Terugblik op mijn leven

Het begon allemaal op de basisschool in groep 5, toen de kinderen erachter kwamen dat mijn ouders niet zo rijk waren. Dat was heel raar omdat alle kinderen daar rijke ouders hadden.
Iedereen pestte mij daarmee. En langzamerhand sloeg het over tot de vriendjes die ik in de wijk had gemaakt en die gingen me mentaal helemaal kapot maken.
Toch bleef ik naar buiten gaan omdat ik mijn ouders niet wou teleurstellen, ik bleef hoop houden dat ik weer vriendjes kon worden met de jongens uit de wijk, maar hoe langer ze doorgingen des te meer mijn bloed ging koken. Uiteindelijk vonden ze een punt waar ze me helemaal gek kregen en zodoende had ik mijn eerste woedeaanval. Op school gingen ze ook door, en ik kreeg steeds maar een woedeaanval, voor mij is een woedeaanval dat ik alleen nog maar rood zie en dat ik helemaal niets meer voelde, helemaal leeg van binnen. En iedereen om me heen die kon maar beter rennen want ik sloeg iedereen die op mijn pad naar diegene die me pestten die altijd achter een leraar gingen staan.

Toch bleef ik naar buiten gaan omdat ik mijn ouders niet wou laten weten dat ik gepest werdt, ik nam uiteindelijk mijn schoolspullen mee en klom in een boom. In die boom bleef ik maar leren en leren. Dit was een oplossing die ik had gezocht. Een stukje rust, weg van iedereen die me pijn probeerden te doen.
Op school ging het steeds beter met mijn cijfers, ik haalde op een gegeven momen alleen nogmaar 9's en 10en. Dat konden een paar jongens niet hebben en die bleven maar doorgaan. Tot op het punt dat ik uit de klas rende en in een hoekje ging zitten waar niemand me kon vinden.
Daar vondt een leraar me en die vroeg wat er aan de hand was. Al huilend vertelde ik het hele verhaal. Die jongens werden erbij gehaald en ontkenden alles, de ouders ervan werden gebeld en toen voelde ik me beter.
Maar het stopte niet. De weken erna waren nog zwaarder dan alles, iedereen die ik tegenkwam keek me aan met een blik van haat, ondanks dat ze niets deden. Dat lieten ze over aan de 3 jongens.
Het kwam tot het punt in groep 8 dat ik de cito toets moest maken. Daaruit kwam dat ik makkelijk gymnasium kon doen.
Maar het advies van de leraar was mavo. Hierna kwam ik nog maar nauwelijks buiten, ik had het genot ontdekt van magie boeken te lezen, en op te gaan in die werelden.

En kwam ik met moeite in een havo/vwo klas. De rest van de klas ging naar een andere school, de meesten gingen naar Mavo theoretische leerweg.
Ik ging express naar een middelbare school met meer dan 1500 leerlingen omdat ik me daar veiliger voelde, Door alle gebeurtenissen op mijn basisschool vertrouwde ik helemaal niemand en maakte dus ook moeilijk vrienden.
Toen ik die vrienden had kwamen er een paar jongens en meisjes uit de klas erachter dat ik heel erg gepest was en begon het hele liedje overnieuw. Dit keer dacht ik, ik ben beter dan hun. Ik kan me agressie van hun afreageren op mijn schietspel. Wat uiteindelijk concludeerde dat ik meer speelde dan leerde.
Wat vervolgens weer ging dat mijn cijfers allemaal 6en n 7ens werden en toen werdt ik naar 2 havo geplaatst en al mijn vrienden gingen naar vwo. Heel irritant jaar want ik zat met 1 van de pestkoppen in de klas. Toen kwamen ze er op school achter dat ik heel veel spelfouten maaktte in woorden die ik niet kende, en dat het niet opviel omdat ik al 3 jaar lang volwassenboeken las en daardoor gewoon een grote woordenschat had
De pestkoppen begonnen weer, en begonnen dit keer te dreigen met messen en knuppels na schooltijd. Ik was doodsbang en bleef veel langer op school ronddwalen onder het mom van "huiswerk maken"
Toen ik weg ging van school werdt ik vast gepakt en een aantal keer geslagen, toen kreeg ik opeens een ijzig gevoel langs me arm glijden en een pijnlijk maar heerlijk gevoel kwam over me heen. al die tijd hield ik mijn ogen dicht. tot ik opeens mensen hoorden schreeuwen en rennen. ik deed mijn ogen open en ik werdt meteen gevraagt hoe het ging door de concierge.
Ik zei dat het wel ging en fietste snel naar huis.

