bloed willen zien.

Ik ben een meisje van 14 jaar oud.
In februari dit jaar heb ik dingen gedaan, waar ik mij diep voor schaam. Ik sneed in mezelf, op m'n polsen en m'n benen. Het is eigenlijk allemaal prongelijk gebeurd. Het was in de voorjaarsvakantie en ik had m'n kamer opgeruimd toen er wat op de grond viel. Toen ik ging kijken zag wat ik had horen vallen. M'n glaze engeltje die ik van m'n moeder met kerst had gekregen. Ik weet nog hoe ik naar het engeltje heb staan staren, het lag daar zo zielig op de grond. Op een of andere manier had ik medelijden met het gevallen engeltje. Maar ik wist dat ik het niet voor eeuwig op de grond kon laten liggen, dus raapte ik het op. En zoals je waarschijnlijk al verwacht voelde ik ineens een scherpe pijn in m'n vinger. Ik keek naar m'n hand en zag hoe er bloed uit de wond stroomde. Voorheen had ik bloed altijd maar eng gevonden maar dit was anders, ik kreeg een warm gevoel. Het was iets wat ik nog nooit zo had gevoeld, het voelde fijn en alsof er even geen vervelende dingen om me heen waren. Maar zo snel als het fijne gevoel was opgekomen ging het ook weer weg. Ik heb het glas op geruimd, maar het de 2 vleugels van de engel bewaarde ik. Ik vond het raar en probeerde er niet meer aan te denken. Maar toen ik s'avonds weer alleen in m'n kamer was, moest ik het weer voelen, ik kon dat fijne gevoel toch niet verzinnen! En dus deed ik het weer. Een diepere wond en daar was het gevoel weer. Mooi donkerrood bloed lag er op mijn huid en m'n hoofd werd weer licht. Dit gevoel werkte verslavend, ik deed het nog een keer, weer en weer. Net zolang tot ik m'n onderarm onder de wondjes zat. Ik bleef er naar staren en ik wist dat ik nu wel rustig kon gaan slapen. De volgende ochtend dacht ik eerst dat ik het had gedroomd, maar ik zag het weer m'n polsen onder.Maar het drong niet echt tot me door dat het helemaal niet goed was. Voor m'n moeder verbergte ik het en ik werd opvliegender. Als ik weer eens ruzie had gemaakt met m'n stiefvader kon ik nergens anders aan denken dan bloed.Als ik mezelf weer zou snijden zou het in m'n hoofd weer rustig worden, ik zag geen andere optie dan het weer te doen. En zo ging het elke avond. Ik kon niet rustig slapen voor dat ik het warme gevoel had en dat kon ik alleen door m'n bloed te zien. Alles had een soort waas gekregen en ik sloot me af.als mensen boos op mij waren dan deden maar! Maar dit zou nietsmij kunnen verbieden, dit was van mij en mij alleen! Nietszou me kunnen begrijpen en dat gaf me onrust. Als ik alleen was dan kon ik me weer veilig voelen. Ik had geen controle over m'n gedachten en alles om me heen was één grote waas. Ik wist ergens wel dat het fout was wat ik deed en ik schaamde me ook voor m'n vriendinnen en ouders.
Ik wilde het ze wel zeggen, maar wat zouden ze wel niet van me denken: dat ik gek was! Nee, ze zouden m'n niet begrijpen en zo ging het een tijdje door tot m'n vriendinnen er achter kwamen. Ik was dom, impulsief en onvoorzichtig, want tijdens gym werd ik ontdekt.vriendinnen merkte dat ik anders deed als vooreen en ze wisten niet zo goed wat ze moesten doen. Want waarom zou ik nou lange mouwen dragen tijdens het sporten, dat is toch bloed heet? Tijdens het omkleden zag m'n vriendin m'n donkerrode strepen opm'n armen. Ze gilde bijna naar me en iedereen hoorde het in de kleedkamer. Ik rende geschokt weg uit de kleedkamer en sloot mezelf op. Ik huilde, was in paniek en sneed mezelf dus weer. M'n vriendinnen zochten me, belden en smsten. Maar zelfs toen ze voor m'n weg toiletdeur stonden en me riepen reageerde ik niet! Ik schaamde me zo erg en m'n vriendinnen waren totaal overstuur. Ik was bang dat iemand er achter zou komen en deed het dus niet meer. Maar m'n mentor kwam er achter en wou met me praten. Ik was doodsbang, voelde me vernederd en huilde tot m'n ogen kurkdroog waren. M'n vriendinnen vingen me op, maar ik kon het ze nog steeds niet uitleggen. Mijn moeder maakte zich zorge over me en voelde dat het niet klopten. Iemand op mijn school had me erg overstuur zien huilen en vertelde dat tegen haar ouders. Toevallig is die moeder van haar mijn kapster.Enzo kwam het bij mijn moeder terecht. Eerst ontweek ik het, maar het was verschrikkelijk om m'n moeder zo verdrietig te zien dus ben ik het gesprek met haar aangegaan. He was niet absoluut niet makkelijk, maar achteraf ben ik blij dat ze het nu weet. Nog steeds weten niet al m'n vrienden wat ik heb gedaan, want ik schaam me nog steeds heel erg. Maar het was goed dat ik er met m'n moeder en m'n mentor over kon praten.Ik denk nog vaak terug aan wat ik heb gedaan en m'n behoefte om het weer te doen is er nog steeds. Maar ik ben er niet meer aan verslaafd. Het was een soort drugs, maar net zoals met dat leverd het niks op en wordt je verlangen ernaar alleen maar groter.

van: Jennifer Kate (14)