Snijden.
Voor mensen die hier gevoelig voor zijn raad ik het je aan dit niet te lezen, het kan triggerend zijn.
---
In groep zeven sneed ik mijzelf voor het eerst, het waren slechts twee krasjes op mijn arm. Het bloedde niet veel, ik voelde geen pijn. Ik kraste nog zo'n drie weken met een schaar, tot een vriendin erachter kwam. Ik beloofde haar dat ik stopte, en dat lukte aardig. In plaats van krassen begon ik mijn gevoelens te uiten met schrijven.
In het begin van mijn tweede jaar op de middelbare school voelde ik me constant verdrietig, ik sloot mijzelf op in mijn kamer en zette mijn pols vol met kleine krasjes, het voelde geweldig, ik wilde meer. Ik verlangde naar meer krassen, diepe wonden, bloed. Ik verborg het met armbandjes, polsbandjes en als de wonden niet meer open waren met foundation. Mensen hadden niets in de gaten, tot we in November op schoolkamp gingen.
Aangezien ik in een kamer zat met vijf andere meisjes, en dus totaal geen privacy had kon ik het niet verbergen. Twee meisjes waar ik redelijk goed mee om ging merkten het al snel, en vertelden het aan een maatschappelijk werker die mee was gegaan. Toen ze mijn polsen zagen schrokken ze, de rest van de werkweek was een hel.
Toen we weer terug moesten naar school ben ik die week ziek geweest, ik durfde niet naar school. Inmiddels wisten de leraren het al, ze zouden me anders aankijken. Ik wist dat ik niet voor altijd thuis kon blijven, ik moest weer naar school. Ik werd uit de klas gehaald en kreeg een gesprek met een medewerker, ik moest het aan mijn ouders vertellen, anders zou zij het doen. En dat was wel het laatste wat ik wide..
Met veel moed heb ik het aan mijn moeder verteld, ze schrok ervan en ik heb haar beloofd er mee te stoppen.
Inmiddels op school hoefte ik niet meer op gesprek te komen bij die medewerkers, ik zette mijn masker weer op en vertelde ze dat alles prima ging. Ik stopte met snijden voor zo'n twee maanden.
Ik begon weer, met een mes sneed ik in mijn polsen en bovenarmen, ik gymde niet vaak mee. En anders deed ik polsbandjes om, en shirts die alles bedekten. Ik was veilig voor zover ik wist, niemand wist er meer vanaf. Ik was de enigste, en dit was mijn kleine geheimpje.
Nadat mijn armen en polsen vol stonden begon ik te krassen op mijn buik en bovenbenen. Ik besloot een vriendin van me in vertrouwen te nemen, ik belde haar half huilend op en vertelde dat we eens moesten praten. Ze troostte me, vertelde me dat ik moest beloven dat ik zou stoppen. Daar bleef het bij, het leek haar verder niets uit te maken, ik kreeg het gevoel dat ik haar lastig viel wanneer ik erover begon, daarom deed ik het ook niet meer. Het maakte me verdrietiger, en het krassen ging door. Ik loog tegen haar dat het prima met me ging, begon een masker te dragen. Ik deed vrolijk, maar sneed ondertussen met een gekocht mes op mijn bovenbenen. Het was geweldig om mijzelf levend te voelen, de problemen eventjes achter me te laten, me enkel te richten op de wonden.
En zelfs tot nu, snijd ik mijzelf. Mijn bovenbenen en buik zitten nog vol met littekens en open wonden. Ik gebruikten litteken zalf en speciale créme voor op mijn armen, de meeste littekens zijn daar ook weg. Er zitten slechts een paar diepe op mijn pols, die ik verberg met armbandjes. Aan gym doe ik nu bijna niet meer, dat is om medische redenen, wanneer ik meedoe draag ik een hemd en boxer, niemand zal iets zien. Natuurlijk wil ik ergens wel dit iemand het doorheeft, dat ze me helpen en steunen.
Ik weet ook dat ik moet stoppen, maar ik kan het niet, en ergens wil ik het niet. Op de een of andere zieke manier houd ik van mijn littekens.
Ik wil hiermee geen aandacht trekken, mochten jullie dat denken. Ik heb gewoon behoefte om mijn verhaal kwijt te kunnen, als je dat niet leuk vind is het niet mijn probleem.
Psychoot (14) | 4 okt 2011, 19:15 uur
Wauw, wat een heftig verhaal!
Ik zou natuurlijk wel kunnen zeggen dat je moet stoppen, maar ik snap ook wel dat dat niet zo makkelijk gaat. Ik deed hetzelfde toen ik 11 was, voor 2 jaar lang, en nog steeds is het elke dag een gevecht om het niet te doen.
Mijn mentrix en mijn moeder kwamen erachter en stuurden me naar therapie maar ik heb gelogen zodat ik daar weg kon. Ik was er nog niet klaar voor.
