Manische Depressie

Ik kon zo snel geen titel bedenken dus ik denk dat ik maar begin met de diagnose die bij mij is gesteld door de GGZ. Ik ben het er niet mee eens, maar dat terzijde. Ik heb al een hoop verhalen gelezen hier en ik vind het tijd dat ik mijn verhaal maar eens met jullie deel.

- Mishandeling
Thuis werden er vroeger al flinke tikken uitgedeeld zowel bij mij als mijn broers en zussen al weet ik daar niet heel veel meer van. Door mijn moeder wordt ik vooral mentaal mishandeld. Daarover ku je ook meer lezen hier. En door mijn vader soms fysiek. Ik durfde er nooit met iemand over te praten maar ongeveer een jaar geleden raakte ik in een neergaande spiraal en werd ik dus manisch depressief.

- Vriendin met anorexia
2 Jaar geleden kwam er een nieuw meisje in onze buurt wonen en na een tijdje kwam ik erachter dat ze een eetstoornis had. We deelden alles met elkaar en we waren ook elke dag bij elkaar. Op een gegeven moment vonden de ouders dat ik slecht voor haar was en hebben ze gezegd dat mijn vriendin mij agressief en ontoerekeningsvatbaar vond. Uiteindelijk bleek dat ze dat helemaal niet gezegd had. Ik kreeg ruzie met haar omdat ik was vergeten met haar mee te fietsen en een week sprak ik haar niet meer en toen bleek dat ze in het ziekenhuis lag en sindsdien heb ik haar nooit meer gesproken, wat best wel vreemd is als diegene tegenover je woont.

- Manische depressie
Dat alles gebeurde in december en in maart van het jaar daarop voelde ik me ineens niet echt vrolijk meer. Ik was altijd hartstikke druk dat meisje dat altijd super hyperactief was waar iedereen het mee kon vinden. Het sloop in me maar ik had het niet door. In die tijd had ik een vriend die heel wat ouder was dat ik en mijn ouders wisten dat er iets gaande was maar niet precies wat. Ze waren hier absoluut tegen maar ik luisterde niet. Hij had het er erg moeilijk mee dat mijn stemming opeens zo wisselde.

- Automutilatie
In april begon ik met mezelf te snijden. Eerst krasjes daarna steeds diepere sneeën. Ik sprak in die tijd met een leraar van school en dat hielp me heel goed. In de zomer verborg ik mijn sneeen met een short want ik sneed op mijn benen.

-School
In die tijd ging school hartstikke slecht en ik stond op blijven zitten. Ik had de drive simpelweg gewoon niet meer en langzamerhand werd ik ook wat stiller in de les. De meeste mensen dachten dat ik het om aandacht deed. Dat deed mij heel veel pijn. Ik sprak dus soms met een leraar en die heeft me naar de Vertrouwenspersoon van school gestuurd (naja wel omdat ik het wilde) Bij het eerste gesprek was het eerste wat ze zei dat ze niet veel tijd voor me had en daarna zei ze dat het probleem bij mij thuis lag en ze me niet kon helpen. Toen voelde me ik toch echt wel in de steek gelaten. Daarna hielp mijn leraar me naar de Maatschappelijk werkster. Het eerste gesprek was super fijn maar ze dwong me bij het 2e gesprek om het tegen mn ouders te zeggen en dit heb ik toen gedaan en veel spijt van gekregen.

- Aanranding
In de zomervakantie (dat was na het tweede gesprek) heeft het broertje van mijn vriend mij aangerand tot twee keer toe. Wel in een dag moet ik daarbij zeggen. Ik heb een paar keer gezegd dat ik sommige dingen niet wilde doen maar dan later deed hij het gewoon opnieuw en ik durfde niks meer te zeggen. Mijn vriend kwam erachter en geloofde me. Toen hij zijn broertje ermee confronteerde zei hij dat ik loog en ik emotioneel niet in orde was. Mijn vriend geloofde hem. Op dat moment bleek dat hij een andere vriendin had en ik ben daarna weggelopen. Heel gedoe maar was uiteindelijk die avond bij een vriendin.

