Waarom...

Ik heb nooit echte liefde gekent, jongens had ik mijn voorkeur niet op, naarmate ik nooit een vriendje heb gehad, altans ze me toch spuuglelijk zouden vinden, meisjes daarintegen had ik wel een voorkeur voor, waarbij ik een leuk meisje ontmoette die mij ook wel zag zitten & het klikte, maar mijn geheim heb ik nooit open verteld, Bisexueel is een rare term.. ik vertel het je: "Ik ben Lesbisch". En als ik daar nou open over zou doen, werd ik "Pot" "Lesbo" genoemd of kreeg ik opmerkingen als: "Ieuww" "Bahh" "Gatverr" en ga zo maar door. Ja, ik
ben Lesbisch, acceptatie heb ik nooit gekend.
Waarom ben ik niet gewoon zoals iedereen? Waarom...

Geluk heb ik nooit van kunnen genieten of mijn geluk werd al snel ongeluk.
Mijn ouders werken veel, waardoor ze niet vaak thuis zijn. Waardoor ik vaak alleen ben, en me gewoon klote voel.
Ik kan m'n gevoelens niet vertellen tegen mijn ouders, of even goed met ze praten. Dan denk ik bij mezelf: "Waarom durf ik toch niks te vertellen aan ze, het zijn toch mijn ouders maar..". Als ik me klote voel en ik zit aan tafel te eten is het altijd: "Mandy, heb je weer slechte zin of Mandy, wat ben je maar weer kritisch". Terwijl ik me "Depressief" voel en wat m'n ouders dan zeggen maakt het alleen erger.. Ik denk dan: "Ze denken altijd maar dat ik kritisch ben of slechte zin heb, het is nooit eens: is er iets aan de hand of voel je je niet lekker, ben je verdrietig of dergelijke. Mijn ouders heb ik dus nooit mijn "echte" gevoelens kunnen vertellen, ik moest toch een manier vinden om m'n gevoelens te uiten en dat had ik: Snijden.

"Ik snij mezelf" dat klinkt toch absurt?
Ik heb er nooit aan gedacht om zoiets te gaan doen bij mezelf, wat wonden aanbrengen op mijn lichaam, ik dacht altijd: "Snijden wtf, hoe kan je jezelf zoiets aandoen, ik moet er niet aan denken om zoiets bij mij te doen".
Maar die gedachtes bleken leugens te zijn. Ik heb nooit mijn gevoelens goed kunnen uiten, ik heb altijd alles opgekropt, ik snap het niet, waarom is het zo moeilijk om te zeggen hoe je je voelt? Mensen hebben commentaar op me gehad als: "Kun je niet eens praten met gevoel ofzo?" of "Heb je wel gevoelens?" Waardoor ik me alleen meer ging realiseren: "ik heb geen gevoelens, ik heb geen gevoelens, ik heb het niet. Waardoor ik juist nog minder vanuit mijn gevoel ging praten, tot het mij op een dag teveel werd en ik geen focus meer had, ik werd een soort van gek, ik ging met kussens gooien, in de kussens slaan, tegen kasten aan trappen, en al die dingen alleen omdat ik geen gevoelens kan uiten? Ik had al zoiets van: "Wat doe ik op deze aarde zonder gevoel, is m'n leven het wel nog waard?" Met die gedachtes ging ik een manier zoeken om m'n opgekropte gevoelens te uiten, ik had vaker gehoord over dat mensen zichzelf sneden en dat het je geestelijke pijn deed verzachten, waarnaar ik dus best nieuwschierig raakte, ben wat op Internet gaan zoeken erover. Maar ik dacht bij mezelf: "Dit is waanzin, kijk mezelf nou, zit ik wat op Internet op te zoeken over jezelf snijden, dat is toch ziek?"
Liep dus nogsteeds op de wereld rond met m'n opgekropte gevoelens, tot het me op school / thuis allemaal teveel werd, ik ben naar m'n kamer gerend heb een stanleymes gepakt, heb er even naar gekeken en had een snee toegebracht op m'n arm... het bloed stroomde eruit, het voelde zo goed, ik kreeg de drang nog een snee te maken, dat deed ik ook. Toen had ik dus 2 sneeën daarna legde ik het mes neer, en keek naar mijn arm die half onder het bloed zat, ik had mezelf even helemaal leeggemaakt, ik voelde me opgelucht, m'n geestelijke pijn was verzacht. M'n gevoelens waren eruit, wat ik al die tijd had opgekropt heb ik eruit gelaten. Dat was m'n nieuwe manier om m'n gevoelens te uiten. "Mijn uitlaatklep".
Ja, ik snij mezelf. Als ik daar open over zou praten, kreeg ik opmerkingen als: "Emo" of reacties als: "Waarom snij je jezelf?"  "Hoe kom je aan die sneeën?"
Waarom ben ik niet zoals iedereen? Waarom kan ik mijn gevoelens niet gewoon uiten, waarom...?

