Ik snij mezelf ...
hee,
hier kom ik even mijn verhaal doen.. Ik snij me nu ongeveer een week het voelt best goed ik denk niet meer aan me problemen. Ofja heb ik eigelijk wel problemen dat weet ik zelf niet , ik voel me gewoon ongelukkig thuis me ouders zijn gescheiden ik heb ruzie met mijn vader dus hem zie ik ook niet meer. Mijn moeder heeft een nieuwe vriend en samen met hem hebben ze een dochtertje van 3 jaar. Ze geven alleen hun kindje aandacht en mij niet. Ik bedoel ik ben 14 ik kan al wat voor mezelf zorgen maar ik heb gewoon eens behoefte aan een knuffel. Maar men moeder zegt dan dat ik gek ben en ze wilt me gewoon geen knuffel geven. En op school ja.. op school doet iedereen alsof ze men vriendin zijn , maar geven juist niets om me , ik vertel sommige mensen eens een geheim , waarbij ik denk zij vertellen het niet door , maar neen de volgende dag weet heel de school hét en voel me daar gewoon kut bij. Heel men arm hangt vol met wonden en ik kan het niet goed verbergen. Ik kan het wel maar ik doe niet gaat bloesjes aan met lange mouwen .. vooral niet als er zon is... Ik huil elke avond ik voel me gewoon zo ongelukkig.. Ik ben blij dat ik mijn verhaal even kon neerschrijven . Dit is nog niet alles maar wel een deel..
van: Zwart bloemetje (14)
Beste,
Als ik een ding weet, is jezelf pijn doen nooit een oplossing. Probeer een gesprek te openen met je moeder hoe je je voelt of praat op school met een vertrouwenspersoon of je mentor. Het klinkt als een grote stap maar het zal enorm opluchten als je dit allemaal verteld hebt :).
Lars (16) | 16 mrt 2011, 22:03 uur
heehoi
ik snij mezelf ook en dat doe ik nog redelijk regelmatig, maar het is niet goed wat je doet je wilt meer en je gaat meer snijden op allemaal plekken, probeer hulp te zoeken
ik heb nu ook hulp en ik kan veel beter met het snijden omgaan.
het is zeker minder geworden sinds ik daar ben.
ik hoop dat ik snel stop met het snijden [:
probeer je zelf geen pijn te doen...
NANNANA (13) | 19 mrt 2011, 23:00 uur
heey, ik denk wel dat ik je begrijp.
Mijn ouders zijn ook gescheiden en mijn stief mama bevalt volgende week van haar derde kindje met mijn papa. Toen het eerste kindje er was leken we een zeer mooi gezinnetje en was mijn zusje het stuk dat altijd ontbrak. Maar toen kwam mijn ander zusje en werd ze plots een echte moeder. Voor haar kinderen dan toch want wij (mijn jongere broer en ik) zijn steeds te min voor haar. Alles wat we doen is fout en we doen nooit genoeg. Ze heeft op alles kritiek en ik heb steeds het gevoel dat, als ik daar ben om de week, ik vast zit. Ik krijg zelfs alleen maar afgedragen kleren van haar omdat ze geld nodig heeft voor haar kinderen. We hebben dan ook vaak ruzie en dan kan ik nergens naartoe. Dan ga ik naar mijn kamer en snij alle woede uit mij. Eerst omdat ik boos ben op háár maar dan begin in alles op mezelf te steken en duw ik gewoon harder op het mesje.
Ik snij me met het eerste het beste dat ik vind: een mesje van een slijper, een duimspijker, mijn passer, scheermesje,.. ik heb een goede vriendin en een goede vriend die denken dat ze mij begrijpen maar ik ben niet iemand die goed over zijn gevoelens kan en wil praten. daardoor krop ik nog meer in mezelf op. mijn eerste keer was op mijn 11jaar, als experiment, maar ik ben ondertussen 16 en het is al een dikke 2 jaar aan de gang. onlangs heeft mijn vriendje mij laten zitten en ik heb in mijn polsen gesneden, zo hard dat het bijna een uur gebloed heeft. ik sta vol littekens op mijn armen, bene, buik en voeten. ik probeer alles zo goed mogelijk te verbergen voor mijn ouders, zoals wel een t-shirt aandoen, maar in de zomer dan een polsbanje te dragen of een licht julet aan te doen. Als je wilt praten kun je me altijd sturen op *** (Hulpmix plaatst geen persoonlijke gegevens) ik stuur dan zo snel ik kan terug. ik weet niet of je het zult doen, maar ik denk dat je dat liever zult doen dan bidden tot god of naar een psychiater gaan, ook al vind ik daar niks fout aan maar ik weet van mezelf dat dit simpeler is.. allersinds hoop ik dat je het niet teveel doet en het niet als enige uitweg ziet voor je woede/problemen/.. xx kate
kate (16) | 1 apr 2011, 21:29 uur
Ik doe het nu ook al een tijdje.
Mijn ouders zijn ook gescheiden en mijn vader heeft alleen oog voor zijn zoon en stiefkinderen. Mijn vader is ook een enomre klootzak.
Mijn moeder is arm. We wonen in een flat en hebben heel erg weinig. Omdat ik amper kleding van mijn pa krijg heb ik nog kleding aan van 2/3 jaar terug dat me niet eens meer past.
Mijn eerste stiefmoeder zei altijd dat ik dik was waardoor ik heel onzeker ben.
Ik ben paranormaal en zie dus geesten(daar gelooft niet iedereen in)
Soms irriteren ze me en mensen denken dat ik gek ben.
De energie van de geesten leggen veel druk op me.
Ik moest het gewoon doen en mijn hele enkel zit onder de littekens.
Ik wil stoppen maar het lukt niet.
Vandaag wou ik het ook doen en nu ik mijn verhaal kwijt ben heb ik er niet zo'n behoefte meer aan om te snijden.
Ik wil ook zeggen dat ik bij een therapeut zat(2 therapeuten)
En het heeft werkelijk geen barst geholpen.
Xxx
c-parfum (13) | 31 okt 2011, 23:56 uur
ik snij me nu ook al een poos, ik heb veel problemen en ik voel het niet eens meer als ik snij, het probleem is dat ik te diep snij en daardoor met 1 arm bijna niks meer kan doen, ik verberg het voor iedereen maar het is heel moeilijk. stoppen lukt me niet en hulp wil ik niet.
maar je moet ermee stoppen voordat het een 'verslaving' is, het is echt verschrikkelijk en je moet alles uit de kast trekken om ermee te stoppen!
xmirjam (15) | 12 jan 2012, 21:53 uur
