school = hell
Ik heb dus een probleem.. Zoals de meest van jullie hebben denk ik.
Mijn verhaal: het begon in de eerste, ik kreeg ruzie met een vriendin en had iets heel doms gezegt tegen haar waardoor ze dus heel boos was. Toen ik thuis kwam ging ik gelijk naar boven en begon te huilen.. (Me moeder was weg) ik snapte niet waarom ik haar uitschold en zo boos werd op haar. Ik pakte een fotolijstje van mn buro af sloeg het glas kapot, ik krastte me hele arm open tot het bijna niet meer stopte met bloede. Het deed geen pyn dacht ik, ik voelde niks, alleen een relaxt gevoel en het draaide alleen om mij. Na een paar dagen was het weer goed tussen ons en ik deed alsof er niks aan de hand was. Ik vertelde niemand er wat over en ging rustig door met me leventje. Rond het midden van de eerste had een een vaag gevoel bij een docente, het leek wel alsof ik verliefd was!? Dat kon tog niet? Verliefd zijn op een vrouwlijke docente??? Ik werd gek, ik kreeg alleen maar gezeik over me heen van me mentor die het niet kon begrijpen, de vertouwingspersoon die me uitschold voor lesbie(ben ik niet!) en niemand wist van mij 'verslaving' en niemand begreep me tog. Toen begon mijn 'verslaving' . Ik moest nog anderhalf jaar op deze school en dan zou ik hier vanaf zijn, van al dit gezeik. Toen na het eerste schooljaar kwam ik erachter dat het een soort obsessie was voor haar, ik vond haar lief, mooi enzo en ik wilde haar zijn. Maarja iedereen begreep me verkeerd! Eenmaal in de 2e bleek het goed te gaan, had me niet meer zoveel gesneden hooguit 1x in de week :$ (normaal elke dag) dus het ging redelijk goed! Na een paar weken werd ik er weer mee geconfrenteerd, en ik begon me weer te snijden. Me mentrix zag dat en wilde met me prate, ze zei dat ze me ouders ging bellen enzo en heeft dat gedaan, me ouders wisten alles en gingen met me naar een psygoloog. Het hielp. Ik kon by haar me verhaal kwijt en intussen dacht iedereen dat ik me niet meer sneed. Nu zit ik in de derde op een andere school, want na de 2e mooet dat en doe t nog steeds. Vriendinnen van mij weten het wel maar denken dat ik gestopt ben. 1 vriendin weet dat k het nog doe en die doet het zelf ook dus we steunen elkaar best wel. In de derde gaat het prima snij nog wel en heb ookal iedere dinsdag een mentorgeprekje en dat is wel fijn! Ik snij mezelf wel weer steeds vaker want ik heb les van een docent en door haar denk ik dat alles weer opnieuw gaat gebeuren net als in de eerste en dat maakt mij super onzeker! (En dat ben ik al heel erg) sorry voor mijn zeur verhaal maar ik moest het kwijt!! Ik weet niet hoe ik van het snijden af moet komen dus als iemand mij kan helpen!?
Xxxxx
van: Sprenkeltje (15)
wooow meid ik ben sprakeloos, dingen die jij schrijft komen mij bekend voor... ik weet dat het heel moeilijk is maar probeer tog te stoppen. het is heel doim dast dat ikvdit zeg want snij mezelf ook maar ik weet dat ik ook kan stoppen!! ik weet het cker net zo cker ls ik het bij jou weet (8 iedreen kan het, iedreen heeft gewoon tijd nodig. en wat een domme vertrouwenspersoon, dat ze je uitscheld! dat is niet normaal :o
ik had vorig jaar ook met zo'n persoon gepraat en ik vondh aar een beetje raar maja, miss accepteerder ik die hulp ook gewoon niet :p
ik heb een opdarch tgekregn van me mentor, probeer dat ook eens: ik moet elk ochtend als ik opsta positivie dingen bednekn in het leven, die je leuk vind enzo, waardoor je alles wat positiver ziet.
xxxxx succes!
F*ckingPERFECT (15) | 17 nov 2011, 22:07 uur
hee meis
ik heb precies het zelfde van het snijden en de lerares.
maar ik heb het nog steeds ..
dus weet het ook niet
groetzz
ike (14) | 19 nov 2011, 01:02 uur
Ken je het butterfly-project?
Het idee is dat je een vlinder op je arm tekent, voor iemand die om je geeft of voor jezelf. De vlinder moet vanzelf van je arm afgaan, dus niet extra goed je armen gaan wassen ofzo. Als je jezelf snijdt gaat de vlinder 'dood.' Mij heeft dit heel erg geholpen, steeds als ik wilde snijden dacht ik eraan hoe rot ik me daarna zou voelen en hoeveel ik anderen er ook pijn mee deed.
Verder heb ik, om er vanaf te komen, gepraat met mijn mentor, om te ontdekken in welk soort humeur/situatie ik mezelf snij. Het is belangrijk om een andere afleiding te zoeken Zoals sporten, muziek luisteren en heel hard meezingen, het van je afschrijven, iets met vrienden gaan doen of iets anders, zodat je ergens anders aan gaat denken dan snijden.
Sterkte meid<3
xSuger (15) | 3 dec 2011, 07:34 uur
