en het wil maar niet stoppen...
hey,
ik weet eigenlijk niet goed hoe ik moet beginnen in dit verhaal, maar ik zal proberen het in grote lijnen te vertellen.
het begon allemaal toen ik 12 was in de brugklas, thuis ging het niet goed, ruzie met mijn gescheiden ouders, een broertje dat opgenomen werd met diabetes, een stiefbroertje van 1 jaar dat de volle aandacht kreeg.. en ik zat daar maar, mensen keken niet naar me om, en hadden dus ook totaal niet door dat het helemaal niet goed ging met me ging..
ongeveer 3 maanden voor het einde van de vakantie ging het helemaal mis. ik wist niet meer wat ik met mezelf moest, ik voelde me alsof ik niks betekende voor de rest van de wereld en dat deed me pijn. die pijn heb ik 2 weken kunnen verdragen maar toen werd het teveel, ik wou die pijn niet meer. ik begon mezelf te snijden, en op de één of andere manier voelde het op dat moment zo goed dat ik maar door bleef gaan, ik voelde niks meer van mijn pijn, en zelfs de pijn van het snijden voelde ik op den duur niet meer, het leek alsof ik helemaal verdoofd was tegen de pijn..
maar dat was al snel klaar.. ik had alles bij elkaar 14 sneeën op mijn arm en wist niet hoe ik ze moest verbergen.. het was al warm buiten dus een lange trui kon niet, toen heb ik maar heel veel armbandjes en zweetbandjes aangedaan, en daar ook mijn kleding op aangepast, niemand merkte het.
totdat ik bij gym mijn armbanden en zweetbandje uit moest doen omdat we een sport gingen doen waar je geen sieraden en stuff aan mocht houden.. toen begon alles eigenlijk pas, mijn mentor (gymleraar) stuurde me naar een vertrouwenspersoon, die heeft uiteindelijk naar mijn ouders gebeld, en mij ouders hebben contact opgenomen met jeugdzorg.. ik was zo kwaad maar ook wel opgelucht tegelijk, maar het heeft uiteindelijk nog geen resultaat. na veel gesprekken en rustige tijden is het nog steeds niet over..
ik praat nu veel met mensen, en vooral op school met de vertrouwens persoon, want er is een nieuwe op school, en die zegt niks tegen mijn ouders zonder dat ik er toestemming voor geef (zoals het eigenlijk hoort).. dat is superfijn, zo kan ik mijn verhaal kwijt zonder dat ik thuis nog meer problemen krijg. m'n moeder reageert in eerste instantie altijd heel kwaad, maar dat is omdat ze schrikt, maar ze blijft me altijd zo lang controleren en dat maakt me onzeker, zo voelt het alsof niemand mij vertrouwt.. ondertussen weet heel de klas het van mijn probleem want een meisje uit de klas had het toen bij gym gezien en die heeft het aan iedereen doorverteld..
uiteindelijk heb ik vorig jaar mijn spreekbeurt gehouden in de klas over automutilatie en wel een kort stuk over mezelf verteld.. maar iedereen denkt dat ik er vanaf ben.. maar dat is echt niet zo, ik loop er nu al 4,5 jaar mee en heel mijn arm, en liezen zitten vol littekens..
ik zou er graag vanaf komen, maar de stemmen in mijn hoofd en alles om me heen maakt het niet makkelijker, het enige wat me op momenten helpt is praten met mensen. maar als ik weer alleen bent draait alles weer terug
van: KirZzGeval (16)
Hee KirZzGeval! (:
Ik las je reactie bij mijn verhaal.
Ik weet dat het moeilijk is om je verhaal op hulpmix te zetten. Mensen zeggen dat je met iemand moet gaan praten een therapeut ofzoiets, maar ik denk dat: Het gaat hun niet aan?!
