De gedachte gaat niet meer uit mijn hoofd
Als ik nu heel mijn verhaal vertel dan moet ik 6 jaar terug in de tijd. Toen begon ik met mezelf snijden. gewoon heel onschuldig met een schroevendraaier jezelf pijn doen. Dat was de eerste keer. Na een aantal weken deed ik het nog een keer maar toen met een mesje, heel zacht, het stelde niks voor. toch bleef ik het doen en natuurlijk gaat het dan opvallen. Mijn docent kwam erachter en wilden met me praten. we hadden een paar keer een gesprekje en toen heeft ze het samen met de directeur van de school tegen mijn ouders verteld. Wat was ik boos!
Ik ben toen in therapie gegaan voor een half jaar. Ik wist precies wat ik moest zeggen om haar te laten denken dat het goed ging. Toch deed ik het niet heel veel meer toen ik bij haar in therapie zat.
Toen ik naar de brugklas ging was alles wel prima. ik sneed mezelf bijna nooit meer en ik had een leuke klas!
In de tweede ging het weer mis, ik kreeg zoals ik dat dan maar noem, afkick verschijnselen. Als ik me rot voelde ging ik bijna trillen als ik mezelf niet kon snijden. Ik sloeg door en begon vrolijk van voor af aan met mezelf pijn doen. er kwam alleen iets bij, ik ging mezelf ook branden. daar heb ik nu nog littekens van.
natuurlijk kwamen vriendinnen er weer achter en samen met hun ben ik naar mijn mentor gegaan. ik had ook gesprekken met haar maar ze vond het te ver gaan en zei dat ze alleen verder wilden praten als ik bij een vertrouwingspersoon ging praten. toen ik daar eenmaal zat keek mijn mentor me niet meer aan. Wat was ik woedend! ik werd door verwezen naar de maatschappelijk werkster op school. wat een top wijf was dat! Het ging stukje bij beetje steeds beter met me.
In de derde klas kwam ik in een vreselijke klas en na een paar maanden begon alles weer. ik kon niet van het mes afblijven. ik was geobsedeerd door dat ding en wilden op elk moment van de dag het mes in mijn arm zetten. ik had er geen reden meer voor, het was gewoon de verslaving.
op de helft van het jaar moest ik met iemand van een psychiatrisch ziekenhuis praten. na een aantal gesprekken kwam daar uit dat ik in groepstherapie moest. ondertussen waren mijn ouders op de hoogte gesteld en was mijn moeder alleen maar bezig om te kijken of ik mezelf nog had gesneden. papa vroeg elke dag of ik wel gelukkig was.
ik heb die groepstherapie een half jaar gevolgd. in begin van de vierde klas hadden we het stop gezet en had ik alleen nog gesprekken met een therapeut.
afgelopen mei hebben we ook die stop gezet. niet zo een slimme zet geweest want sinds dit schooljaar ben ik weer helemaal naar beneden gerold. Dit keer is het niet om iets, het is de verslaving om mezelf te snijden. ik kan er niks aan doen maar ik heb constant de neiging om mezelf te snijden. Omdat ik het al zo lang doe kan ik er niet zomaar vanaf komen. ik kan niet terug naar mijn therapeut en wil niet naar een andere want dan moet ik alles weer honderd keer vertellen.
op school is ook geen optie meer. tijdens mijn buien kan ik alleen maar denken aan snijden en zelfmoord, als ik dit in een mail zet en die stuur naar de docent en er gebeurd iets met mij dan wordt mijn mentor ontslagen!
morgen heb ik een gesprek met mijn mentor maar ik weet niet meer wat ik moet zeggen!!
waarom ik dit verhaal op deze site zet is omdat ik iedereen wil beschermen voor deze verslaving. het is fijn op dat moment maar de gevolgen zijn vreselijk!
Succes iedereen,
groetjes mij!
van: creatievekroese (17)
Heey, ik herken het heel erg! ik doe het alleen pas een jaar ofzo. Eigenlijk heb ik een vraag want hoe reageerde jou ouders precies. Gingen ze ook echt kijken of je jezelf niet weer had gesneden! Is er veel veranderd met de band tussen jou en je ouders! Sorry dat ik zoveel vraag, maar mijn. Ouders weten het binnenkort ook. Als het niet van mij is welvan school.. Maar ik ben sow erg bang voor hun reactie ik denk dat ik ze nooit ,meer aan durf te kijken.
Alvast bedankt xx
wanhopigmeisje (16) | 8 nov 2011, 20:57 uur
heey,
Dank je wel voor het reageren.
De eerste keer dat mijn ouders het hoorden is het verteld door mijn docent en de directeur van de school. dat was echt niet leuk maar mijn ouders waren meer boos dat ik die docent erbij had betrokken. maar goed,
de tweede keer heb ik het eerst tegen mijn zus verteld en die heeft het daarna tegen mijn ouders verteld. even later kwam ik erbij zitten en mijn ouders waren heel lief. Ze zullen het nooit begrijpen waarom ik dit doe maar ze probeerde me wel te steunen.
toch merk je dat je ouders anders gaan doen. ze vroegen bij mij heel vaak of ik gelukkig was en mijn moeder keek ongezien naar mijn armen.
De band met mijn ouders is denk ik sterker geworden. Ze hadden wat meer aandacht voor mij en konden praten. Toch heb ik nooit mijn ouders verteld waarom ik mezelf soms sneed. daarvoor had ik mijn therapeut.
De reactie van jou ouders zal waarschijnlijk niet boos zijn. Ze zullen wel schrikken.
Ik raad jou aan om het eerst tegen iemand anders te vertellen waar je je op je gemak bij voelt en daarna samen met die persoon naar je ouders te gaan.
Succes ermee!!
xx
creatievekroese (17) | 10 nov 2011, 18:16 uur
Waarom deed je het de allereerste keer? En waarom daarna nog een x?
In ieder geval sterkte!
xx
PS: In een boekje (margriet, libelle, vriendin, weet niet meer welke, maar dat type boekjes dus), las ik ook dat iemand zichzelf sneed. Diegene kon er niks aan doen. Het was gewoon een ziekte. Borderline volgens mij.
DaGirlInDaMirr0wr (15) | 3 jan 2012, 23:57 uur
