pijn

vorig jaar werd ik op school veel gepest het was tot nu toe de donkerste tijd van mijn leven en op een bepaald moment wou ik gewoon stoppen met leven ik schreef liedjesteksten waarin stond hoe ik me voelde en op een dag had mijn moeder die map gevonden toen ik die dag thuis kwam van school stortte mijn wereld in mama die het ondertussen aan m’n vader had verteld begon te wenen en pa begon te schelden en roepen van ‘is dit onze dank!?’ en dat hij me in een instelling voor gestoorde kinders zou plaatsen toen ben ik naar boven gelopen heb de deur op slot gedaan en wou m’n pols oversnijden omdat ik alle pijn opeens niet meer leek aan te kunnen alles wat ik voelde kunnen opschrijven luchtte op en nu namen ze dat ook van me af… ik had enorm diep gesneden-je kan het nog altijd zien-maar net niet diep genoeg na die ene keer ben ik het blijven doen als het slecht ging thuis, op school of met vrienden ik heb alles altijd goed kunnen verstoppen ik wil er niet aan denken wat er gebeurd als m’n ouders erachter komen… ik heb het nooit aan iemand durven zeggen omdat ik zo bang was dat ze het op die manier teweten zouden komen ondertussen doe ik het dus nog altijd zelfs als ik betere dagen heb dan vraag ik me af heeft het eigenlijk allemaal nog zin ik kan geen hulp zoeken want m’n pa vermoord me en als ik probeer te stoppen voel ik me ongeloofelijk slecht het is ondertussen zowat een stukje van mij geworden een stukje pijn en verdriet

meisje (14) | 1 jun 2009, 17:57 uur