- GGZ
Ik moest naar een crisis gesprek van de GGZ. Mijn eerste indruk was goed en ik vertrouwde de desbetreffende psycholoog. Uiteindelijk heeft hij mijn hele verhaal aan mijn ouders verteld ook de dingen die ik niet wilde die hij zou vertellen. Weg vertrouwen. Ik vertrouw nu veel minder mensen en heb een hekel aan hulpverleners.

- Paracetamol verslaving
Toen school weer begon was ik 7 weken gestopt met snijden maar begon weer en kreeg er een paracetamol verslaving bij. Het begon met 1 per dag. toen 2 toen 3 en later zelfs 6.

- Zelfmoordgedachtes
Ik had super veel last van zelfmoordgedachtes. Dat zegt eigenlijk wel genoeg. Elke dag elke les elke minuut dromen van doodgaan etc.

- Hoe het nu gaat
Dit is natuurlijk niet alles maar dit zijn de belangrijkste dingen. Nu ben ik alweer 3,5 week gestopt met snijden + paracetamol. Zelfmoordgedachtes heb ik nog steeds de hele dag en de drang om te snijden ook. Maar ik hoop dat ik uit mijn Manische depressie af zal komen, ooit.

van: Still-alive (16)

Wow, wat heftig allemaal...
Sommige dingen hiervan herken ik zo erg (depressie, automutilatie, zelfmoord gedachtes, hekel aan hulpverleners, gevoel van in de steek zijn gelaten, vriendin met eetstoornis, paracetamol verslaving,).
Het gaat al lange tijd beter met mij, maar buiten alles, wil ik zeggen dat ik het superknap vind hoe jij tegenover dit alles staat. Ik kan lezen hoe sterk jij bent! Ik heb bewondering voor je. Ik zou er aan onderdoor zijn gegaan. HOU VOL!!!
Ik weet hoe moeillijk het is om met snijden en een andere verslaving(roken in mijn geval) te stoppen, ik heb me 2.5 jaar gesneden en ben uiteindelijk gestopt. Het is niet een kwestie van stoppen of niet, het is er voor zorgen dat je geen behoefte meer hebt, hoe moeilijk dat is begrijp ik, maar zoek afleiding! Probeer te sporten, tekenen, schrijven(gedichten of dagboek).
Het is makkelijker om met met 1 verslaving tegelijk te stoppen. Als de een weg aan het gaan is, kom je in een 'positief ritme' en raak je de andere ook kwijt als je echt wilt. Als je in één keer met beide stopt, kan het al snel 2 keer zo erg terugkomen, wat ik dus had. Bij mij kwam de paracetamol er toen bij...

Niet hopen dat het overgaat, weet dat het overgaat. En uit de manische depressie kom je alleen als de rest goed gaat. Dus zorg voor jezelf op de goede manier en blijf volhouden! De rest komt vanzelf!

Succes! Het gaat je lukken!!!

Onzekermeisje (16) | 23 jan 2011, 00:03 uur

lieve schat ik ben er voor je altijd...(L)je komt hier uit..
cause you are my little pufcake..ik kan echt niet zonder je..

zal je altijd steunen
ik zal je altijd respecteren..we zijn samen in deze shit gekomen en je komt er ooit uit..ookal word het een lange strijd met ups en downs..I belive in you..

xx

manoniempje (16) | 11 mrt 2011, 19:34 uur

Ik heb tekst in me been gesneden ; hate life.
Ik heb zelfs 1 kras op me arm gezet, maar nu doe ik het verder niet meer. Omdat ik een belofte heb gehouden met mijn broer waar ik super veel van hou.

Maar ik leef met je mee, leven is oneerlijk !
Ik vertrouw die hulpverlengers ook niet, eerst zeggen van ; alles blijft tussen ons, je kan me vertrouwen, ik ga niet naar je ouders en all that bullshit.

