I'm sorry I can't be perfect
Ik wist niet zeker of ik dit hier of bij stemmen horen moest plaatsen, maar het gaat me nu om het snijden, niet om de stemmen.
Ik ben Mel, 15 jaar, en vorig jaar ben ik begonnen met mezelf pijn doen.
Het begon toen ik naar de middelbare school ging. Op de basisschool was ik altijd erg gepest, ik was nooit populair en had maar één vriendin. Ik was wel heel erg slim, haalde veel hoge cijfers, en werd afgeschreven als nerd.
Zoals iedereen, ook ikzelf, had verwacht, ging ik naar het gymnasium. Het Stedelijk Gymnasium nog wel, want een betere was er volgens mijn meester niet te vinden.
Dus nu zat ik op het gymnasium, en hoewel ik nog steeds geen leuke klas had, mijn cijfers waren nog steeds bovengemiddeld. Maar toen ik mijn eerste onvoldoende kreeg, ging het mis. Het was niet eens zo'n slechte onvoldoende, een 5 geloof ik, maar ik was er kapot van. Allerlei gedachten gingen door mijn hoofd heen, en ik merkte op dat moment niet dat ik over mezelf dacht in de tweede persoon. Ik dacht: 'Kun je dan niks goed doen? Een onvoldoende, en hoe komt dat? Je hebt niet geleerd, mislukkeling. Je bent ook nergens goed voor, lui varken.' Iets van die strekking.
Dat was de eerste keer dat ik die stemmen hoorde. Maar het hield niet meer op. Bij alles wat ik fout deed, van onvoldoendes halen, tot iets laten vallen, tot arrogant doen, hoorde ik die stemmen. Zelfs als ik niks fout had gedaan hoorde ik ze soms. Dan zeiden ze dingen als: 'Denk je nou echt dat iemand je aardig vindt? Dat iemand echt om je geeft? Ze doen allemaal alsof, iedereen haat je, en terecht, want je bent waardeloos. Een waardeloze mislukking.'
Ik probeerde alles om ze te stoppen. Als ik normaal was, zouden ze wel stil zijn, daar was ik van overtuigd. Je kunt je misschien wel voorstellen hoe ik me voelde toen ik verliefd werd op een meisje, maar daar zal ik niet te ver op ingaan.
Toen ik eind vorig schooljaar besloot om van het gymnasium af te gaan, begon de ellende pas echt. Ik voelde me zo zwak. Waar sloeg dit nou weer op, ik had toch goede cijfers, was ik dan zo dom dat ik het gymnasium niet aankon? Was ik dan zo zielig dat ik me niet boven het geroddel kon zetten?
Toen begon ik met krabben. Meestal op mijn heup, daar kon niemand het zien. Soms mijn arm, dat deed ik soms zelfs in mijn slaap. Ik krabde mezelf helemaal open, en ik voelde me daarna zo zwak. Kon ik dan helemaal nergens tegen, wat was ik nou voor aansteller?
Ik kreeg wel door, dat zolang ik bloedde, de stemmen stil waren. Op een gegeven moment, pakte ik een schaar, en zette de punt zonder erbij na te denken in mijn been. Twee rechte sneeën in mijn bovenbeen, daar begon het mee. Maar het wordt steeds erger, want hoe langer ik bloedt, hoe langer ze stil zijn.
Maar nog steeds moet ik perfect zijn. Ik wil perfect zijn, ik moet perfect zijn, maar dat kan ik niet. Ik kan het niet, en diep in mijn hart wil ik het ook niet, maar het is een obsessie. Ik kan nergens anders meer aan denken. Ik wil alles kunnen, ik wil slim zijn, geliefd, mooi, sportief, creatief.
Ik weet dat het onmogelijk is. Maar ik kan niet stoppen. Ik kan de stemmen niet laten ophouden.
Ik ben zo moe. Zo moe. Van alles. Ik ben zo bang dat ik straks te moe wordt, en dat niks me meer kan schelen. Dat ik gewoon wegkwijn.
Ik wil stoppen.
van: Mel (15)
