willen stoppen
Dit onderwerp. Het voelt voor mij elke dag nog steeds alsof je er niet over mag praten; het is een taboe. Maar waarom eigenlijk? Ik heb geen idee, gewoon omdat mensen niet verwachten dat ik het doe ofzo? Opmerkingen mbt dit onderwerp kunnen echt wel pijnlijk zijn, maar ik snap ook wel dat ze gewoon gemaakt worden: ze hebben er geen verstand van omdat ze het zelf niet hebben meegemaakt. Maar back to topic, dit is zó gek makend. Ik wil zo hard stoppen, maar het lukt niet helemaal. Dan stop ik, maar is het maar voor een dag, een week, misschien met geluk 2/3 weken maar nooit echt definitief. Zonder lukt gewoon niet, ik kan dat rotgevoel van binnen niet op een andere manier stilkrijgen.. Maar dan heb je een dag als vandaag, dat je je voor het eerst weer eens een beetje geliefd voelt en dan voelt wat je je gisteren hebt aangedaan. Weet ik weer dat ik wil stoppen, maar morgen zal dat gevoel verdwenen zijn. Weet gewoon niet meer hoe ik moet stoppen, nu dan eens definitief.. Op deze manier (met snijden doorgaan) heeft het ook geen zin, maak het mezelf zo voor de toekomst (??) alleen maar moeilijker, dus ik móet nu eens stoppen. Wat denk je van m'n ouders, die zijn een paar keer uitgeflipt toen ze het ontdekten, kan toch niet weer aankomen met dat ik eigenlijk helemaal nooit gestopt ben?
Dus, ja. Ik WIL stoppen, maar hoe? Ben het gezeur méér dan zat. Hoe moet ik stoppen, of hoe maak ik het begin?
Linut (17) | 17 okt 2010, 18:28 uur
Hoihoi,
heel erg veel gedachtens gaan door jou hoofd. Ik volg je wel hoor. En ik kan begrijpen dat opmerkingen die ik maak ook pijnlijk kunnen aankomen. Maar vergeet niet dat ieder die hier hen opmerking kwijt maakt dat diegene dat doet om jou te helpen. En naja.. Los ervan kan het hard aankomen, maar je kan er wat van leren. Het is echt verschrikkelijk naar, ja, als je jezelf snijdt.. En dat je dan van die roekeloze opmerkingen krijgt van mensen die niet weten hoe het voelt.. Wat weten hen er nou van?!. Hun zien het niet vanuit jou oogpunt.. Maar weet je.. Soms is dat nou goed ook! Want als het wel vanuit jou oogpunt was geweest komen dit soort gecompliceerde en emotionele gedachtens in je hoofd zoals jij nu hebt. Als je het van een ander aanneemt kan diegene er gespecialiceerd in zijn, of er voor hebben gestudeerd ZONDER dat zij het zelf hebben meegemaakt.
Maar goed.. Nu weer terug komen op jou.
Wat ik nog steeds vind en blijf vinden, is dat in elk onderwerpje wat ik lees over snijden het een kind moeilijker word gemaakt door de ouders. Ouders zijn kwaad en weten niet waarom hen kind zichzelf snijdt, ze zien permanente wonden in zoveel hun lichaam als in hun kinds hart. En dat doet pijn, en dat zorgt voor bezorgdheid. Maar nu is wat ik me afvraag als ik zulke stukken lees.. Ze zijn boos, oké, maar waar blijft de steun? Zij kunnen steun geven, maar het komt dan niet echt aan in de oogpunt van het kind. En naja, dat is jammer..
Maar hé, jij kan dit niet alleen. Jij kan jezelf wel allerlei dingen in je hoofd halen, maar daar word het alleen maar ingewikkelder op! Je weet even niet wat je moet doen, en dat is begrijpelijk. Leven is hard, leven is oneerlijk.. En naja, dan krijg je frustraties en de vergelijking om jezelf te snijden.
Ongeacht dat een foute manier van verwerken is, het is verleidelijk voor jou. Het is zo verleidelijk.. Dat je er niet alleen vanaf kan komen. Denk aan drugsverslaving, je kan toch niet in eén keer van de drugs afblijven? Nee, juist. Daar heb je hulp voor nodig. Dit kan bij een hulpinstantie in jou buurt (wat je kan opzoeken op internet), dit kan een vertrouwenspersoon zijn op jou school.. En onthoud hun willen jou helpen, hun willen jou best anoniem houden, hun zijn een goeie oplossing.
Succes!
Uglygirl.
Uglygirl. (14) | 17 okt 2010, 19:02 uur
