoordig.. Ik heb maar een vriendin nu, die probeert me te steunen, te helpen, en daar heb ik ook respect voor. Ja, 1 vriendin maar, dat klinkt toch zielig? Ik ben vriendloos.
Heb m'n 2 beste vrienden laten stikken (*** &***) (i.v.m. privacy kunnen we geen namen plaatsen van anderen, team hulpmix). En het is helemaal mijn eigen schuld. Heb ze verraden & genegeert, wat ben ik voor een persoon? Wat bezielde me, heb jullie vervangen door een ander iemand, m'n enige vriendin die ik nu heb.
Was het maar weer zoals het 1e & 2e jaar, de lol die we toen hadden, wil ik terug, maar ik heb het verknalt, heb het helemaal verknalt. Ik denk elke dag : "Ik heb zo een spijt van wat ik heb gedaan, heb jullie vervaagd, voor een ander iemand, waarom?"
Als jullie eens wisten hoeveel spijt ik heb, maar ik kan het spijt me 100x zeggen, het lost niks meer op. Ik heb het verknalt, ik wil het goedmaken, ik wil dat alles weer word zoals het was. Maar ik kan het niet.. Ik denk dat jullie mij niet meer zien als "vriendin", waardoor ik dus nog minder vertrouwen erin heb dat het weer goedkomt. Ik moet stappen ondernemen, maar als ik het wil doen, val ik stil, kan het niet. Ja, ik ben een "watje". Ik probeer zo hard m'n best te doen voor het weer goed te maken. Maar het is mijn eigen stomme schuld.
Elke dag denk ik terug aan de leuke tijden die we hadden, elke keer komt er een nieuwe snee bij, omdat ik van jullie hou en jullie zo erg mis.
Waarom ben ik zo zielig om vrienden in de steek te laten?
Waarom ben ik niet normaal zoals iedereen?
"Mandy is lelijk". Ja, inderdaad. Dat is een vaak genoemd zinnetje als mensen me pesten. Omdat ik krullen heb, ben ik anders? Omdat ik aparte kleding draag, ben ik anders? Omdat ik geen make'up draag, ben ik anders?
Alles redenen om mij te pesten.
Ik dacht toen ik van de basisschool afging van: "Eindelijk ga ik naar de middelbare school". Maar dat zinnetje bleek een groot leugen te zijn, school werd een grote pesterij. Ik als 1e jaars werd wel 20x per dag aangesproken / nageroepen met: "brugmug" of "muggetje". En vaker ook met: "Je bent lelijk". Er werd ook eens met pen op m'n gezicht geschreven, ik ben vaker geduwd geworden. Maar het 2e jaar werd erger, de klas begon me te pesten. Met het vaker geduwd worden, nageroepen worden. Kwam er een nieuw woord bij: "Schaap" daar komt het schaap aan, en het ging verder: "Mehhhndy", elke dag wel 30x werd het door de klas geroepen of als ik door de gangen liep: Schaap of Mehhhhndy. Elke dag opnieuw, dezelfde vernedering. Dag in, dag uit. Ik had geen zelfvertrouwen, ik trok mijn mond dus niet open. Ik ben een "watje". Ik ging nooit met goeie zin naar school, keek er altijd tegen op om naar school te gaan. Er werd ook heel veel over me geroddeld. Dingen die ik nooit teweten ben gekomen.. Roddel hier, roddel daar. Ik ben vaak vernederd geworden. Ja, ik was de pispaal van de klas.
Ik heb van al dat gepest zeer weinig zelfvertrouwen gekregen. Ik voelde mezelf steeds minder waard worden.
Ik word sinds de middelbare school gepest. Dag in, dag uit. Ik word op school altijd nagekeken, wat ik ook voor een kleding draag. Voor dat ik na school ga heb ik altijd de gedachte: "Ik word toch nagekeken". Als ik op school de trappen op / af loop kijkt er altijd wel iemand naar me en dan beginnen ze te roddelen over mij.
