Snijden...

Op dit moment ben ik 19 en word ik bijna 20. Ik woon op mezelf in een grote stad, en het gaat de laatste tijd redelijk goed met me. Dat is niet altijd zo geweest.

Toen ik 8 was, gingen mijn ouders scheiden, we moesten verhuizen naar een ander dorp. Mijn moeder had daarna nogal wisselende partners, waarvan de meesten mij niet lagen, omdat ze niet van kinderen hielden. Door mijn moeder voelde ik me vaak aan de kant gezet, een goede band had ik niet echt, als ik met een probleem zat kon ik in elk geval niet bij haar terecht.

Toen ik 15 was ben ik begonnen met snijden, ik had niet een stabiele thuissituatie gehad, ik was misbruikt door mijn buurjongen en ik ging om met de verkeerde vrienden. Ik realiseerde mezelf heel goed dat ik hulp nodig had, maar durfde simpelweg niet. Het snijden begon met kleine, vage krasjes.

Mijn grootste zorg was dat iemand achter mn geheim zou komen, want het was mijn enige uitweg nog om de pijn te vergeten. Ik vond mezelf ook vaak een aansteller, er waren immers mensen die het slechter hadden dan ik. Naast snijden, sloeg ik mezelf soms ook. De krassen die ik zette werden dieper, en het werd een soort verslaving. Het gevoel van vrijheid dat ik erbij kreeg kon ik niet loslaten. Het maakte ook niet uit, of ik veel bloed zag, of mn huid alleen maar rood werd als het mes te stom was. Het deed hoe dan ook pijn, maar het was wel pijn die ik wilde voelen.

Daarnaast kreeg ik vanaf mn 16e paniekaanvallen, het gevoel dat ik moest vluchten. Alsof de tijd doortikt maar de wereld stilstaan, en het enige wat ik nog dacht was 't maakt me allemaal niks meer uit'. Het was een vreselijk gevoel, en dan keek ik in de spiegel en zag ik iemand met een emotieloze blik. Ik begreep mezelf niet, ging dan maar een stuk lopen, fietsen of toen ik ouder werd een stuk rijden met de auto. Huilen kon ik nooit, en nu doe ik 't nog bijna nooit.

Mijn bovenarm staat vol met littekens, en ik schaam me ervoor. De laatste tijd gaat het opzich goed met me, ik heb geleerd dat het belangrijk is om te praten, om hulp te zoeken, en dat hoeft niet meteen een hulpverlener te zijn, het kan ook een vriend(in) of familielid zijn.

Sinds begin dit jaar woon ik zelfstandig, ik heb veel nieuwe mensen leren kennen. Dat is goed voor me geweest. Die mensen hebben me geleerd dat ik over gevoelens moet praten, dat je de wereld niet alleen kunt dragen, en t samen kunt doen. Maar je moet de mensen wel toelaten in je leven, je moet ze in je ziel laten kijken, en leren de mensen om je heen te vertrouwen. Ik heb ervaren hoe het is om goede mensen om je heen te hebben, en het gaat allemaal steeds meer vanzelf.

Snijden doe ik dus niet meer. Ik ben blij dat ik er vanaf ben, al ben ik wel eens bang voor een terugval. Maar als ik nu in de spiegel kijk, mn littekens op mn benen en armen zie, ben ik ergens trots. Die beschadigingen horen bij mij, zo ben ik volwassen geworden, en natuurlijk schaam ik me ervoor. Nu ben ik gelukkig, heb ik goede vrienden en een leuke baan. Mijn dieptepunt heb ik al gekend, en hopelijk kan t alleen maar beter worden...

van: White (19)