leven vol met struggles.

wat ik je nu allemaal ga vertellen, is echt maar een klein deel van alles. Ik ben marieke, 15 jaar. Vroeger werd ik soms gepest, omdat ik 'one of the guys' was, ik was het populairste meisje en dus werd er veel over mij geroddeld. 4 jaar geleden kreeg mijn zus annorexia, dit hoorden ik en mijn ouders 2 jaar geleden. Mijn zus is in de kliniek geweest, maar daar is ze in aanraking gekomen met drugs, maar ze is wel een stuk beter geworden in het omgaan met haar eetstoornis. Op hetzelfde moment toen ik het hoorde van mijn zus, kwam ik achter de eetstoornis van mijn vriendin. Mijn vriendin is echt bijzonder snel genezen, daar zijn we echt blij om. wat ook op datzelfe moment gebeurde is dat ik hoorde dat 2 van mijn vriendinnen zijn verkracht. Mijn zusje van 12 heeft altijd snel woedeaanvallen, en ik wist altijd wel dat er wat mis was met haar, sinds 2 weken weet ik wat ze heeft, ze heeft iets dat kan leiden tot schrizofrenie, maar dan dat ze leeft in een fantasie wereld zegmaar. Ook heeft ze iets waardoor ze altijd chaos heeft, en dus snel woedeaanvallen.
Ikzelf ben er altijd voor iedereen geweest, stond positief in het leven en, was heel sociaal en maakte snel vrienden.
Een jaar geleden, toen alles begon zegmaar, begon ik me te snijden.
Het is niet zo dat het 'ineens' kwam. ik ontdekte op mijn 7e dat ik een soort van obsessie heb voor alles dat scherp is, ik wil het voelen en ik wil mezelf ermee snijden.
Maar een jaar geleden begon ik dus echt met het snijden, op mijn heup, met een scheermesje.
het werkte verslavend, want ik dacht dan niet meer aan de andere problemen en had dit grote probleem, het snijden waar ik alleen nog maar mee bezig was.
Het werd uiteindelijk steeds erger.
een week geleden heb ik mijn hele arm open gekrast en ook mijn polsen gesneden.
Ik ben hierdoor gesloten geworden en heel stil. Ik kan alleen bij mijn vriendinnen nog de 'oude ik' zijn.
ik wil wel hulp zoeken, maar niet bij een vertrouwenspersoon van school of psycholoog, want ik ben bang dat mijn ouders erachter komen, en aangezien ze het al druk genoeg hebben met hun eigen problemen en den problemen van mijn zussen wil ik dit ze niet aan doen.
Ik wil stoppen met het snijden, maar hoe?
Ik zou het niet weten.
Ik probeer nu verschillende dingen uit, ik teken weer, schrijf weer, maak gedichten en dans.
Dat lucht erg op.
Ik hoop dat ik zelf snel 'beter' word
en dat hoop ik ook voor ieder ander die deze problemen heeft.
Ik heb dit verhaal geschreven zodat als je dit leest, je weet dat er meer mensen met problemen zijn.
Ik zal je altijd willen helpen,
alleen vanaf nu zet ik ook mijzelf op de 1e plaats,
iets wat jij, en iedereen ook zou moeten doen.
als je hulp wil, reageer dan op dit verhaal.
Ik zal dan mijn msn geven, of iets anders zodat ik je kan proberen te helpen.
Het is altijd fijn om met mensen te praten die je snappen,
heel anders dan met een psycholoog.
Dit was mijn verhaal.
liefs marieke

van: Marieke (15)