Ja, ik word gepest.
Waarom word ik gepest?
Waarom ben ik niet gewoon zoals iedereen?
"Ik ben anders". Ja, dat ben ik.
Hier een paar termen: ik ben Lesbisch, ik snij mezelf, ik ben vriendloos, ik ben Depressief, ik word gepest.
Genoeg redenen om zelfmoord te plegen, omdat ik het leven niet waard ben, beter kan ik dood zijn.
Hulpverlening is geen optie, ik ben het niet waard om geholpen te worden.
Echte vrienden bestaan niet, en hebben ook nooit voor mij bestaan
Dit verhaal komt uit mijn hart, de ware ik.
P.S. Ik weet niet zeker of ik dit verhaal bij "Snijden" moest zetten of ergens anders bij.
van: Mandy_15 (15)
Omg,
wat erg...
Ik ben nogal in shock.
Ik lees hier wel vaker zulke verhalen,
maar wat jij hier vertelt heb ik nog nooit meegemaakt.
Sowieso het eerste wat ik je wil zeggen:
Zelfmoord is geen optie.
Het 2e wat ik wil zeggen:
Iedereen is mooi op z'n eigen manier.
Het 3e wat ik wil zeggen:
Iedereen is hulpverlening waard.
Ik ben nu nogal leeg.
Maar als je zelf nog reageert op dit verhaal
kan ik daar wel weer een reactie op geven.
Sterkte!
xx DaGirlInDaMirr0wr
DaGirlInDaMirr0wr (15) | 30 dec 2011, 22:48 uur
Heeii lieve meid,
Echt ik herken een heleboel in jou.
ik werd/word ook gepest op school!
ze oordelen over mijn uiterlijk en ik voel me ook minderwaardig.
Ik ben ook lesbisch ben van Turkse afkomst wist dit mijn leven lang al maar in mijn cultuur,gemeenschap maken ze er een drama van! diep van binnen wil ik mezelf kunnen zijn maar ben bang dat mensen dan afstand van mij gaan nemen? want ik had het 1x keer aan een vriendin van me verteld helaas zij liet mij vallen als een baksteen! dat voelde als een mes door me hard.
mensen denken vaak dat homo,lesbie of bi niet voor komt onder islamtische mensen maar het komt helaas vaak genoeg voor alleen bij ons is het zwijgen er niet over hebben.. Erg jammer dit allemaal want ik vind mijn geluk gaat voor!
Meid ik zou zo graag met jou in het real willen praten jammer dat het niet gaat via hulpmix.
Wees jezelf! laat mensen maar denken niemand kan jou waarde afnemen! als mensen jou niet accepteren alleen vanwege je lesbisch of iets anders dergelijks bent? dan weetje dat hun jou vriendschap niet waardig zijn jij verdient zoveel beter echt geloofme ik begrijp je volkomen.
