Owke ik heb het niet verteld ik kon het echt niet, mijn moeder is zo lief voor me ik wil haar niet kwetsen. En nu word het op school tegen mijn ouders verteld kzie er zo tegenop. Maar zal ik meegaan en nog een half uur in de auto zitten met mijn ouders als ze het weten en me heel ongemakkelijk gaan voelen? Of zal ik thuis blijven en mezelf helemaal gek maken? (misschien zal ik dan nog meer gaan snijden)..

Help me..

WanhopigMeisje (16) | 9 nov 2011, 19:12 uur

Dit verhaal is zo herkenbaar. Ik heb het zelfde.
Alleen moest ik praten met een vertrouwenspersoon. Die wilden ook dat ik het ging vertellen aan mijn ouders anders zou zei het doen maar ik zei dat ik ging stoppen dus hoefde ik dit onderwerp niet te zeggen. Maar ik snij nog steeds. Gelukkig heb ik niet meer met die vertrouwenspersoon hoeven praten. Me mentor begreep me veel beter vorig jaar en belde ook me ouders niet. Wel had ik een afspraak met hem, als ik me nog 1x zou snijden en hij zou het merken zou die alsnog me moeder bellen maar gelukkig ben ik toen een periode gestopt.
Ik heb ook dat ik me moeder niet wil kwetsen want we hebben al zoveel meegemaakt....
Ik zou gewoon lekker thuis blijven en gewoon veel afleiding zoeken. Ga desnoods rennen of dansen of iets. Als je je zelf maar niet gek maakt.

liefs,

anoniempje (15) | 20 nov 2011, 18:56 uur

Ik weet watje voelt, ik ben pas eergisteren begonnen ( er staan nu allemaal watterige streepjes op mijn pols, ik heb gezegd dat mijn cavia erg tegenstribbelde ) en vandaag nam ik een mes mee om ''mijn appel'' te snijden. Maar ik wilde gewoon dat die lozerige streepjes ietsje dieper werden. Op de wc's op school heel wat strepen getrokken tot er een was waar bloed uitkwam. Ik beseft niet dat ik het uur daarna LO ( gym ) had en heb gezegd dat ik me heel beroerd voelde, aangezien de gymleraar mijn mentor was, was het wel het laatste dat ik wilde dat hij erachter kwam. De enige leraares die ik dit wil vertellen is mijn docent frans. Maar ze is nu voorlopig niet op school omdat haar moeder is overleden, en ik wil haar ook niet lastig vallen met een moeilijk kind dat zichzelf snijd. Ik wil ook alles, behalve dat mijn ouders erachter komen, want ik zit nu met een mes voor de PC. T'is best wel een eng gevoel...

Het-Meisje-Met-Een-Mes (13) | 21 nov 2011, 17:19 uur

Mijn ouders weten het nu, opzich zijn ze niet boos alleen wel heel verdriet. En het doet me pijn om ze teleur te stellen. Ze controleren me ook, want als ik ook maar even alleen op mijn kamer ben dan komen ze kijken of ik mezelf niet beschadig. Nu doe ik het ook op school in de wc want daar valt niemand me lastig. Ik ben met mijn moeder naar de huisarts geweest en ik moet met iemand van de ggz gaan praten. Alleen verder heb ik het idee dat iedereen weer verder gaat met zijn leven en het weer vergeet. Terwijl ik echt hulp wil en wil stoppen want ik wil ook gelukkig zijn. Ik kan wel vertellen dat het fijn is om er met iemand over te praten. Want ik heb me bijna 1 jaar gesneden en dat heeft niemand gemerkt, maar het kon gewoon niet meer ik moest er met iemand over praten en toen mijn vriendinn erachter kwam was ik wel een beetje boos omdat ze het tegen de mentor had gezegd maar achteraf is het wel een opluchting. Dus neem iemand in vertrouwen als je in dezelfde situatie zit ik weet hoe je je voelt. Ik wou het eerst ook niet maar het lucht echt op, en ze zullen je begrijpen. Suc6 iedereen!