Mijn vriendinnen weten dat ik me wel is heb gesneden, maar er mee gestopt ben. Ik had ze belooft dat ik zou stoppen maar dat heb ik niet gedaan. & nu wil mijn vriend dat ik hulp zoek, of in ieder geval er mee stop. Maar ik kan echt niet stoppen! En ik wíl het ook niet.. Het is gewoon enorm verslavend, en eigenlijk gwoon fijn..
Ik wil het absoluut nietzo ver laten komen dat ik bij jeugdzorg kom! Hoe was het eigenlijk bij jeugdzorg? Wat 'deden' ze? & Je ouders?
Xxx
Sterkte, ofzoiets (:
Dead Devil (14) | 11 okt 2011, 15:39 uur
Beste KirZzGeval en Dead Devil,
ik heb het verhaal van jullie allebei gelezen en het is zo herkenbaar. het is echt heel kut als je je zelf snijdt maar je kan er niks aan doen. als je er mee begint dat kun je niet meer stoppen, voor niks en niemand.
Ik ben ooit een heel goed vriendinnetje kwijt geraakt omdat ik niet kon stoppen met mezelf snijden. Je kan iemand niet beloven dat je stopt met jezelf snijden, dat is onmogelijk!
Ik heb ook met drie docenten op school gepraat maar alle drie hebben ze na een aantal gesprekken gezegd dat ze wilden stoppen omdat het te erg werd. maar in mijn ogen is het niet erg! ik zie niet in dat het erg is. ik raad iedereen het af maar ik vind het niet erg!
Fijn om de verhalen met elkaar te kunnen delen!!
Groetjes!!
x
creatievekroese (17) | 3 nov 2011, 18:36 uur
Hey allebei,
Idd het is verslavend, jeugdzorg heeft mij geholpen met mij gedachten op een rijte te krijgen, en meer kregen ze ook niet voor elkaar.. Het snijden stopte er niet mee.. Het gebeurt nu al om de kleinste dingen..
Ik loop nu op school bij een vertrouwenspersoon, omdat ze in de klas mijn wonden en littekens hadden gezien (recente wonden)..
Nu heb ik 1x in de 2 weken een gesprek met haar, ze is heel aardig en probeert mete helpen.. Maar wat zij ook niet snapt is dat ik niet meer wil stoppen.. De pijn is fijn,, verslavend.
KirZzGeval (16) | 8 nov 2011, 09:42 uur
Hey Allemaal,
Ik heb morgen een gesprek met mijn mentor, ik wil praten over mijn thuissituatie en over hoe ik mijn problemen uit (of niet of mezelf snijden) ik wil wel stoppen alleen het lukt niet, vorige week heb ik het mijn vriend verteld, hij was heel lief en wil me helpen stoppen en hij zie dingen als samen lukt het ons. Alleen toen ik hem gistere opbelde (hij woont 1,5 uur metov) en mijn verhaal wilde doen omdat ik mezelf anders in het cafe waar ik zat zou gaan bekrassen met mijn sleutels, zei hij dingen als: ik kan niet geloven dat je moeder dat zegt en het valt best mee, je moet eens positief gaan denken, je bent altijd zo negatief. Hij toonde geen begrip waardoor ik mezelf later toch heb bekrasd! hij zie: bel me als je drang voelt ik zal je troosten, doe ik dat en dan heeft t alleen tegenovergesteld effect. Verder weet een vriendin en mijn stiefzus het. ik houd het erg goed verborgen.
Het is echt een verslaving ik herken veel in wat jullie zeggen. ik hoop dat ik hier iets meer steun vind.. ik denk dat de mensen die de drang kennen het beter begrijpen. Mijn vriend vroeg ook dingen als, maar wat denk je dan? je denkt toch iet? Hij gelooft niet dat je het in een waas doet. verder is hij heel lief en we hebben morgen pas een maand maar toch. een beetje begrip...
Hopen dat het gesprek met mijn mentor me verder helpt. Anders als jullie wil ik er wel mee stoppen. Niet echt maar mijn verstand zegt, zoek hulp voordat het te laat is...
Xxxx
Sjanna (16) | 8 nov 2011, 17:13 uur