Dat jaar begon ik met mezelf te snijden. Ik droeg skatekleding met langemouwen tshirts en polsbandjes zodat niemand het kon zien, tijdens gym had ik langemouwetshirt aan, in de zomer had ik langemouwetshirts aan. Ik had toch geen vrienden dus ik zat de hele dag binnen, in World of Warcraft rond te rennen met de guild waar ik in zat, of ik zat in een hoekje na te denken over waarom het fout ging, waarom ik niet gewoon opgeef.
De jaren erna sneed ik me elke dag minstens 3x. Ik had standaard verband in me tas en tape zodat ik het zou kunnen vervangen als het te rood werdt.
In de 3e van de havo ben ik blijven zitten, wat mijn ellende nog erger maakte. In de vakantie lag er opeens een goede vriendin van mij in het ziekenhuis met kanker, en 2 goede vriendinnen van me moeder waar ik heel vaak heen ging en bleef slapen. In de 4e kreeg ik een vriendin, en die help me alles vergeten en de positieve dingen in het leven te zien. Tot ze het uitmaakte omdat ik blijkbaar niet was wat ze zocht. Ik was hier helemaal kapot van omdat ik zoveel van haar hield. Daardoor ben ik weer begonnen met snijden en ging ik steeds verder. Tot er een leraar achterkwam en het tegen de directeur zei die me doorverwees naar het RIAGG. (psygologen van de staat) Daar heb ik een hele tijd rondgelopen en gepraat over alles doorelkaar. ik sprong van het ene onderwerp naar het ander, zoals ik altijd doe. Hele chaotische gedachtengang heb ik. Daaruit bleek dat ik ADD had en kreeg er pillen door, deze pillen werkten prima om mee te concentreren!
maar ik stopte er uiteindelijk mee omdat ik geen pillen wou slikken... deed me denken aan al die keren dat ik een overdosis had geprobeerd te krijgen
uiteindelijk haalde ik de 3e van de havo en kwam ik in de 4e. Hier kwam ik in aanraaking met sterke drank. Elke week dronk ik een fles tequilla leeg, en uiteindelijk ben ik mijn bloed gaan opzuigen nadat ik gedronken had puur uit de vraag van, smaakt me bloed nu ook naar alchol.
Al die tijd droomde ik over dood gaan, alle situaties helemaal uitgedacht en vlak voordat het gebeurde, werdt ik wakker. In de 4e ben ik 3x in het ziekenhuis beland. 1x omdat ik alcoholvergiftiging had en te weinig bloed, 2e keer omdat ik mezelf had proberen te verbranden in mijn laken. En de 3e x toen ik naar londen ging tijdens werkweek met school. Toen had ik het bijna voor elkaar. 12ft naar beneden volgens het politierapport. Gat in me hoofd, zware hersenschudding, 4 stukjes bot afgebroken in me gezicht, 4 gebroken ribben, klaplong, 2 hartstilstanden scheur in mijn lever, stuk van me heup afgebroken, en omdat alle aders dicht waren geslagen hebben de dokters in engeland 18 keer geprobeerd in mijn lies de aders een infuus aan te leggen waar nu nogsteeds hele lelijke littekens zitten,
In hetzelfde jaar vonden mijn ouders toen al mijn schoolschriften van de afgelopen jaren, vol met gedichten over het leven en waarom het zo leeg is met alle vragen die ik had die ik nooit had kunnen stellen aan ze.
Iedereen dacht dat ik zelfmoord had geprobeerd te plegen en ik had het overleefd!
Uiteindelijk hebben de 2 jongens en meisje om me heen het afgeschilderd als ongeluk anders was ik nu in een gesticht gezeten.
Na 2 dagen kwam ik uit de kunstmatige coma en was helemaal de weg kwijt, ik zat na 2 dagen al aan de maximale dosis morfine dat een volwassen man maximaal in 2 weken mag krijgen. Dus ik werdt overgezet op een alternatief. En langzamerzeker begon ik helderder te worden, en pijn te krijgen. Toen kwamen me ouders binnen huilend van blijdschap. En de dag erna vrienden die het zagen gebeuren, ook huilend van blijdschap.
Toen ik dat gezien had, hoeveel de mensen eigenlijk om me gaven, zonder dat ik het wist maakte ik mezelf een belofte.

Nooit meer.
Nooit meer wil ik mensen zien huilen.
Nooit meer zal ik daar de oorzaak van zijn.
Ik stel mijn hele leven in het belang van anderen.


Sindsdien ben ik veranderd.
Ik kleed me nog precies hetzelfde als in de 2e van middelbaar maar ik heb eindelijk een doel. Een doel met betekenis voor mezelf.
Ookal is het leven nog zo donker, Ik zal het lichtpuntje in het donker zijn voor de mensen die het nodig hebben.
Daar leef ik voor.

Sindsdien boeit het me niet meer wat er met mij gebeurt. Zolang ik maar blijdschap verspreid, Iedereen die het nodig heeft bied ik een schouder om op uit te huilen, een liefhebbende knuffel te geven omdat iedereen het WEL waard is, een helpende hand en oor als ze die nodig hebben want ik weet hoe belangrijk het kan zijn om met iemand te praten die je niet veroordeeld op uiterlijk of innerlijk, die je niet pijn wilt doen op welke manier dan ook, maar dat hij/zij luisterd, er voor je is en je uit de put helpt. Het maakt zo'n groot verschil.


Ik heb hier zoveel dingen gelezen, zoveel problemen gezien die ik zelf ook tegen aan ben gelopen.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is:

Maakt niet uit hoe donker het leven is, Er is altijd een lichtpuntje.
Als je op dit moment geen lichtpuntje ziet, denk dan aan mij en hoe ik mijn leven heb veranderd.
Put daar hoop uit. Maakt niet uit hoe vervelend het leven is, het wordt beter.

Dit is zo ongeveer mijn levensverhaal en ik hoop dat het een verschil zou kunnen maken in jouw leven.

Groetjes:)

GoodGuyTom

van: GoodGuyTom (19)