Als je wilt praten of je hebt vragen? doe dat dan gerust ik zal regelmatig jou forum even nakijken;)
Groeten,Turkish Girl
Turkish Girl (16) | 31 dec 2011, 13:28 uur
wow, jouw verhaal is erg aangrijpend. Als je zoiets leest probeer je de juiste woorden te vinden maar het lukt gewoon niet. Zelfmoord plegen is geen optie want je zal altijd net voor dat je het probeert aan alles twijfelen. Wat gebeurt er hierna?Wie komt er op je begravenis?Wie zal tranen laten? Dat zijn kut vragen en ik denk er vaak aan en ik zal het nooit weten. Ik zou zo graag willen zeggen dat je gewoon hulpverlening moet zoeken omdat je echt hulp nodig hebt maar hoe kan ik dat zeggen als ik dat ook niet doe? Hulpverlening is het goede om te doen aleen het foute voelt soms zo erg goed. Kinderen weten nooit wat ze veroorzaken met woorden want die woorden zijn veel pijnlijker dan de wonden in onze armen. Elke keer als ik mezelf snij denk ik :'Zie je dan wel, ik snij mezelf, julliehadden gelijk ik ben een emo en depressie ja ik ben dik, ik moet gestraft worden', elk negatief woored dat ooit in jouw leven is geroepen versterktt zo veel erger en het herhaalt zich steeds. Ik weet niet of ik nu onzin voor je praat of dat je snapt wat ik bedoel of gelijkenis, ik las alleen je verhaal en het raakte me. Ik ben altijd hetero geweest tot sinds kort ik ging naar een soort feest bij mijn dansschool en daar zat ik met een meisje hele tijd te kletsen. HEt klinkt super dom maar de dagen erna zat ze hele tijd in me hoofd en toen ik hoorde van iemand dat ze graag met een meisje wou zoenen was ik juist nog nieuwsgieriger. MIjn verhaalt is natuurlijk anders dan de jouwe maar je moet w eten dat je er niet alleen voor staat. Googlen met de woorden: Snijden, hulpverlening, blogs over problemen etc doen heel veel kinderen. JE ouders vertellen is wel belangrijk maar het is hetzelfde als hiervoor want ik kan wel zeggen dat je dat oet doen maar ik doe het zelf ook niet. HOe kan ik jouw tips geven als ik het zelf ook doe. Jew moet gewoon je ergens op focussen en veel van zulke sites bezoeken misschien helpt dat? Ik weet niet als je maar weet dat er altijd meerdere oplossingen zijn. WElke weet ik niet, dat kan alleen jijzelf weten.
Valetnina (16) | 1 jan 2012, 16:54 uur
Haiii.
Héél erg bedankt allemaal voor het lezen van mijn verhaal en het reageren erop, dat betekent veel voor me, mensen die om me geven.
DaGirlInDaMirr0wr,
Het "zelfmoord" idee, is omdat ik echt geen uitweg van al mijn problemen meer zie. Ik kan het niet meer aan. Een overdosis slaappillen kan het einde zijn. Daarvoor is "hulpverlening" maar ik vind mezelf niet genoeg "waard" om geholpen te worden. Andere mensen hebben hulp eerder nodig dan ik, ik verdien het niet.
Een vraagje? Misschien weet je een goeie reden o.d. om me te overtuigen dat iedereen hulpverlening verdient?
Alvast bedankt.
Turkish Girl,
Pesten kan een kind z'n leven veranderen, het spijt me zo erg voor je dat ze je pesten, je verdient dat niet.
Dat vind ik echt jammer dat jullie het zwijgen is opgelegt. Dat is echt moeilijk voor je. Ik kan het me voorstellen.
Ik hoop dat het goedkomt.
Ik zou ook graag met je in real willen praten.
En die vriendin die je liet vallen, ze is echt "zielig" om het maar even zo te zeggen.
Eigenlijk heb ik een vraagje?
Het zwijgen opgelegt, en als je je daar niet aan houd, wat gebeurt er dan eigenlijk? Alvast bedankt voor je antwoord.
Valetnina,
Je hebt volkomen gelijk wat je in de reactie hebt geplaatst, precies: de woorden die sommige kinderen zeggen zijn vreselijk en doen zo veel pijn, dat ik ze ook vaker ga herhalen en eraan denk. Waardoor ik steeds minder zelfvertrouwen krijg.
Ik probeer te stoppen met snijden, maar het lukt me niet.
Alle negatieve reacties / gebeurtenissen krop ik op en dan komen er weer een hoop sneeën bij.
Ik ga het mijn ouders proberen te vertellen, maar ik heb de moed er niet voor. En ik wil ze niet teleur stellen.
Mag ik misschien een vraagje stellen?
Waardoor begon je eigenlijk met snijden? Als je het niet wilt vertellen, kan ik dat begrijpen hoor.
Alvast bedankt.