Xxx wanhopigmeisje

wanhopigmeisje (16) | 22 nov 2011, 22:21 uur

hee..
ik was ongeveer 2weken aan het krassen in mijn arm, toen een vriendin erachter kwam. ze was overstuur en vertelde het aan haar vriend, die zichzelf ook 5 jaar lang heeft gesneden. hij kwam op msn naar mij toe met 'je moet hulp zoeken' enzo. nu is het zo dat die vriendin in een andere stad woont maar wel hulp voor mij wou regelen, terwijl mijn beste vriendin wel vlak bij mij woont, en er niks op uit dee. toen heeft die vriendin het tegen haar mentor vertelt en die tegen mijn mentor. hij haalde me vandaag uit de les en ik moest mn armen laten zien, ik schrok me kapot. ik heb mn armen niet laten zien, niet dat er zoveel wonden op staan (de meeste op mn benen) maar ik vond t emotioneel heel zwaar. ik heb totaal geen klik met mn mentor en ben bang dat hij t aan mijn moeder vertelt.. nu moet ik binnenkort met de vertrouwenspersoon gaan praten. ik ben compleet overstuur? wat moet ik doen?

cutmelikeaknife (13) | 23 nov 2011, 18:17 uur

Ik kan het echt nier meer aan, we hebben nog steeds niks van de ggz gehoord. Maar ik wil zo graag met iemand praten. Ik snijd me wel minder maar al mijn vriendinnen laten me stikken en nu heb ik vaak zelfmoordgedachten. Ik maak plannetjes in mijn hoofd en daar schrik ik dan zelf van. Maar ik wil eigelijk niet dood, maar af van al deze problemen. Nu iedereen weet dat ik mezelf snijd gaan ze anders tegen me doen. Ik ga kapot van binnen, maar wie moet ik het vertellen. Mijn ouders waren er al kapot van toen ze wisten dat ik me sneed. Straks denken ze dat ik helemaal gek ben als ik zeg dat ik dood wil. En mijn mentor zegt toch alles tegen mijn ouders dus daar durf ik het ook niet kwijt. Mijn vriendinnen denken dat ik dit allemaal doe voor aandacht, maar dat is niet zo ik wil gewoon zo graag met iemand praten. Voordat het te laat is. Zal ik er maar een einde aan maken? Mijn plannetje was om vanavond weg te lopen naar een brug waar ik elke daar overheen fiets naar school, en er dan vanaf springen. Maar diep in mezelf weet ik dat ik dat toch niet durf. Ik heb ook al een afscheidsbrief geschreven. Ben ik gestoord? Of doe ik het wel voor aandacht? Ik weet het gewoon niet meer. Help me !

Wanhopigmeisje

wanhopigmeisje (16) | 24 nov 2011, 19:00 uur

Ik heb steeds minder vaak gedachten aan zelfmoord, maar ik snijd me nog steeds (wel minder als eerst) gelukkig is het weer beter met mijn beste vriendin, want we hadden ruzie. Verder hebben we nog niks van de ggz gehoord. Ik heb nu wel gesprekken met een maatschappelijk werker alleen die begrijpt er helmaal niks van. Mijn mentor zegt de hele tijd dat ze zich zorgen maakt en daar word ik zo boos om, waarom laat ze me niet gewoon met rust, ze heeft mijn leven al verpest door het tegen mijn moeder te zeggen. Ik wou dat ik het allemaal terug kon draaien, en dat het mijn geheim was. Maar dat kan jammer genoeg niet. Toen ik al jullie verhalen las was ik wel blij dat ik niet de enige ben. Suc6 iedereen! Als er nog iets gebeurt zal ik het jullie laten weten.

Xxx wanhopigmeisje

wanhopigmeisje (16) | 11 dec 2011, 17:37 uur

ik ben blij dat het al ietsje beter gaat. weet je toen ik da las van zelfmoord.... herkende ik mijn eigen daar in. ik had ook zo een tijdje van die gedachten ik wist dat ik het nie durfde maar als het egt slecht ging wou ik egt dooood en dan later is da van o nee da ik da wou enzo... en ik snij mijn eigen niet maar ik kras al een tijdje en dat doet egt al deugt dus denk ik ja snijden gaat nog beter voelen alleen lukt het mij nie, hoe hard dat ik ook druk. niemand weet het en ik ben ook nie van plan om het tegen iemand te zeggen zeker na dat ik jou verhaal gelezen heb.
ik wens je egt heel veel sterkte toe en ik hoop dat het je lukt om te stoppen.

een meisje (16) | 18 dec 2011, 19:53 uur

Ik zou vandaag weer een gesprek hebben met de maatschappelijk werker, maar ik had er echt geen zin in dus toen heb ik maar gedaan ofdat ik ziek was. Mijn moeder zei dat ze een afspraak had gemaakt met de ggz voor een intake dat is naar de kerstvakantie, daar zie ik ook wel erg tegen op. Ik heb mezelf al een week niet gesneden, omdat ik zo graag ook mooi wil zijn. En zo voel ik me nu niet door al die snedes op mijn benen en armen.