Ik hoop heel erg dat je je ooit een stuk beter zal voelen en dat je ooit zal stoppen met snijden.
xxx Anoniem (L)
Anoniem (14) | 5 okt 2011, 16:52 uur
ik zit ongeveer met hetzelfde, welke creme gebruik jij en hoesnel had die al resultaat?? ik krijg de littekens neit weg..
anoniem (12) | 16 okt 2011, 21:02 uur
hey anoniem,
ik gebruik voornamelijk veel bodylotion aangezien je littekens er van vervagen, ik had vroeger donkerpaarse maar die zijn nadat ik er drie maanden lang elke dag bodylotion op heb gedaan wittig geworden, ook kan je kruitvat huismerk kopen. is wel prijzig maar helpt goed ! xx
Psychoot (14) | 7 dec 2011, 18:42 uur
Hoi<3,
Je vertelt over je vriendin, waarvan je het idee hebt dat het haar niet uit maakt. Mijn beste vriendin heeft me laatst verteld dat ze zichzelf snijdt. Ik weet niet goed hoe ik hierop moet reageren en ben bang dat ze net als jij het idee krijgt dat het mij niet uit maakt. Maar het maakt mij zeker wel uit! Ik zou zooo graag willen dat ze stopt! Maar ik weet ook dat dat niet zou helpen... Hoe kan ik er het best op reageren en ervoor zorgen dat ze weet dat ik er voor haar ben?
Ik hoop ook voor jou heel erg dat het snel beter met je gaat, jezelf weet te overwinnen en kan stoppen met snijden
xoxoxo.
I'llBeThere4U (14) | 13 dec 2011, 12:24 uur
heey
ik heb het zelfde probleem
ik snij me ook het voelt fijn
ik weet dat het niet moet maar ik kan niet stoppen
mijn beste vriendin weet het nu maar ik wilde eigenlijk dat niemand het wist.
mijn linkerpols zit onder de krassen, ik verberg het met mijn mouw en armbandjes. als iemand er wat van zegt dan
zeg ik dat ik in de prikkeldraad ben gevallen, tot nu toe geloofd iedereen het.
ik zou graag willen weten wat ik moet doen, ik kan niet stoppen maar ik moet ook weer niet doorgaan.
kan iemand mij helpen??
Xx stil meisje
stilmeisje (14) | 13 dec 2011, 19:12 uur
hoi I'llBeThere4U ,
Ik heb geen ervaring met andere mensen die dit doen, maar ik denk dat het beste is om er rustig met haar over te praten. Ze zal waarschijnlijk gesloten reageren, je moet ook vooral niet boos worden. Ook wanneer zij boos word moet je kalm blijven, vragen waarom ze het doet, of ze wilt stoppen en of ze wilt dat je het aan haar ouders vertelt. Als ze hiermee akkoord gaat kan je eventueel met haar naar de huisarts gaan, dat is volledig anoniem. Misschien heb je iets aan een aantal 'tips' , ik kan je in ieder geval vertellen dat het uitermate irritant is wanneer iemand in plaats van het woord snijden te vertellen, een krassende beweging op zijn arm of pols gaat gebruiken. Snijden klinkt negatief, ik vind het persoonlijk fijner om het over zelf beschadiging of automutilatie te praten. Dat ligt volledig aan haar, laat haar vooral weten dat het je werkelijk boeit door middel van regelmatig te vragen hoe het met haar gaat, soms is een knuffel genoeg. Ik hoop dat je er iets aan hebt, anders kan je altijd meer dingen vragen (:
Psychoot (14) | 2 jan 2012, 23:48 uur
hoi stilmeisje <3
Ik weet dat dit hypocriet klinkt, maar stop er alsjeblieft mee. Of probeer het, het beste is om alles langzaam af te bouwen. Beloon jezelf als je het een week niet hebt gedaan en haal alle scherpe voorwerpen uit je kamer, of buiten zicht. Ik hoop dat je hier wat aan hebt, veel sterkte verder xx
Psychoot (14) | 2 jan 2012, 23:51 uur
hye ik heb eigenlijk hetzelfde als jij ongeveer ik snij me ook en kheb een vriendin in vertrouwen genomen en doorhaar zit ik bij een opvoeder van het internaat ze helpt me echt goed maar soms denk ik da ik iedereen lastigval ermee en ik kan niet weenen en ook niet echt lachen ze zegt wel altijd van nee je valt me er echt niet mee lastig ik ben er voorj maar toch en ik ga nu beginn roken en ik wil zelfmoord plegn en ... ik heb nu een brief geschrevn aan die opvoedster er staan daar al dingn in de ze nog nooit gehoord heeft en ik ben bang dat ze zal zegn tegn me alsk nie een beetj ant overdrijvn ben voor de woordn benik niet derict bang maar wel vo wat ik ga doen ik weet het echt niet meer en me littekens vallen echt op het zijn van die dikke roze op me hand het valt daar echt op
:s
j. (13) | 4 jan 2012, 01:09 uur
Hoi j. <3
Ten eerste, je valt er niemand mee lastig. Hoewel dat voor jou altijd wel zo zal voelen, als het jouw vriendin niets uitmaakte had ze het nooit aan iemand vertelt, en dan had je nu geen hulp gehad. Ik vind het juist ontzettend goed dat je een brief hebt geschreven, in brieven vertel je inderdaad vaker de waarheid en meer dingen die je oog in oog met iemand niet zo snel zal zeggen. De medewerkster zal je nooit vertellen dat je overdrijft, snijden is niet overdrijven. Het is een uitweg zoeken, ook geen aandacht. Ze is daar om jou te helpen en daarom is de brief juist goed. Ik geef je alvast een tip, niet beginnen met roken. Ik ben er zelf met mijn stomme hoofd ook aan begonnen en het is lastig om er van af te komen, natuurlijk is het soms rustgevend of ontspannend, bovendien kan je er ziekten door krijgen zoals longkanker. Pleeg alsjeblieft geen zelfmoord, ik hoop dat je dat ook in die brief hebt geschreven? . Je hebt nog zoveel voor je, en ookal lijkt de toekomst misschien zwart, na een tijdje word het allemaal wel beter. Echt.
