Ik moest bloed zien
Ik wil graag mijn verhaal doen.. Ik ben een meisje van 16 jaar, die vroeger veel meegemaakt heeft. Dit alles probeer ik te vergeten door in mijn polsen te snijden en door in mijn bovenarm te snijden. Ik ben hier 3 jaar geleden mee begonnen. Ik was toen verkracht door mijn neef op vakantie. Niet eens vaginaal, omdat hij mij het toch wel gunde om nog maagd te blijven maar anaal. Ik voelde mij zo vies, zo gebruikt, zo leeg van binnen. Ik wilde niet meer leven. Ik sloot mijzelf op in mezelf. Ik liet niemand meer toe emotioneel, maar ik verborg mijn pijn goed. Buiten was ik de blije meid, buiten was ik de grapjas maar van binnen ging ik gewoon kapot. Zodra ik mijzelf in mijn kamer opsloot, of in de wc dan ging het fout. Dan kwamen alle ellendige gevoelens dubbel zo hard dan als ik buiten was omdat ik dan de ruimte had om na te denken. Om te denken over het verleden. Om wat mijn neef mij aangedaan had. Om wat ik daarna met jongens geflikt had zonder dat ik er achterstond. Zonder dat we zelfs ook maar een relatie hadden. In mijn hoofd idealiseerde ik de seksdates die ik had. Ik wilde me geliefd voelen.. Mijn moeder kwam eens binnenlopen toen ik bezig was met het snijden in mijn polsen. Ik had net een mes gepakt beneden, en ik had ook de aansteker gepakt want niet alleen sneed ik mijzelf, ik bracht ook brandwonden aan op mijn armen. Ik hield de aansteker net onder mijn arm toen mijn moeder binnenstormde. Door de schrik, en de pijn die ik mijn moeder aandeed was ik ermee gestopt. Tot twee jaar later. Mijn dierbare nicht was weggelopen. Mijn moeder was depressief. Mijn vader was weg van 8 tot 8. Mijn vriendinnen lieten mij telkens zakken in de shit. Mijn vader leverde altijd kritiek waar ik slecht tegenkan/kon. Mijn schoolresultaten werden slechter. Ik voel(de) mij dik, lelijk, onzeker.. Ik wilde niet meer leven… Ik begon weer met snijden. Ik sneed in mijn armen zodat ik de pijn van het dagelijkse leven niet meer kon voelen. Ik wilde de ene pijn vervangen door het andere. Later besefte ik ook dat ik niet alleen in mijn armen sneed omdat ik mezelf zo ellendig voelde, maar ook omdat ik mezelf wilde straffen. Straffen omdat ik hetgeen dat mijn neef gedaan heeft heb toegelaten. Ik wilde het niet, maar ik had het wel kunnen voorkomen. Ik had nooit met hem alleen in 1 ruimte moeten blijven. Dat denk ik nog steeds. Ik werd verliefd. Leuk, zou je denken. Nou, niet echt. Dit was echt verschrikkelijk voor mij omdat ik mij zo onzeker voelde in zijn bijzijn. Ik wilde mezelf het liefst begraven onder de grond zodat hij mij niet zou zien. Ik schaamde me voor mijzelf en voor mijn uiterlijk. Het leek alsof hij mij wilde, mij omdat ik mezelf was. We hadden maandenlang contact. Telefonisch en via MSN. Tot hij op een gegeven moment gewoon helemaal niks meer van zich liet horen. Helemaal niks. Hij was opeens weg. Ik gaf de schuld aan mijzelf. Aan mijn uiterlijk vooral. Ik begon mezelf weer te snijden. Ik deed telkens een vinger in mijn keel zodat ik dunner zou worden, en zodat ik er wat mooier uit zou zien maar tevergeefs. Ik werd lelijker.
