Eetstoornis? Verslaving?

Het begon een tijdje geleden, ik voelde me dik, stom, dom en nergens goed voor. Niks wou eigenlijk meer lukken. Ik begon met afvallen, diëten en weinig tot helemaal niks te eten.
Dit hielp een tijdje en ik viel 5kg af, ik woog 57kg (Lengte:1,67) en ik voelen me sterker worden. Helaas was het nog niet genoeg om me daadwerkelijk ook goed te vinden zoals ik ben, nee, ik ging door. 5 weken geleden had ik me voor het eerst gesneden, ik had iets zoets op en ik begon mezelf moet in de snijden om het uit te kosten. Het voelde alweer heel goed en ik bleef dit voortzetten.

Later ging het steeds slechter op school en haalde slechte cijfers, vijven en zessen of nog lager. Ik had ook geen goede vriendinnen op school en daardoor zat ik alleen in de pauzen, ik ging vaak bij klasgenoten zitten maar ik kon niet in een van de gesprekken komen.
Ik ging daardoor door met snijden, vooral na school en na het eten.

Na een tijdje werd ik minder geheim, ik verstopte het niet meer, stiekem wilde ik dat mensen het zouden zien. Klasgenootjes, vrienden.. Uiteindelijk, vorige week, was mijn moeder de gene die er als eerst achterkwam. Ze zag zonder dat ik er erg in had de littekens en (Nieuwe) krassen op mijn armen. Later zag ze dat ik had gekotst in de badkamer, onder het douchen. (Mijn vader had niks door, hij was druk en soms dronken, dan liep ik weg van huis en begon me weer te snijden) Maar ik kon niet stoppen met snijden het was, en ik nog steeds een verslaving, een gewoonte die ik iedere dag zonder er bij na te denken verricht.

Het afvallen ben ik nu op een gezonde manier mee bezig, ik weeg nu inmiddels wel 60kg, een gewicht waar ik als nog niet blij mee ben en ik me toch dik door blijf voelen. Door internet ben ik er achter gekomen dat ik een lichte vorm van Anorexia heb, het begin, zullen we maar zeggen.

Ik wil door mijn verhaal hier neer te zetten alleen zeggen dat je er nooit, nooit aan moet beginnen. Mijn hele arm zit vol snij wonden en littekens en ik durf het niemand te laten zien.

van: Salt (14)