Ik snijd mezelf.
wondes in het hart zijn niet te herstellen. De pijn brand door de fake lach, de gevoelens zijn zwaar en vertellen je de pijn. bloed stroomt over je armen en verdriet vloeit uit je ogen. De spiegel kijkt je boos aan. waarom ben ik zo? waarom ben ik zo stom in dom. ik wil niet zijn wie ik ben! ik wil weg. Gewoon weg. O, alsjeblieft iemand help mij. de tranen stromen en de wondes pikken. Ik voel mijn hart bonken door mijn hoofd. Lachend kijk ik naar mezelf. de lach verdwijnt en ik stort in. wenend lig ik op de grond. Beelden flitsten door mijn hoofd. Leugens verstoppen zich. Nooit komt het nog goed. Niemand weet wat er scheelt. mijn handen trillen. met mijn haar voor mijn gezicht kras ik met mijn vingers de grond.
Hello, ik ben een meisje van 13, en thuis heb ik het niet al te goed, ook heb ik een slecht verleden. Een tijdje geleden ben ik begonnen met snijden. Eerst was het heel onschuldig, met een schaar, wat krasjes maken. Maar, dit werd serieuzer, het werden eerder snedes die ik maakte met de schaar, nu doe ik het met scherven van een kapotte spiegel, elke keer ik me slecht voel snij ik me, het is alsof ik me niet meer goed kan voelen zonder snijden. Het moeilijkste is om dit te verbergen voor mijn ouders, familie en vrienden. Maar ik kan er niet meer mee stoppen. Ik zoek eigenlijk iemand met het zelfde probleem als ik, waar ik mee kan praten. Gaat dit nog ooit weg? Ben ik echt zo een mislukkeling?
Anoniem (13) | 23 mrt 2010, 20:08 uur
Hee meid!
nee.. je bent totaal geen mislukkeling.
Jij hebt hoogstwaarschijnlijkwel een reden om je zo rot te voelen…
Ik weet niet of je hulp hebt? maar als je dat niet hebt zou ik wel hulp gaan zoeken dat is wel heel erg belangrijk.. alleen is het zoo moeilijk om te stoppen.. ik zelf heb nu hulp.. en het is erg fijn om met iemand te kunnen praten die er ``verstand,, van heeft..
probeer je zelf ook nmiet te dwingen om te stoppen!! maar verleg steeds een beetje je grens.. dus niet ik snijd nooit meer maar ik snijd vandaag niet of ikmag straks over bijvoorbeeld 2 uur.. zo leer je om steeds meer tegen de drang te kunnen.
maar het alle belangrijkste is denk ik dat je iemand gaat zoeken die je vertrouwd.
een vriendin??
een vertrouwenspersoon op school?
je mentor?
probeer een lijstje te maken met mensen die je vertrouwd. Het is natuurlijk niet de bedoeling om het aan iedereen te vertellen. Maar alleen praten kan al zo veel opluchten!
Ik wens je echt heel veel sterkte toe
Liefs
Aroha (16) | 24 mrt 2010, 19:34 uur
Ik doe het ook meid,,
1st was het krasjes met ijzertjes
dan diepe sneden met schaar en daarna liet ik express glazen vallen om me te snijden het voeld zo goed als ik thuis ruzie heb met mij ouders k heb scherven op mij kamer liggen van gebroken glazen maar ik boks,, ik doe thaibox dt is een probleem wij mogen geeb armbanden aan doe,, ik verbergde me littekens met armbanden maar nog nooit heeft iemand het gezien ,,1keer vroeg me vader ernaar ik zei dat k ergens tegen was gelopen en op school had een leerkracht ernaar gevraagt k had gezegt dat mij kat me had gekrabt
MidnightPoison (14) | 15 mei 2010, 21:47 uur
Meid ik doe het ook, ik heb een leerkracht op school, die werkte bij de internaat hij wist gewoon dat ik me zelf snijde, als ik boos ben voelt het goed voor me, dan is myn agressie kwijt enzo, ik heb heelveel litekens. Maar die leerrkacht helpt my met alles,
Mijn advies is, praat met iemand derover, mischien helpt het wel, ik doe het zelf ook en ik snij me zelf niet meer zoveel..
Sterkte!
f01 (13) | 8 dec 2010, 18:20 uur
Hallo, ik ben het meisje dat dit bericht hier gepost heeft vorig jaar, ik wil even zeggen dat ik ondertussen gestopt ben en nooit meer nog kras of snijd. Ik ben nu 14 jaar en het gaat veel beter met me. Ik heb terug vriendinnen, ben zelfzekerder en ben heel gelukkig, ook thuis gaat het beter. bedankt voor de tips en aan alle mensen die nog snijden, hou je sterk! Ik weet dat je het kan. x
Anoniem (14) | 18 jan 2011, 17:34 uur
