snijden - -

het begon allemaal met vrienden, zij sneden zich ook omdat ze alleen maar depri waren. Ik kreeg ook rusie met me ouders en mn vriendinnen lieten me alleen maar in de steek. Ik dacht voelt snijden echt zo fijn ? Ik zag een jongen uit me klas een puntenslijper uit elkaar halen, ik deed dat ook en gebruikte het mesje om te snijden. De eerste keer voelde het wel fijn, maar raar.. Het eerste waar ik aan dacht was , hoe reageren me ouders als ze hier achter komen ? Al snel ging ik nog meer snijden, niemand mog het weten. Op kamp kwamen er al snel mensen achter, zo werd het alleen maar erger voor me. Mijn arm zat helemaal onder de krassen en littekens. Ik voelde het mesje opnieuw en opnieuw door mijn arm glijden .. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Stoppen ? ik dacht t niet .. Ik vond het gevoel veel te fijn. Daarom wou ik niet stoppen. Op school kwamen er nog meer mensen achter, ook uit de 2e. Ik was bang dat mensen me emo zouden noemen. Daarom zij ik het tegen niemand als ik weer is had gesenden. Ik zij het altijd tegen twee vrieden. Ik had t ze beloofd dat ik nooit meer zou snijden. Dus als ik het weer had gedaan zij ik het tegen niemand. Ze vertrouwden me niet meer toen ze er achter kwamen dat ik weer gesneden had. Ik deed er alles aan dat ze me weer vertrouwden. En langzaam vertrouwde ze me weer. Ik en mn twee vrienden hebben overlecht en zouden een docent in vertrouwen nemen. Ik moest alleen maar op gesprekjes met docenten ik werd het echt helemaal zat.. Maar iedereen zij dat het beter voor mij was. Ik moest met een docent praten die over problemen gaat. Toen vroeg ze of ik naar een maatschappelijk werker wou. Dat wou ik wel. Maar toen moest ik het dus wel mijn ouders vertellen. Dat wou ik echt niet. Met een rapport gesprekje werd het mijn ouders vertelt. Mijn mentor zij toen dat de Maatschappelijk werker er niets mee kon. En dat ik betere hulp moest zoeken. Dus bij een psygoloog. Ik was toen zo boos. Ik wou niet alweer naar een psygoloog. ( ik zat er met familie problemen ). Toen ik thuis kwam wouden mijn ouders er over praten. Maar ik wou er niet met mijn ouders over praten, met niemand eigelijk. Thuis was ik boos en bang. Bang voor mijn ouders. De volgende dag op school was ik boos op de docenten die mij geholpen hadden. T..... een van de vriende die me geholpen hadden, vroeg wat er was. Toen heb ik alles maar vertelt. En ze zij dat ze t beste voor me wou. Iedereen zeurde en zeurde en zeurde maar. E n ze dachten niet aan hoe ik me voelde. Er was een meisje, mies die ook sneed. Al snel werden we goedde vriendinnen en probeerde we allebij om te stoppen. Dat lukte niet echt. Maar dat maakte niet uit. We bleven door zetten om te stoppen. We kregen allebij een vriendje. Mijn vriendje had ook problemen.. Dat vond ik zo erg. Dus ik ging hem helpen. Ik werd weer heel erg depri. Ik wou zo graag dat het goed met hem ging.. maar dat lukte niet. Hij wou geen hulp. Ik werd daar alleen maar depri er van omdat het steeds slechter met hem ging. Ik wist gewoon echt niet wat ik moest doen. Uit angst heb ik het tegen een docent gezecht. Toen ik zij dat het niet goed ging met mijn vriend. Vroeg hij meteen hoe het met mij ging. Ik negeerde het en ging veder over mijn vriend. Die docent kon niks doen dus ik moest naar een andere docent die over dat soort dingen ging. Opnieuw legde ik het verhaal uit. En weer begon zij er over hoe het met mij ging. Ik werd echt helemaal gek. Toen ik thuis kwam lag ik huilend in mijn bed. Niemand begreep me alleen mies. Mies betekende echt super veel voor mij. Toen ik naar de psygoloog geweest was wou ik er nooit meer heen.. volgende week moet ik weer.


Het gaat nu al wat beter met me maar nog steeds niet goed. Met mijn vriendje gaat het nog slecht en ik hoop dat het snel weer beter met hem gaat.

Als er mensen willen weten hoe het met je gaat, en je willen helpen. Dan is dat wel goed bedoeld en moet je dus niet denken hou is op met zeuren enso. Want ze bedoellen het allemaal goed.

xxxx onbekentmeisjjx

van: onbekentmeisjjx (12)