Kapot (16) | 24 feb 2009, 20:04 uur
Dame wat jij nodig hebt is een vertrouwenspersoon eentje die er echt voor je is!!!Probeer wat proffesionele hulp te zoeken of anders vaak je gevoellens te uitten op deze forum!!! Greetz,
The One | 28 feb 2009, 02:03 uur
lieve dame, wat erg voor je allemaal. Ik denk dat je echt professionele hulp nodig hebt, met opzet overgeven en in jezelf snijden dat is niet gezond. Richt jezelf geen schade aan maar ga op zoek naar hulp, praat erover, alleen op die manier kun je het verdriet en de pijn verwerken. P.s. het is absoluut niet jouw schuld jij hebt geen schade aangericht maar je neef. Hij had je nooit mogen verkrachten. Veel succes
breakergirl (20) | 11 mei 2009, 00:44 uur
zoals hierboven eerder is aangegeven. jij moet dit verwerken! en dat kan alleen door met een professionele hulp te praten! het is totaal niet jou schuld! totaal niet! ik wens je veel succes meid! liefs
meisje (17) | 12 mei 2009, 12:02 uur
Ik wil jullie graag bedanken voor jullie reacties.. Heb het gevoel dat het niet helpt, zo’n psycholoog. Ik durf mijzelf enkel met pen op papier uit te drukken. Ik kan er niet over praten. Als ik erover wil beginnen, dan klap ik dicht.. Ik durf niet naar zo’n psycholoog.
Kapot (16) | 12 mei 2009, 17:45 uur
Als je er niet over kan praten en het alleen via pen en papier durft uit te drukken, dan kan je dat ook afspreken met zo’n psycholoog hoor.. Het is dan wel gewoon hun werk, maar de meesten worden het ook omdat ze mensen willen helpen. Als jij daar aangeeft dat je hulp zoekt, maar dat je het niet goed kan vertellen dan is er vast wel af te spreken dat je thuis opschrijft wat er allemaal is en dat je dat dan bij zo’n afspraak afgeeft. Als die psycholoog dan verteld waar je nog over na moet denken, dan kan je daar misschien wel iets over schrijven voor de volgende keer.. En wie weet, misschien durf je uiteindelijk wel gewoon te praten? Heel veel succes ermee.
Gewoon iemand (18) | 14 mei 2009, 11:55 uur
Ik ken het hele verhaal! Ik ben op school een keer gesnapt, en toen zijn ze naar mijn teamleider gestapt, die heeft geregeld dat ik met de schoolpsygoloog kon praten. Ik wilde niet. Het had toch geen nut dacht ik. Maar het helpt echt. De eerste x heb ik 2 woorden gezegt. meer kon ik niet zeggen, meer wilde ik niet zeggen. Zij nam het woord, gewoon om een beetje vertrouwen in haar te krijgen. 2e keer sprak ik al veel meer en steeds vertrouwde ik haar iets meer. Ik dacht dat eht niet zou helpen, maar daar vergiste ik mij in. Ik begon me beter te voelen, en sneed mezelf niet meer en gaf niet meer over. Mijn Psygoloog werd ernstig ziek. En ik had geen zin om op zoek te gaan naar een ander. En weer viel ik in een gat. Ik ging naar me teamleider die toch al alles wist. en samen gingen we op zoek naar een andere omdat ik zonder NOG neit kon. Uiteindelijk hadden we iemand gevonden die ik ook ging vertrouwen. Die persoon heeft mij fantastisch geholpen, Ik hoef nu nog maar 1 keer in de maand erheen, en doe mezelf al een half jaar niets meer aan! Ik durfde ook niet, maar het werkt echt! Heeel veel succes met alles! Liefs
tralala (16) | 14 mei 2009, 14:19 uur
Lieve meid,
Je kunt er niets aan doen dat wat je neef met je heeft gedaan!!!
Je kunt ook niet je zefl de schuld geven dat je gevoelens voor hem had.