Oh, en tegen de littekens is misschien het beste om diodermal te kopen bij de kruitvat of dergelijke, het is nogal prijzig maar het werkt goed c: , succes verder xx
Psychoot (14) | 4 jan 2012, 20:00 uur
@I'llbethere4u
Ik denk dat het goed is om haar te steunen. Maar ga haar vooral niet dwingen om te stoppen met snijden, want dan gaat ze het misschien wel meer doen. Als ze wil kan je misschien met haar praten over waarom ze zichzelf snijd. Maar als ze dat niet wil, confronteer haar er dan niet te veel mee. Zelf vind ik het fijn om er over te praten, maar ik kan ook begrijpen dat ze dat misschien niet fijn vind zeker op het begin. Ik denk dat je tegen haar moet zeggen dat ze altijd bij je terecht kan. En als je veel leuke dingen samen gaat doen, is dat voor haar ook een goede afleiding. Heel veel suc6 xxx
wanhopigmeisje (16) | 4 jan 2012, 20:55 uur
ja ik heb echt idd alls indie brief geschreven want als ik met haar gwn praat kan ik bijna niets zeggen dank u voor je hulp ali woordn ik zal me zoveel mogenlijk laten helpen door hun en zie wel wa er inde toeomst gebeurt ;s xx
j. (13) | 4 jan 2012, 21:02 uur
Hee, ik heb ook een paar problemen. Ik heb in 1 jaar heel veel heftige dingen meegemaakt, van auto-ongelukken tot zelfmoord van mensen van wie ik hield. Ik ben sinds kort ook gaan snijden en een leraar van me is er achter gekomen hij heeft nog niks gezegd tegen mijn mentor of ouders, maar ik heb hem beloofd om bij een maatschappelijk werker te gaan op school. Ik heb het gedaan en het is heel fijn!! Dus mensen sla alstjeblieft geen hulp af!! Het helpt ne echt en ik ben mijzelf minder pijn gaan doen, ook heb ik het aan een hele goede vriend van mij verteld. Het is heel fijn om hem te hebben als ik me kut voel. Dus je kan het ook aan je beste vriend(in) vertellen! Maar let wel op dat hij of zij vertrouwbaar moet zijn, als je een goede vriend of vriendin hebt die volwassen is dan kan je het beter tegen die persoon zeggen omdat volwassen mensen brengen al sneller begrip op dan kinderen. ( enja tuurlijj zijn er uitzonderingen) maar ik heb nog een vraag want je zei dat al je leraren het wisten hoe reageerden zo op jou in de les? Of heeft er een je nog appart tenomen ofzo?
Xxxx houd je sterk!!
Strong_Person (13) | 7 jan 2012, 01:05 uur
hoi Strong_Person (:
Ik ben blij dat je nu bij een werker zit, ik hoop dat je er mee stopt c:
Oh, mijn leraren behandelden me als een zielig zwerfpoesje dat niets zelf kon, ze keken naar me alsof ik dood aan het gaan was. Helaas had niemand de ballen om naar me toe te lopen. Ja, mijn school is best wel shit (:
xoxo
Psychoot (14) | 10 jan 2012, 21:03 uur
Heejj,
Als ik jullie verhalen lees denk ik aan de ene kant: jeeh! Ik ben niet de enige, maar aan de andere kant is dit helemaal niet leuk!! We verwonden onszelf allemaal om van onze problemen af te komen, en durven niemand te vertrouwen. Ik ken dat probleem... Ik verwond mezelf nou sinds sinterklaas... Alleen mijn vriendin is erachter gekomen en zij heeft gezegd dat ik moet stoppen, want zij weet hoe het is omdat ze het zelf ook heeft gedaan. Ik heb een week later ofzo gezegd dat ik was gestopt, maar dat was niet waar. Ik zei dat omdat wij over 4 maanden op kamp gaan met school, en ik de littekens wil verbergen voor alle leraren die meegaan. Er gaan echt veel leraren mee en als er 1 achter komt, dan weet de hele school het omdat we op een kleine school zit.