X Mandy.
Mandy_15 (15) | 2 jan 2012, 01:45 uur
Als ik niet zwijg? als ik me ware ik toon??
dan laat al mijn vrienden mij vallen.Me familie wilt dan niets met me temaken hebben.
En als ik wel zwijg? dan heb ik vrienden om meheen en een familie die achter me staat.Maar diep van binnen voel ik me dan niet gelukkig dat ik me zelf niet kan zijn? ik zoek iemand die net als ik homosexuele gevoelens heeft gewoon met elkaar tepraten maar waar vind je in je dagelijks leven zo´n persoon.
Ik loop dagen met de vraag in me hoofd zal ik het vertellen? dat ik op meiden,vrouwen val maar ben bang voor reacties wat ze wel van me zullen denken? is echt moeilijk homosexueel zijn met een islamitisch achtergrond.Het is niet god die het moeilijk maakt maar de mensen om meheen maken het moeilijk.
Xx Turkish Girl
Turkish Girl (16) | 2 jan 2012, 19:45 uur
Jij vroeg me om jou te overtuigen dat je die hulpverlening waard bent. Ik zal het proberen. Want als je zelf iets vindt is het moeilijk om naar anderen te luisteren en de mening over te nemen. Maar alsjeblieft, geloof me!
Redenen waarom je het waard bent:
Iedereen is mooi op zijn eigen manier. Hoe je ook doet en hoe je er ook uit ziet. Iedereen heeft zo zijn talenten en iedereen heeft dingen die hem of haar bijzonder maken. Soms weet je het nog niet van jezelf, maar ze zijn er echt! Dat is een reden om jou te helpen.
Nog een reden is: er zijn natuurlijk mensen die het slechter dan jij hebben, maar ook mensen die het beter hebben. Het gaat er niet om wat je problemen zijn, maar dat je problemen hebt. Ieder mens heeft recht op een vrolijk en gelukkig leven. Ieder levend wezen. En dat ben jij ook. Jij hebt ook recht op hulp, omdat je het nodig hebt.
Je ouders hebben het vaak druk met hun werk en zien daarom ook niet alles. Ze zouden beter op moeten letten en vragen hoe jij je voelt, maar zij zijn soms ook gestresst. Maar ondanks dat zullen ze van je houden. Het zijn je ouders. Die willen dat je het goed hebt. En daarom heb je ook recht op hulp. Er zijn mensen die van je houden. Om je geven. Voor hen mag je de moed niet laten zakken. (<-- Vreemde zin :S) Je moet doorbijten en in jezelf gaan geloven.
Fúck iedereen. Je bent wie je bent en niemand, maar dan ook niemand kan dat veranderen. Hoe moeilijk het ook is; ik hoop dat je jezelf waardig vindt voor hulp.
Sterkte!
En wees wie je wilt zijn. Er zijn altijd mensen die van je houden, hoe je ook bent.
xx DaGirlInDaMirr0wr
DaGirlInDaMirr0wr (15) | 6 jan 2012, 00:04 uur
Meisje ,
ik herken veel dingen in dit verhaal ik snijd mezelf ook , enso , ik ben er nog niet helemaal vanaf , ik heb ook maar 1 echte vriendin die me steunt in alles ! , kan ik dna oowk zeggen ik ben vriendloos ? nee tuurlijk niet je kan beter 1 echte vriendin hebben dan 100 fakers , dat heb iik oowk :$
maar zelfmoord is niet de oplosing !
denk aan je familie?
ik wou het oowk maar het is echt niet de oplosing je maakt het erger !
xoxo
MiesjeMies (12) | 7 jan 2012, 15:37 uur
En toen kwam er geen reactie meer...
DaGirlInDaMirr0wr (15) | 13 feb 2012, 19:45 uur
Hoe is het nu?
DaGirlInDaMirr0wr (15) | 1 mrt 2012, 19:07 uur