En het is ook niet jou schuld dat je nicht is weggelopen. En jij kan er ook niets aan doen dat ze dat heeft gedaan of je neef bij jou en dat je vader zo doet!!
Wat je innderdaad moet doen print dit stukje wat je hier hebt ge typt uit en ga er mee naar een vertrouwens persoon op school.
Je kunt het ook gewoon in zijn/haaar hand aangeven en dan weglopen als je niet durft te praten. Dan zoekt die vertrouwens persoon je zelf wel op. En met hem/haar kun je kijken of je terecht kunt bij een psycheloog.
Het helpt echt een vriendin van me gaat er ook heen. Dat betekend niet dat je gekk bent of raar bent mar hulp nodig hebt om tot een oplossing te komen. En zorg ervoor dat jij je problemen of de gevoelens waar je mee zit tegen iemand vertelt!!!! Dat kun je ook gewoon via deze site doen hoor. Alleen moet je wel profesionele hulp nodig hebben echt!!!!
Wij kunnen je niet verder helpen dat je het niet meer gaat doen maar je kunt wel gewoon alle reacties lezen en de tips aannemen en kijk ook bij andere die hun verhaal doen over in hun polssen snijden!! Daar staan ook hele goei tips bij!!!!!! Veels succes en vol onze adviesen oook echt
Noordafrikaantjé (14) | 12 sep 2009, 15:07 uur
Beste Kapot,
Stop met het snijden en het verminken van jezelf.
Als jeje hart wilt luchten dan kan dat altijd in deze topic.
Succes!
The One (25) | 13 sep 2009, 03:15 uur
Hoi!
Wat jij nodig bent is een goede vriendin,
iemand die echt van je houdt,
die je steunt wanneer dat nodig is
en je niet raar aankijkt wanneer je je snijdt
maar het probeert te begrijpen
je probeert te helpen met een oplossing.
Een professionele hulp kan wel helpen
maar geeft niet dat gevoel van liefde,
omdat het slechts hun werk is
zij mogen dat ook niet,
dan komen ze te dicht bij je,
zij weten vaak wel oplossingen enzo
maar een gevoel van liefde geven ze je niet echt.
Vind ik tenminste.
Je kan er best mee stoppen,
zo sterk ben je dat weet ik zeker.
De eerste stap is altijd het moeilijkst,
maar de rest gaat wat makkelijker.
Het komt goed, als je eens wilt praten, mail me ! :)
E.M (17) | 20 sep 2009, 15:45 uur
.. heftig!
Je moet stappen ondernemen! EMDR is een super methode om trauma’s te kunnen verwerken! Ik heb het ook gehad en het lucht zo op! Je bent natuurlijk niet in 1 keer klaar en je zult hard moeten werken. Maar je zult dan echt weer toekomst zien!
Sterkte!
Anna (16) | 26 sep 2009, 20:57 uur
Jullie zullen mij raar vinden maar ik vind dat mij niks mankeert. Ik vind dat ik mezelf aan zou stellen als ik naar een psycholoog zou stappen.. en weetje wat het ook is? Ik vertrouw die mensen voro geen CENT. Ik wil niet thuis een psycholoog opzoeken want daar zouden mijn ouders geheid achter komen. Ik heb daar eerlijk gezegd geen zin in. Dan moet ik het aan mijn ouders vertellen, en jullie weten wat voor een taboe het is! Het zou te pijnlijk zijn, niet alleen voor mij maar oko voor mijn ouders. Want ik zou hier echt problemen mee kunnen veroorzaken binnen de familie.
De schoolpsycholoog vertrouw ik eigenlijk ook niet. Mijn vriendin is vorig jaar een aantal keer naar de schoolpsycholoog gegaan en die heeft gewoon informatie uitgelekt over haar problemen etc.. IK WIL NIET dat dat gebeurt bij mij! De gedachte alleen al maakt me boos en doet me machteloos voelen. Alleen door die gedachte alleen al wil ik de grond inzakken.. ik zou dat echt niet aankunnen..