Dit is ook als er een vriendin achter komt, zij vertelt dat natuurlijk meteen door aan een leraar:(
Ik heb op internet opgezocht of leraren zwijgplicht hebben omdat ik niet wil dat mijn ouders dit weten. Helaas heeft een leraar geen zwijgplicht en kan dat meteen aan mijn ouders doorvertellen:'(
Wie heeft er tips zodat ik op kamp niet mee hoef te zwemmen... om nou te zeggen dat ik ongesteld ben vind ik niet zo'n goed idee, dat hoeft niet de hele school te weten... Maar om ziek te worden tijdens kamp, dat is ook nogal raar
Iemand ideeën? Foundation gaat er namelijk af tijdens het zwemmen, en met 60 leerlingen en iets van 10 leraren is dat niet zo makkelijk te verbergen
HELP (14) | 12 jan 2012, 22:47 uur
hoi (:
Ik heb geen idee waar je jezelf verwond, maar als het bij je polsen is zou ik proberen zo veel mogelijk vesten/hoodies te dragen, en als je toch een kort shirt aan wilt doen draag dan veel antwoorden. Op andere plekken raad ik je aan om het zo goed mogelijk te verbergen, kleed je pas om in het donker, slaap met heel je lichaam onder de dekens en probeer er ook heel de nacht onder te blijven. Als mensen er naar vragen ben je in een prikkelbosje gevallen, de kat heeft het gedaan of het was een ongelukje. Als leraren het weten ben je de lul, dat weet je. (:
En met het zwemmen zou ik proberen die kluisjesarmbanden om te doen, en anders niet mee zwemmen.
Ik hoop dat je er wat aan hebt, succes <3
Psychoot (14) | 15 jan 2012, 19:07 uur
ik ben eigenlijk zo dom om te beginnen roken ;( maar ik voel me er goed bij(?) maar ik heb een vertrouwe persoon die me echt helpt maar het probleem is als ik het zeg tegen haar zal ze vragen waarschijnlijk waar ik rook (en dat is op interaat) en dat is een opvoedster van internaat dus zou ik kunn geschorst worden :( maar ik wil het echt zeggen en nog dingen....maar ik durf het ook allemaal nie en dat !HAAT! ik zo!!!.... xxx
j. (13) | 10 feb 2012, 19:13 uur
Je moet niet beginnen met roken, je bent nog jong en je longen zijn waarschijnlijk nog goed. Het kost veel geld en is echt heel verslavend, geloof me. Ik spreek uit ervaring.
Gooi ze weg, je bent beter dan dat (:
Psychoot (14) | 16 feb 2012, 20:11 uur
ja weet ik en over dat geld ik krijg ze gratis
ik ben echt echt dom ik ben met die persoon die ik vertrouw nog naar de dokter deze week voor mijn hand moeten gaan ik heb zeker 10 keer tegen de muur geklopt ik weet niet meer met wat ik bezig ben ik ben ongelukig ik steel rook klop tegn de muur snij me ik wil echt enorm veel wenen maar ik kan niet er houd me iets tegen ik slaap meestal maar 4 uurtjs en als ik iets tege die persoon wil zegen durf ik niet meer :( ik weet gwn niet meer wat te doen :(( xx
j. (13) | 20 feb 2012, 00:23 uur
ik herken mezelf hier 100% in. alleen een vriendin van mij weet het. mijn ouders zijn er ooit achter gekomen die wisten alleen dat het op mijn voet zat. zij dachten dat ik het om aandacht deed, ik werd zo kwaad op hun. nee, ik liet niet zien dat ik kwaad was toen ze het zeiden, savonds heb ik zo ontzettend diepe krassen gezet dat de badkamer vloer rood was. ik was gewoon zoo kwaad.
toen wist ik het 100% zeker. ik wilde mijn emotie niet kwijt door te praten of boos te worden op diegene, ik snijd nu in mijn bovenbeen, arm en in mijn zij met een aardappelschilmes.
ik wil dat niemand erachter komt want ik wil geen emo genoemd worden. ik ben niet zielig en dat zeg ik alsmaar tegen de weinige mensen die het weten.
snowflake (15) | 22 feb 2012, 15:42 uur