En woensdag waren me ouders uitgenodigd zonder dt ik het wist naar school met die hulpverlenger !
Me ouders weten alles ;

-gedachtes en neigingen tot de dood
- snijden
-2x weggelopen
-Mishandeld

maar schat, de gedachtes over het dood gaan moet je niet hebben !

Je bent het waard om een goed leven te hebben !
Ik weet dat life sucks,
en dat leven oneerlijk is !
Maar het is hoe jij je leven eruit laat zien.
Jij hebt jouw keuzes in de hand ;)
En niet andere mensen.
Wie weet ligt er nog een hoop mooie momenten voor je in de toekomst? wrm zou je dan nu je leven willen opgeven voor die momenten? Just wait and see what life is.

I wish it would be a dream, So i could come out in every moment it will get worse.


SUCCES !

Aman (13) | 18 mrt 2011, 21:05 uur

ik herken dit zelf ook zo goed.
*Automutilatie
*School
*verslafing van de paracetemol
*zelfmoord gedachtes

en altijd dacht ik! LIFE SUCKS
opschool had ik maar 1 vriend maar geen goeie..
zelf heb ik me een halfjaar gesneden en tegen niemand wat gezegt en alleen tegen 3 vrienden die ik echt vertrouwde.
me ouders weten er nogsteeds niks van en zelf heb ik het al een halve maand/maand niet meer gedaan.
en op school met lange broeken gymen en 2 zweetbandjes op me ene pols en andere pols.
--
ik was door een paar bestevrienden buitengesloten en gewoon gedumpt dat ze nooit meer wat zeiden niet eens 'hoí'
-en ik had toen een goeie vriendin een avond afgesproken om bij mij thuis een film te kijken, maar ik voelde me zo klote en 'down' door die vrienden en op die avond had ik toen een drang om me te snijden alweer me armen me benen zaten vol en k had nog een stukje net beetje schuin onder me pols ik voelde me rille en ik zette het mesje op me huid en de tranen bleven stromen en toen dacht ik geen genoeg pijn. Dieper. meer bloed. en toen kwam die beste vriendin van me, me slaapkamer binnen. Ze wist er van en pakte het mesje uit me hand gooide het weg en knuffelde me en hield me vast.

Met school had ik altijd lage cijfers geen conentratie, bijna altijd down voelen. en vaak liegen tegen de docenten.

paracetemol heb ik ook vaak geslikt. toen 1 en toen 3 en toen waren het er 5 op n dag. tot dat me moeder steeds nieuwe doosjes moest halen. ik heb dat een maandje gedaan. en ben dr nu vanaf.

zelfmoord gedachtes dat had ik altijd als ik me down voelde dus bijna altijd.

En nu.. gaat alles wel okee. maar drange blijf ik hebben maar aan die vriendin heb ik het beloofd mezelf geen pijn meer te doen, geen pogingen meer niks.

scarcake (13) | 25 apr 2011, 23:06 uur

Ik vind het heel sterk van je dat je je verhaal deelt met de rest.
Zelf heb ik ook last van depressies ik snij meestal in mijn lies en in mijn hals, heb vrij lang haar is dus goed te bedekken,
ben zelf ook bij hulpverleners geweest alleen ze geven altijd zo'n gevoel van 'de zoveelste depressieve tiener'
vrienden steunen je niet en denken dat je om aandacht vraagt terwijl je je juist niet meer op je gemak voelt en meer teruggetrokken bent.
Ik zag uiteindelijk alleen het slechtste van mensen in.
En kan thuis niets tegen mijn ouders zeggen want ze zijn van andere cultuur.
Voel me momenteel eigenlijk een beetje hopeloos

