snijden

Ik ben altijd al erg verlegen en onzeker geweest. In de 2e liet een beste vriendin me in de steek, dat is al vaker gebeurd met andere beste vriendinnen.
Ze had me ge-emailt dat ze niet meer met me om wilde gaan en dat ik haar met rust moest laten. Ze ging met het populaire groepje om. Ik weet zeker dat het aan mij lag. Dat ik de mislukkeling ben. Ik haatte mezelf en wilde me helemaal kapot snijden. Ik begon ermee en het voelde goed. Mijn stanleymesje werd mn beste vriend en ik kon niet meer zonder hem. Ik had in die tijd elke keer buitengym. Mensen zagen het en ze vroegen ernaar. ik zei elke keer dat ik van de trap was gevallen tegen de muur aan. Ze geloofden me behalve mijn moeder. Tegen haar zei ik dat ik een droge huid had en dat ik er daarom aan peuter. Ze geloofde me ook! ik sneed mezelf zo veel, dat mn hele arm was opgezwollen en als ik me kraste deed het pijn. Ik had het tegen een vriendin verteld die depressief was. Ze zei dat ik met een vertrouwingsdocent moest gaan praten bij mij op school. Ik vond haar niet aardig en ze stuurde me gelijk naar maatschappelijk werkster.

Bij maatschappelijk werkster vertelde ik alles. Maar op een gegeven moment wilde ze mijn moeder gaan bellen en over mijn problemen vertellen. Ze vroeg of ik nog iets wilde verbieden wat zei moest zeggen. Het snijden, zei ik gelijk. Ze heeft tegen mijn moeder verteld dat ik zelfmoord ideeën heb en dat ik mezelf maar al te graag voor de bus wil gooien. Mijn moeder schrok hiervan en maatschappelijk werkster adviseerde om naar lucertis te gaan. Op een gegeven moment zat maatschappelijk werkster alleen maar te zeuren dat ik tegen mijn ouders moest vertellen over het snijden. Ik heb het zolang mogelijk uitgesteld tot de avond voor het gesprek bij lucertis. Mijn moeder werd woest en pakte mijn stanleymesje af.

Toen we dat gesprek hadden bij lucertis werd er gelijk tegen mij gezegd dat we dringend met een psycholoog in aanraking moesten komen, omdat ze dachten dat ik zwaar depressief was. In de vakantie ben ik dus naar die psycholoog geweest. Hij zei inderdaad dat ik zwaar depressief was, maar hij wilde me geen pillen geven. Maar ik wil echt graag die pillen omdat ik me niet meer lang kan inhouden en mezelf alleen maar gek zit te maken met die zelfmoordideeën. Nu ben ik al een tijdje in therapie, maar ik voel me alleen maar slechter.

Ik durf niet meer in de spiegel te kijken en ik mis mijn ‘beste vriend het stanleymesje’. Ik voel me alleen omdat ik niet mijn problemen met een vriendin of iets kan bespreken. Dat heb ik eerder gedaan en ze vertelde het elke keer door. Ik denk niet dat het nog zin heeft, en ik wil dood.
Iemand in hetzelfde schuitje?

ugly teletubbie (14) | 13 nov 2009, 20:21 uur