Ik durf de stap gewoon niet te nemen.
Kapot (17) | 27 sep 2009, 16:27 uur
Luister eens lees alles wat iedereen tegen je heeft gezegd nog een!
Het gaat om jou jij wilt toch een mooi meisje worden enz.
Je denkt dta het niet helpt allemaal.
Maar dat weet je niet als je het niet hebt geprobeerd.
JE vraagt hier om advies die krijg je en dan zeg je jullie vindne mij vast raa nee wij vinden ddat je er wat mee moet gaan doen ga aktie ondernemen je wilt er toch van af of niet.
En dat die ene psycheloog van je vriendin zo is betekend niet dat ze allemaal zo zijn.
En je durft je wel pijn te doen ens maar dit niet doe het stap voor stap en blijf zeggen ik kan het en ik ga het halen dan lukt het je ook echt wel
Succes
Noordafrikaantjé (14) | 13 okt 2009, 15:54 uur
Lieverd.
ik heb bijna het zelfde meegemaakt.
alleen ben in vaginaal verkracht geworden , en ik von dhet leuk.
en het werd steeds leuker.
maar ik wist nog niet wat seks was.
begevemoment wist ik wat seks was en wat hij mee allemaal had aangedaan .
ik kon niet meer terug .
begon te schreeuwen huilen, totdat iemand me hoorden .
maar er was niemand.
ik vond mezelf ook lelyk dik en ben onzeker over mezelf.
ik begon mezelf te snijden en wou niet meer leven.
en het enigste wat i k je kan zeggen is :
denk aan je familie vrienden .
wees open op je verhalen en zeg het tgn een vertrouwd persoon.
en denk niet ik wil niet leven want het leven is het mooiste dat wat je hebt.
dus denk aan je vrienden en familie ;)
xx
Rowena (12) | 18 okt 2009, 13:20 uur
Ik snap dat je niet durft om te praten, ik durf het ook niet meer, die schoolpsygiatoriets ging zeggen '' ik ga het aan je ouders vertellen''
Ik snap hoe jij je voelt, want ik kan het ook niet, en wil ook niet stoppen, en vindt dat ik niks mankeer.
Haagsgirl (16) | 30 sep 2010, 00:13 uur
kijk ik snap je egt heel goed ik ben ook bang voor psygoloogen like stel ze vertellen het
en dan heb je ook nog zon ervaring ermee lekker dan...
maar weetje ik schrijf al heeel lang gedichten en dat helpt
het is voor mezelf soms zijn ze vreselijk als ik down ben staat er alleen maaar in dat de dood mooi is enct enct en later lees ik ze weer terug en dan probeer iik te denken nu gaat het beter (wat op dit moment niet het geval is maja )
verder ben ik ook alternatief geworden -klinkt misschien raar enzo- en k weet dat sommige mensen dat niet acccepteren maar daar heb ik sgijt aan kijk ik heb veel geleerd in kut tijden
en ik voel me goed in iets donkerder kleding en ik voel me geweldig bij die muziek ze zeggen gwn precies wat je voelt en ze helpen je er soms uit :) het is een wonder maar het is egt zo
als je niet van dat soort muziek enct houd kan k je tog destine -stars aanbevelen ze zijn niet echt alternatief maar tis wel geweldige muziek waar ik altijd van opknap
en linkin park en dan bijvoorbeeld numb of i'm giving up
het is echt het proberen waard
ps ik ga nu ff vaak bij deze topping kijken duz stuur maar iets terug als je hulp nodig hebt ^^ jammer genoeg kan k je mijn msn of hyves niet geven maja
xxx ik weet dat er ooit als je heeeel goed kijkt je aan het einde van die donkere tunnel een lichtpuntje zult zien en dat moet je volgen
KARLIJN-FAIL (16) | 6 okt 2010, 22:56 uur
heey meid
ik ken het verhaal zit ook heel stuk van mij er bij in
ik deed dat ook nu al ff niet meer ben 1jaar geleden terug moeder geworden heb ook veel mee gemaakt in me zwangerschap me pa overleden en veel andere mensen
en ik weet hoe het is want ik vecht ook tegen me gewicht en noem maar op en met die jongens had ik dat ook zo
veel respect dat je het zo durft tezeggen!