@ een meisje
Misschien heb je gelijk, en moet je blij zijn dat nog niemand het van jou weet! Ik wil je wel een paar tips geven. Het is misschien makkelijker gezegd alleen ga jezelf echt nooit snijden want daar krijg j echt spijt van. Het lucht even op, maar het maakt het daarna alleen maar erger. Alleen als het echt zover komt zoek a.u.b hulp. Ik vond het verschrikkelijk, alleen nu achteraf is het denk wel beter.. Heel veel suc6

xxx

WanhopigMeisje (16) | 20 dec 2011, 17:56 uur

Ik herken mijzelf echter ook in het verhaal, het begon bij mij met het snijden. een paar weken later kwamen mijn ouders erachter omdat ik toen op vakantie ging en het was toen zomer. Mijn ouders boeide het niet echt en zochte geen hulp voor me. En toen op school hadden we gym. Daar had ik echt pech, Ik had een shirt met korte mouwen aan en iedereen kon de krassen op mn arm zien. Sommige waren geschrokken, andere verwart en sommige scholden me uit voor een emo. Maar een paar weekjes later begrepen ze me wel. Ze zijn wel altijd aardig tegen me, ik word er niet om gepest ofzo. Maartoch. Mijn lerares heeft mijn ouders toen gebelt over de krassen op mn arm en die hebben gewoon gezegt van "Oh, dat had ze in de zomer al..". dus word er nog niets aan gedaan. Al moet ik zeggen dat ik dat mooi vind. Ik hou niet van hulp van mensen die ik niet mag, of niet ken. Mijn lerares mag ik totaal niet. En ik heb verschillende ervaringen met de ggz gehad (met andere problemen) die ze ook allemaal verkeerd aanpakte. Maar later begonnen de zm gedachten niemand weet het, en niemand hoeft het ook te weten. Dan gaan ze me allemaal 100% gek vinden. naja, ik doe er niets aan. En misschien ben ik in de toekomst wel sterk genoeg om het te vertellen aan een goede vriend van me die ik goed vertrouw.

xx

Cane (14) | 23 dec 2011, 13:39 uur

Wat erg dat je ouders je niet geholpen hebben. Toen mijn moeder het hoorde was ze erg bezorgt en erg lief voor me. Alleen ik moet nu ook met iemand bij de ggz gaan praten maar misschien helpt dat niet. Maar ik wil wel echt stoppen niet omdat het moet maar gewoon voor mijn omgeving. Heel veel mensen weten het nu van mij, en ik de zomer wil ik ook in leuke jurkjes rondlopen zonder me te hoeven schamen. Heel veel suc6

x Wanhopigmeisje

WanhopigMeisje (16) | 24 dec 2011, 12:12 uur

ik heb het zelfde mee gemaakt ik ben er al een halfjaar mee bezig ik dacht eerst dat ik er wel over zou kunnen komen maar dat is me niet gelukt ik ben er verslaafd aan niemand weet het van mij als ze vragen wat er is gebeurt bij LO (gym) zeg ik gwn dat ik over een hek ben geklommen en verkeert geland ben (ze zijn zo dom) en geloven me gewoon! ik heb er nooit met iemand over kunnen praten en dat wil ik ook niet! vooral mijn ouders mogen het niet weten want we hebben zo veel mee gemaakt ssamen en ik wil ze echt geen pijn doen!zo als ik me zelfd doe! en vanaf de eerste dag dat ik er mee begon maakte ik geen kleine sneetje maar allemaal heftige sneetjes het zijn nu allemaal littekens en ik vind dat heel erg ! ik hoop dat ik het me zelf kan afleren maar het boeit me neit echt meer! ik voel het tog niet !

ps:srry voor mijn spelling!

