De stress word mij teveel, dus ga ik snijden

Eerst even een stukje van mijn leven om te begrijpen waarom ik het doe.
Ik heb niet altijd een makkelijk leven gehad. Het is al bezig zolang ik mij kan herringeren. Mijn ouders waren depri en wouden met alle middelen het leven uit stappen. Toen begon het al, op een gegeven moment werd het normaal dat ze het deden ik dacht ieder ouders doet het wel. Heb het geheim gehouden voor iedereen, enkele weten het. Toen kwam er problemen met mijn twinsister ze liep weg omdat zei met een buitelandse jongen had en het niet van mij ouders mocht. Ik heb eerst heel lang met haar meegelogen om het te verzweigen voor mij ouders, het lukte bijna anderhalf jaar.. Maar het werd mij teveel ik wou niet meer liegen en een exvriendin zei dat ik dik was, en moest afvallen. Nou dat deed ik maar niet op de normalen manier ik begon met overgeven, niet eten, maar door de stres kon ik zo makkelijk niet eten want was altijd misselijk. Tot in de avond toe, als ik net in slaap was gevallen werd ik spontaan wakker en kreeg ik mijn aanval!
Ik werd helemaal duizelig, trok wit weg, trilde als een rietje, en moest overgeven. Met moeite kroop ik letterlijk naar de badkamer, en trilde met moeite mijn hoop over het bad. Ik moest zo huilen, zondergeluid!
Na 10 minuten ongeveer was het weer weg, en ging ik mijn tanden poesten, een andere pyama aan en weer in bed liggen, wachtend dat ik in slaap viel.
Niks kon meer in mij maag blijven, en er kwam ook niks meer uit als ik togh moest overgeven, en dat was nog het ergste, ook al moest ik zo vaak overgeven. Ik was leeg ,, letterlijk leeg van binnen.
Ik ben toen zo afgevallen. En was er nog blij mee ook.
Maar toen vond ik dat niet genoeg, ik zat weer te huilen in mijn kamer en zag een schaar liggen, die had ik die middag geslepen want hij was bot en knipte niet meer.
Dat was de eerste keer dat ik mij zelf kraste.
Heel mijn handpalm was rood, van de bloed, ik had zo hard gedrukt dat het niet bij krassen bleef. Het bloede niet erg maar het voelde zo lekker, het trok zo, en genoot er gewoon van.
Deed het elke avond, en maakte de sneden van de vorige dag weer open met mijn schaar.
Maar daar bleef het niet bij, mij spiegel was gebroken en voelde lekker scherp aan. Het ging zo makkelijk en snel in mij huid, toen bloede ik lekker, druppels liepen er van af. Maar al gauw kreeg ik spijt hoe moest ik dit verbergen.
En ja hoor , ik werd gesnapt door een vriending ze pakte mijn hand en draaide hem om, was nog nooit zo erg geschrokken.
Ze was boos en verdrietig tegelijker tijd, ze wou hulp voor mij zoeken.
En dat had ik ook gedaan, ik praate en praate en zei dat ik niet ging stoppen, toen ging ze bedreigen, ik ga het tegen je ouders zeggen. Lekker hoor denk je iemand te vertrouwen. Ik begon met haar voor te liegen, zei dat het beter ging en het niet meer deed. En was toen gelukkig van haar af, maar niet met mij probleem.
Toen vond ik een stanleymes , en de sneedjes werden nog dieper, en ze begonnen nog meer te trekken. Maar het werden niet alleen sneedjes maar ging figuren in mij snijden. Ik wou een zwaan doen omdat ik gek ben op dieren, maar het werd een eend, de nek die ik moest snijden was te lang en deed te pijn.
Maar ik was dom ik had het op mij arm gedaan, het was hartje zomer en kon er alleen een grote pleister op doen en zeggen dat ik ergens tegen aan was gevallen wat best scherp was.
Toen was ik gestopt ik kon het niet meer. Ik werd letterlijk gek in mijn hoofd. Als ik ging slapen en bijna inslaap viel, zag ik allemaal beelden in mij kamer, er kwamen mensen binnen en beesten liepen over mij heen. Ik ging toen met licht aan slapen want dan gebeurde het niet.
Ik heb het een jaar vol gehouden, maar ben toen weer terug gevallen.
Maar met een scheermes, dat is het beste wat ik tot nu toe heb gevonden om het mee te doen.
Het leek als of het als een veertje over mijn huis ging, zo soepel en makkelijk ging het, en deed niet een zo heel erg pijn omdat het zo scherp was. Ik kon wel blijven kijken hoe mijn bloed stroomde .. Ik vond het zo rustgevend, even nergens aan denken alleen maar kijken.
Maar het kan toch niet zo door blijven gaan, ik heb het net weer gedaan, het blijft maar bloede terwijl hij niet diep is,, maar togh blijf het stromen.
Hoe gek het ook klikt ik wil hier niet van af, maar mensen die het weten willen mij hier van af helpen maar ik wil het gewoon niet. Ik wil er gewoon naar kunnen grijpen en het doen, en er naar kijken hoe mij tissues rood worden van de bloed.

Wat moet ik hier nu mee ?

van: Haagsgirl (16)