Rust door snijden...
Hallo,
Ik ben een meisje van 13, bijna 14 en ik snijd mezelf... Eerst begon het met "grapjes" uit de klas (ik ben een beetje emo) zoals 'haha, hoe is dat nou, snijden?' Ik had dan vaak zoiets van haha ik laat ze lekker, want ik weet dat ze het goed bedoelen... Maar toen ging het steeds slechter met mij. dit heeft meerdere redenen:
- Ik ben verhuisd
- De school heeft een nieuw gebouw
- Mijn cijfer zijn heeeeeeeeeel slecht
- ik zie mijn vader al 3 jaar niet meer.
Al die dingen geven stress. Ik eet bijna niks, omdat ik door die stress gewoon geen honger meer heb. En toen werd het erger en erger. Ik wilde niet meer leven. Toen is het begonnen. Na een verschrikkelijke schooldag kwam ik thuis en zette mijn verstand op nul en pakte een stanley-mesje en zette die in mijn huid.(ik was alleen, maar ik zette hem niet té diep). Na het snijden was ik weer rustig... Daarna heb ik het vaker gedaan. Maar toen kwam een vriendin achter de krassen en vroeg wat het was. Ik zei kattenkrabjes. Maar ze geloofde me niet....
Sindsdien komen er steeds meer littekens en hebben mensen door dat er iets mis is. Meerdere leraren hebben gevraagd of er iets is, en ó wat zou ik graag met een van hun praten, maar ik durf niet, en ik vertrouw ze niet... ik zou al helemaal niet met mijn moeder en/of mijn stiefvader willen praten, het is niet dat ik ze niet vertrouw, maar ik wil het ze niet aandoen.... Ik zou niet weten wat ik nu zou moeten doen.. Volgens mij ben ik zo onderhand zwaar depressief...
Xx Hopeless girl
Hopeless girl (13) | 20 jan 2012, 23:25 uur