ik_heb_probs@hotmail.com (13) | 24 dec 2011, 15:43 uur

Bedankt,

Het is inderdaad heel moeilijk allemaal. Maar alsnog als je stopt of als je het niet meer doet. Zal je voor altijd de schaamte voelen als je met korte mouwen loopt, je hebt voor altijd het gevoel dat iedereen naar je kijkt. Dat ze je verafschuwen. Ookal snijd je je niet meer. Maar alsnog sterkte ermee WanhopigMeisje. En ik wens iedereen er sterkte mee die er mee wilt stoppen. Ik vind het knap dat ze deze stap durven te zetten en aan te kunnen. Maar onthoud, altijd blijf je misschien deze gedachten houden, af en toe de drang hebben naar een mesje of iets anders. Het gevoel gaat nooit helemaal weg. Maar zorg ervoor dat het lukt! Geloof dat je het kan! Ik weet dat je het kunt!

xx Cane

Cane (14) | 24 dec 2011, 16:33 uur

Ik heb mezelf nu al bijna 3 weken niet gesneden. Ik heb wel heel erg de neiging, gister ook weer. Alleen ik heb me in kunnen houden, alleen wat krassen. Ik heb na de kerstvakantie een intake bij de ggz. Heeft iemand daar misschien ervaring mee? Hoe gaat dat dan precieas? Zijn je ouders er dan bij?
Hoe gaat het bij julli! Heel veel suc6 iedereen! Xxx wanhopigmeisje

wanhopigmeisje (16) | 4 jan 2012, 09:56 uur

ik had het zelfde,
verslaaft aan snijden dus.
ik had me een keer zo diep gesneden,
het deed ontzettend veel pijn, maar voelde me goed!

Ik weet niet hoe ik er af gekomen bn.
maar op school zagen ze het,
me ouders werden gebeld.
ik was erg bang toen ik thuis kwam.

maar me moeder zee alleen
dat moet je niet meer doen,
je krijgt er hele lelijke littekens van.

ik zou je wel willen helpen maar ik weet eigen niet meer.
dan gwn daarvan af blijven meid.

x.

gab (14) | 4 jan 2012, 16:03 uur

Ik heb het verpest. Het ging zo goed. Alleen de gedachtens, het verlangen om weer eens een mes in mijn huid te zetten was te groot. Ik heb gefaald. Ik heb mezelf net gesneden. En niet een keer. Nee wel 20 keer. Heel mijn benen zitten onder. Maar het vooelde zo goed. Alleen nu heb ik spijt. Ik dacht dat het zo goed ging. Ik had me al bijna 3 weken niet gesneden. Alleen nu heb ik het weer verpest. Misschien moet ik niet stoppen met snijden. Het klinkt raar alleen ik doe het voor mijn ouders. Maar diep in mijn hart weet ik dat ik niet zonder kan. Volgensmij ben ik gewoon gestoord.

Ps: is er misschien iemand wel eens bij de ggz geweest? Want ik heb daar dus naar de vakantie een gesprek (intake). Alleen kan iemand me er iets over vertellen? Helpt het? Of is het beter om te liegen? Want als mijn ouders weten dat ik weer snijd worden ze gek. Alvast bedankt

Wanhopigmeisje

wanhopigmeisje (16) | 4 jan 2012, 23:33 uur

Ik heb een eerste gesprek bij de ggz gehad, maar het gaat als een stuk beter met mij.

wanhopigmeisje (16) | 11 jan 2012, 23:48 uur

Hoi iedereen,

Het is lang geleden dat ik hier ben geweest. Het gaat niet zo goed met mij. Ik heb wel gesprekken bij de ggz maar met weinig resultaat. Het kan ook niet zomaar overgaan ofzo hoe ik me voel. Maar het lijkt wel of het alleen maar erger word ik snijd mezelf wel minder maar ik heb wel zelfmoordgedachtes gehad. Het is verschrikkelijk om je zo onzeker te voelen, iik weet niet of ik dit wel langer wil. De ggz was voor mij een oplossing maar nu ik merk dat het niet is wat ik wat ik verwachte ben ik de hoop een beetje kwijt.

Ik heb wel geleerd dat je over je gevoelens moet praten, opkroppen heeft geen zin je maakt jezelf gewoon kapot van binnen. Er ziijn mensen die je graag willen helpen. Dus als je in dezelfde situatie zit wacht niet maar neem zelf de stap om het te vertellen dan komt het minder hard aan bij je omgeving.