stepje (18) | 24 okt 2010, 01:12 uur
wat erg!
ik heb dit nog nooit gehad!
wat tips:
x probeer veel bij je familie te zijn die steunen je wel
x durf je niet daar de pchisoloog ( ja sorry spelling is verkeerd XD) schrijf een brief over dit en zeg dat je geen afspraak wil maar even met hem/haar praten!
veel suc6 meid!
gwnikkuh! (18) | 13 dec 2010, 18:05 uur
Hallo,
ik heb ook met een zorgcoördinator gepraat op school.
2 maanden lang bleef het tussen ons,
maar toen ik eindelijk er klaar voor was om te zeggen dat ik uit het leven wilde stappen, ging ze mijn moeder bellen, wat een ellende, en vanmiddag weer een gesprek gehad, en ze hebben me gewoon allemaal kapot gemaakt. ze geloven me niet, niet dat ik snijd niet dat ik dood wil, niks geloven ze!
maar als ze mijn armen zien weten ze beter, maar ze vragen er niet om, en ik denk als ze erom vragen ik het niet durf te laten zien, het ziet er egt erg uit.. ik weet gewoon niet meer wat ik met mezelf moet.. lig het liefst dagen lang in me bed, maar wat heb ik daaraan? op school moet ik vrolijk zijn, ik heb geen keus, maar ik ga kapot, egt kapot van binnen, nu kan ik nergens meer me problemen kwijt, want niemand gelooft me meer. wat moet ik doen ik weet geen uitweg meer te vinden, ik wil niet na een psycholoog, ik wil me juf terug, met haar kon ik altijd goed praten, ze was er altijd voor me.. ze was zo lief & nu is alles weg!:( ik snij me het liefst weer maar het heeft geen zin meer om te snijden, wat ik ook doe, ze denken dat ik alles lieg! moet ik dan toch me beslissing na-gaan en zelfmoord plegen, dat ze dan pas egt gaan inzien dat ik alles meen? IK WORD GEK, HEEFT IEMAND TIPS??? stuur ze na mijn email adres want weet geen uit weg meer te vinden ik mis mijn juf, ze was mijn beste steun!
Sanne.. (16) | 8 feb 2011, 21:06 uur
@sanne, pleeg nooit zelfmoord, ik ben gelovig, en ik ken je problemen grotendeels, ik heb zelf ook moeite, je moet tegen jezelf blijven zeggen dat jezelf snijden slecht voor je is! het is zo, ik heb het me keer op keer gezegd, en ik fantaseer gewoon soms hoe het zal zijn om zelfmoord te plegen. ik heb dit tegen mijn beste vriendin vertelt(ben een jongen maar heb ofcourse ook meerdere vrienden en vriendinnen) en ze begreep me, ze hielp me, omdat ik haar vertrouwde. ik zeg dit niet zomaar, beëindig nooit je eigen leven. het geloof houd mij op de been, maar mijn vrienden ook. sterkte xx
no sueside (14) | 9 feb 2011, 19:23 uur
Ga op school of u werk ofzo nooit naar een vertrouwenspersoon. Nooit. Zelfs al als ge die persoon 10jaar moest kennen. Niemand is te vertrouwen. Het beste is gewoon anoniem bellen naar een hulplijn zoals 102.
Geloof het of niet,
maar echt niémand is te vertrouwen.
Dus let op met wat je zegt.
LifeFullOfShit (14) | 27 nov 2011, 03:55 uur