MY^^ (15) | 6 mei 2011, 23:45 uur

hey, wat een heftig zeg! en herken me ook wel in vele dingentjes zoals bijv:
- zelfmoord gedachtes.
- in de steek gelaten worden.
- automutilatie.
- paracetamol verslaving.
Zelf ben ik nu ruim 4 jaar depressief, het eerste jaar nigeerde ik het gevoel.. ik dacht dat vliegt wel weer over. maar na ongeveer een jaar moest ik het toch onder ogen zien te komen en het accepteren! ik ben toen begonnen met snijden, hele onschuldige krasjes.. maar na enkele maanden werd dat meer en meer, maar ook dieper! ik nam toen ook een docent in vertrouwen. voelde me erg op mijn gemak bij haar.. maar toch, het ging inplaats van beter, steeds slechter met me. heb zelfs een zelfmoord poging achter de rug! ik raakte zo verslaafd aan de paracetamols, dat ik zelfs op school ieder les uur wel 1 tot 2 paracetamol tabletten innam... ik viel erg veel af in korte tijd, en werd erg moe en zwakjes van al die paracetamols... mijn docent heeft me toen ook in de steek gelaten, omdat ze het niet meer aankon, ze werd zelf depressief door wat ik mezelf allemaal aandeed.... ik heb toen ongeveer een half jaartje er alleen voor gestaan! en toen weer een nieuwe lerares in vertrouwen genomen! maar dit duurde ook maar 3 maanden en weer werd ik in de steek gelaten! nu heb ik een hele lieve mevrouw als begeleider, zei kom 3-4 uurtjes perweek met me thuis praten, ik kan alles bij haar kwijt.. en ze vind niks gek! ik heb nu al 1 maand niet gesneden, wel is de drang er nog steeds..
Ik wil jou alleen maar meegeven.... hoe vertrouwelijk een docent er ook kan uitzien, ze kunnen jou probleem niet oplossen.. ik heb zelfs een obsessie voor mijn 2 docenten gekregen, ik kan niet meer zonder ze! als ik ze op school zie rondlopen, wil ik het liefst huilend op ze af gaan en ze vertellen hoe hard ik ze nodig heb! maar ze kunnen niet meer dan luisteren! ze staan machteloos! Probeer anders iemand in je familie in vertrouwen te nemen, of zoek hulp! ik trok eerst ook een muur om me heen zodra er profesionele hulp in me buurt kwam! maar nu ben ik blij dat ik hulp heb! Nou ik wens je heel veel succes! HOU JE GOED, je kunt het ! heb er alle vertrouwen in!

x liefs en een digitale knuffel van mij !

deprimeisje. (17) | 22 feb 2012, 23:40 uur

Hulpmix gaat sluiten

Hulpmix.nl krijgt niet langer subsidie en moet daarom stoppen. Dat vinden wij heel erg voor alle jongeren die gebruik maken van deze website. Insturen van berichten is helaas niet meer mogelijk. Alle discussies en verhalen zijn nog even beschikbaar om te lezen. Begin januari gaat Hulpmix.nl naar verwachting helemaal dicht.

Waar kan je wel naar toe?

Ben je onder de 18 jaar dan kan je gebruik maken van de chat en het forum van de Kindertelefoon.

Ben je boven de 18 dan kan je chatten of mailen met medewerkers van Korrelatie.

Regels

Je verhaal kan door iedereen gelezen worden. Wil je advies van andere jongeren, ga dan naar het forum. Als je een vraag hebt voor een hulpverlener, ga dan naar de chat. De belangrijkste regels zijn:

  • Mijn Verhaal is voor jongeren tussen de 12 en 20 jaar
  • Alleen verhalen in het Nederlands worden geplaatst
  • Noem geen persoonlijke gegevens zoals naam, telefoonnummer, (e-mail)adres, schoolnaam, persoonlijke profiel op andere site, enz.
  • Geen discriminatie, vieze taal, schelden of reclame
  • Wij kunnen ingezonden verhalen bewerken, verplaatsen of niet publiceren als wij dat nodig vinden.

Zie ook de disclaimer