Ik kan de tijd niet meer terugdraaien maar als het kon had ik dat zeker gedaan!
Xxx wanhopigmeisje

wanhopigmeisje (16) | 21 mrt 2012, 23:39 uur

Pff, oké, hier heb ik dus een haluur leeswerk aan gehad ;) Wat ji zegt is niet echt motiverend, niet erg hoor, want ik heb een zeer goede vriendin, dat me nauw naar het hart ligt, dat zich redelijk veel snijdt. Na de vakantie gaat ze eindelijk met de leerlingenbegeleider praten (België). Maar ik denk dat hij er niets aan zal kunnen doen. Misschien zal hij het kunnen forceren zodat haar ouders het te weten komen, maar haar moeder is juist een grote oorzaak hierin...
Maar voor ik het. Nog verwarrender ga maken, ik ben een jongen, snij mezelf niet en ik ben de eerste dat ze in vertrouwen nam. Ik heb het ook tegen niemand verteld, gelukkig weten enkel haar vriendinnen het. En met dat vorige bedoel ik dus dat ik er genoeg bij betrokken ben.

Eigenlijk kan ik veel zeggen over snijden, ik heb eens een post geschreven en ik had er toen een halfuur ingestoken :p
En als iemand erover wil praten via iets anders dan hulpmix, moet je het maar zeggen, met alle respect voor hulpmix.

Volgens mij kan het redelijk goed uitlopen als je iemand vindt waarmee je erover kunt praten, maar dan een vriend of vriendin die er nie door flipt of je anders bekijkt en ze zijn misschien moeilijk te vinden, maar ze bestaan hoor.
Zelf probeer ik zo iemand te zijn, voor zoveel mensen dat problemen hebben en die aan mij vertellen, maar bij haar zorg ik dat ik amper over het onderwerp begin, want soms begint zij erover, maar dat is dan omdat ze begint over een andere vriendin van haar dat te diep had gesneden en deze week nu is vertrokken naar een instelling tegen het snijden...
Waarom ik er niet over begin is simpel, ze liegt lekker veel en daarmee wil ze niemand kwetsen, ze doet het soms zonder het al te veel te beseffen. Maar ik bel er vaak over met haar nauwste vriendin en alles komt vrij positief uit en ik mag dus zeggen dat ze tegen mij minder liegt dan tegen een ander en meestal betrap ik haar dan toch daarop en dan haal ik met gemak de waarheid uit haar... Ook blijkt dat ze tegen niemand anders er zelf over begint, dus mag ik haar zeker niet laten liggen... Jammer genoeg is mn beste vriendin er helemaal tegen dat ik andermans zorgen zomaar op me laat afkomen, maar ik mag mn andere vriendin niet aan de kant laten liggen...

Waarom ik dit nu zeg?
Geen flauw idee... :s
Maar je moet er gwn met een vriend of vriendin over praten, dat is toch ook een klein beetje van wat ik wou zeggen toen ik alles begon te lezen :p
Wat er wel nog bij mag gezegd worden en zie me nu niet als een wetenschapper of weet ik wat, maar ik vind haar en dus ook jullie boeiend, niet dat ik het niet wil helpen verhelpen hè, maar het interesseerd mij enorm.

En wanhopig meisje, weet je wat helpt tegen zelfmoordgedachten?
Iets in je omgeving dat je als het zover is, nog eens zegt dat er mensen zijn die om je geven... Voor mn beste vriendin heb ik dat ook gegeven en ze zei plots dat dat echt mzz tof is, dat als ze elke keer dat magneetje met I love you in het zand geschreven, ze direct aan mij denkt.
Ik heb ook die vriendin waarmee ik bel zover gekregen om zoiets voor mn snij-vriendin (anders wordt het ingewikkeld) te kopen en ik had niet veel nodig om haar te overtuigen, buiten gewoon het idee uit te leggen.
Aangezien jij je ouders graag hebt, moet je anders zorgen dat je iets van hun in je kamef hebt, zoals een simpel tekstje van: we zien je graag schat. Dat aan je deur hangt...

Ik ga nu best gaan slapen, maar eigenlijk kan ik nog blijven ratelen, saluutjes ;)

Emiel (14) | 28 mrt 2012, 01:04 uur