Vrienden? Wat zijn vrienden tegenwoordig.. Ik heb maar een vriendin nu, die probeert me te steunen, te helpen, en daar heb ik ook respect voor. Ja, 1 vriendin maar, dat klinkt toch zielig? Ik ben vriendloos.
Heb m'n 2 beste vrienden laten stikken (*** &***) (i.v.m. privacy kunnen we geen namen plaatsen van anderen, team hulpmix). En het is helemaal mijn eigen schuld. Heb ze verraden & genegeert, wat ben ik voor een persoon? Wat bezielde me, heb jullie vervangen door een ander iemand, m'n enige vriendin die ik nu heb.
Was het maar weer zoals het 1e & 2e jaar, de lol die we toen hadden, wil ik terug, maar ik heb het verknalt, heb het helemaal verknalt. Ik denk elke dag  : "Ik heb zo een spijt van wat ik heb gedaan, heb jullie vervaagd, voor een ander iemand, waarom?"
Als jullie eens wisten hoeveel spijt ik heb, maar ik kan het spijt me 100x zeggen, het lost niks meer op. Ik heb het verknalt, ik wil het goedmaken, ik wil dat alles weer word zoals het was. Maar ik kan het niet.. Ik denk dat jullie mij niet meer zien als "vriendin", waardoor ik dus nog minder vertrouwen erin heb dat het weer goedkomt. Ik moet stappen ondernemen, maar als ik het wil doen, val ik stil, kan het niet. Ja, ik ben een "watje". Ik probeer zo hard m'n best te doen voor het weer goed te maken. Maar het is mijn eigen stomme schuld.
Elke dag denk ik terug aan de leuke tijden die we hadden, elke keer komt er een nieuwe snee bij, omdat ik van jullie hou en jullie zo erg mis.
Waarom ben ik zo zielig om vrienden in de steek te laten?
Waarom ben ik niet normaal zoals iedereen?


"Mandy is lelijk". Ja, inderdaad. Dat is een vaak genoemd zinnetje als mensen me pesten. Omdat ik krullen heb, ben ik anders? Omdat ik aparte kleding draag, ben ik anders? Omdat ik geen make'up draag, ben ik anders?  
Alles redenen om mij te pesten.
Ik dacht toen ik van de basisschool afging van: "Eindelijk ga ik naar de middelbare school". Maar dat zinnetje bleek een groot leugen te zijn, school werd een grote pesterij. Ik als 1e jaars werd wel 20x per dag aangesproken /  nageroepen met: "brugmug" of "muggetje". En vaker ook met: "Je bent lelijk". Er werd ook eens met pen op m'n gezicht geschreven, ik ben vaker geduwd geworden. Maar het 2e jaar werd erger, de klas begon me te pesten. Met het vaker geduwd worden, nageroepen worden. Kwam er een nieuw woord bij: "Schaap" daar komt het schaap aan, en het ging verder: "Mehhhndy", elke dag wel 30x werd het door de klas geroepen of als ik door de gangen liep: Schaap of Mehhhhndy. Elke dag opnieuw, dezelfde vernedering. Dag in, dag uit. Ik had geen zelfvertrouwen, ik trok mijn mond dus niet open. Ik ben een "watje". Ik ging nooit met goeie zin naar school, keek er altijd tegen op om naar school te gaan. Er werd ook heel veel over me geroddeld. Dingen die ik nooit teweten ben gekomen.. Roddel hier, roddel daar. Ik ben vaak vernederd geworden. Ja, ik was de pispaal van de klas.
Ik heb van al dat gepest zeer weinig zelfvertrouwen gekregen. Ik voelde mezelf steeds minder waard worden.
Ik word sinds de middelbare school gepest. Dag in, dag uit. Ik word op school altijd nagekeken, wat ik ook voor een kleding draag. Voor dat ik na school ga heb ik altijd de gedachte: "Ik word toch nagekeken". Als ik op school de trappen op / af loop kijkt er altijd wel iemand naar me en dan beginnen ze te roddelen over mij.
Ja, ik word gepest.
Waarom word ik gepest?
Waarom ben ik niet gewoon zoals iedereen?


"Ik ben anders". Ja, dat ben ik.
Hier een paar termen: ik ben Lesbisch,  ik snij mezelf, ik ben vriendloos, ik ben Depressief, ik word gepest.


Genoeg redenen om zelfmoord te plegen, omdat ik het leven niet waard ben, beter kan ik dood zijn.

Hulpverlening is geen optie, ik ben het niet waard om geholpen te worden.

Echte vrienden bestaan niet, en hebben ook nooit voor mij bestaan

Dit verhaal komt uit mijn hart, de ware ik.

P.S. Ik weet niet zeker of ik dit verhaal bij "Snijden" moest zetten of ergens anders bij.

Mandy (15) | 31 dec 2011, 15:45 uur